Spaarblog

Ik ben het boek ‘The Millionaire next door’ aan het herlezen. Het boek is een samenvatting van een studie naar miljonairs in de V.S. Het komt er op neer dat de gemiddelde miljonair een selfmade man is, hij is de eigenaar van een kleine fabriek, een keten van winkels of een servicebedrijf. Hij woont zijn hele leven in dezelfde plaats, is getrouwd en blijft ook getrouwd. De miljonair en zijn vrouw houden hun huishoudboekje scherp in de gaten; er worden geen onnodige aankopen gedaan. Ze rijden in een middenklasse auto en wonen in een leuk huis, maar zeker niet in een villa.

Er zijn een paar dingen die me opvielen in het boek nu ik het weer las. Het woord frugal (zuinig) komt telkens weer terug. Een deel van het boek heet zelfs ‘frugal, frugal, frugal’. De miljonair en zijn vrouw leven zuinig. De schrijvers benadrukken ook telkens dat een hoog inkomen je weliswaar een voorsprong geeft, maar zeker geen garantie is dat je miljonair gaat worden. Rijk worden is niet afhankelijk van hoeveel je verdient, maar van hoeveel je weet vast te houden. Sterker nog, het is voor een dokter of advocaat meestal moeilijker om miljonair te worden dan voor iemand die bijvoorbeeld een schoonmaakbedrijf heeft of een klein fabriekje. Als arts of advocaat wordt er van je verwacht dat je in een wat luxere auto rijdt en in een wat groter huis woont. Zo zijn er nog wel meer beroepen waar mensen zich min of meer verplicht voelen om een bepaald imago hoog te houden. En dat kost geld. Als je elke maand veel geld kwijt bent aan je huis, je auto en het lidmaatschap van de golfclub houd je nu eenmaal minder geld over om te sparen of investeren.

In het boek wordt de relatie tussen zuinigheid en rijkdom vergeleken met hardlopen. De mensen die je ziet hardlopen zijn over het algemeen slanke mensen met een goede conditie. Mensen die het niet nodig hebben, dat hardlopen. Maar ze zijn slank en in goede conditie dankzij het hardlopen. Rijk worden werkt precies hetzelfde volgens de miljonairs.

The millionaire next door - Thomas Stanley en William Danko

Ellen

Het zat er al een beetje aan te komen, maar nu gaat het dan echt gebeuren: het spaarloon tussen 2006 en 2009 wordt vrijgegeven. Mensen die via hun werkgever sparen voor een appeltje voor de dorst, mogen dit vanaf 15 september opnemen en vrij besteden. De regering hoopt dat mensen dat geld gebruiken voor consumptie, om zodoende de economie weer wat aan te laten trekken.

Onze kinderen werken alledrie. Mijn zoon van 15 koopt kapotte Apple computers en maakt van twee kapotte weer één werkende computer. De computer - en de nog werkende onderdelen die hij overhoudt - verkoopt hij vervolgens op Marktplaats. Mijn dochter van 13 past op bij een gezin in de buurt en de jongste (bijna 11) heeft net haar eigen bedrijf gestart: haakbandjes. Ze haakt armbandjes en enkelbandjes van gekleurde katoen en verkoopt ze voor 1 cent per steek. Ze heeft daarmee een ware trend gezet op school, er zijn al meiden die een hele arm vol gekleurde bandjes hebben gekocht en jongste dochter heeft al meer dan 10 euro verdiend met haar haakbandjes.

Toen mijn schoonmoeder eens aan oudste zoon voorstelde dat hij ook een ‘echt’ bijbaantje kon nemen, een folderwijk of vakken vullen, keek hij haar verbaasd aan. Elke week werken, met een baas, en dat voor die luizige 2,66 euro per uur? Hij piekert er niet over. Ik ben bang dat het met onze dochters al niet anders zal zijn. Middelste dochter verdient meer per uur met oppassen dan ze in de supermarkt kan verdienen, en dan kan ze ondertussen ook nog haar huiswerk maken. Jongste dochter is bepaald niet het type dat gemakkelijk orders aanneemt van een blaffende manager (hoezo, dat kind lijkt op haar moeder?), dat wordt helemaal niks met ‘echte’ bijbaantjes vrees ik.

Ik vind het niet erg. Ze zijn heel bewust bezig met geld en de verhouding tussen arbeidsinspanning en geld. Ze leren alledrie om afspraken na te komen, ze hebben rechtstreeks te maken met hun klanten. Laat die kinders maar schuiven.

Ellen

Nou zeg! De duurzame bankiers, het gaat dan vooral om Triodos en ASN Bank, verzuipen in het geld. Ze weten gewoon niet meer waar het naar toe moet! De laatste jaren is duurzaam sparen en beleggen populair geworden. Mensen willen graag dat hun geld wordt geïnvesteerd in duurzame projecten. Bedrijven die een beetje zorgvuldig omgaan met het millieu en arbeidsrecht. Vooral na de bankencrisis, waar vooral Triodos geen last van scheen te hebben, besloten veel spaarders en beleggers het eens over een andere boeg te gooien.

Alleen kunnen de banken niet snel genoeg allerlei fantastische duurzame projecten vinden om hun geld in te pompen. Het is zelfs zo erg dat er een aantal duurzame beleggingsfondsen dicht zijn gegooid. En dat terwijl een hele serie grootbanken aan het overheidsinfuus ligt, omdat ze incompetent zijn.

Je zou zeggen dat er genoeg leuks te vinden is: elektriciteitscentrales op brak water (vind ik veel leuker klinken dan die stomme windmolens), biologisch gas uit het riool, eerlijke handelsondernemingen voor allerhande consumptiegoederen, noem maar op…

Ik hoop maar dat er mensen met leuke ideeën op de proppen komen. Ondertussen zou ik zeggen: gewoon lekker doorgaan en geld blijven storten bij duurzame en kleine banken.  Het zal niet allemaal direct zoden aan de dijk zetten, maar in het minste geval hou je er een goed gevoel aan over.

Arthur

Het overlijden van Sjoerd Kooistra, de beruchte horeca ondernemer, is uitgebreid in het nieuws geweest. Ik geloof niet dat zijn overlijden een groot verlies is voor de wereld en ik heb me kapot geërgerd aan zijn vrienden en familie, die vinden dat Heineken hem de dood heeft ingejaagd. Die krokodillentranen mogen ze van mij voor zich houden. Kooistra was een keiharde zakenman die menig uitbater van zijn café’s moedwillig failliet liet gaan. Als je dan zelf door Heineken onder vuur wordt genomen moet je niet mekkeren.

Wat me het meeste is bijgebleven zijn de beelden van de slaapkamerdeur van Sjoerd Kooistra. Er zat een cijferslot op dat ’s nachts de deur moest barricaderen. Daar woon je dan in je riante villa met een slot op de slaapkamerdeur. Wat moet die man bang zijn geweest, en waarschijnlijk met goede reden. Zoveel geld, maar wat een armoe.

Ellen

Wat iedereen al vermoedde is nu dan eindelijk bevestigd: de DSB bank had nooit een bankvergunning mogen krijgen van De Nederlandsche Bank. Het toezicht van DNB heeft gefaald. Er waren in 2005 ”zodanige tekortkomingen in de leiding en de organisatie van DSB Bank dat het verlenen van een vergunning door DNB een te groot risico inhield”. Dat stelt de commissie-Scheltema dinsdag in haar rapport over het faillissement van DSB Bank. ”Aan de eisen die de wet in dit opzicht stelt was dan ook onvoldoende voldaan: DNB had op deze punten meer moeten verlangen”, stelt professor en oud-staatssecretaris Michiel Scheltema in zijn rapport over de vergunningverlening in 2005.

DSB Bank was in feite een slecht bedrijf dat nooit een bankvergunning had mogen krijgen. De leiding van Scheringa was eenzijdig en weinig professioneel: te veel gericht op geld verdienen, te weinig op het belang van de klant, met onvoldoende oog voor de risico’s. Scheringa was meer verkoper dan bankier, blijkt uit het rapport.

DNB heeft al die gebreken in 2005 onvoldoende erkend. Was dat wel gebeurd, dan was DSB nooit een bank geworden. Toen Scheringa toch mocht gaan bankieren was DNB ook nog eens te geduldig in het toezicht en liet te weinig haar tanden zien.

Bron: Nu.nl

Stel ik zie een leuke broek in de kringloopwinkel voor 6 euro. Je kunt zien dat de broek niet nieuw is, maar hij ziet er nog goed uit. Zo’n zelfde broek kan ik ook nieuw kopen voor 69 euro. Na vier wasbeurten ziet de nieuwe broek er precies hetzelfde uit als de tweedehands broek. Waarom zou ik dan een nieuwe broek kopen?

Ik draag veel tweedehands kleding. Voor bloesjes en shirts slaag ik bijna nooit in de kringloopwinkel, maar bijna alle broeken die ik heb zijn tweedehands. Mijn zomerjas komt ook uit de kringloopwinkel, ik heb zelfs een paar schoenen uit de kringloopwinkel. Ik doe niet aan mode, dat maakt het winkelen wel gemakkelijker. Ik koop alleen kleding die ik mooi vind en die me goed staat. Mode beschouw ik als een fenomeen voor jonge meisjes. Die harembroeken met het kruis tussen je knieën vind ik boven een bepaalde leeftijd ook niet meer zo mooi staan. Ik hou het bij simpele rechte broeken van een soepele stof. Het soort broek dat altijd wel in de winkel hangt en nooit in de aanbieding gaat, in tegenstelling tot die harembroeken die nu overal voor een habbekrats te krijgen zijn. Financieel is het dus altijd een goede zet om de broek tweedehands te kopen.

Toen mijn broer hoorde dat ik tweedehands kleding droeg stond hij te klapperen met zijn oren. Hij kon niet geloven dat ik kleding droeg die al door een ander was gedragen. Gek, want je kunt kleding gewoon wassen. Als je in een leuk boetiekje iets past weet je ook nooit wie het voor jou heeft gepast, ik heb wel eens een witte bloes in de winkel zien hangen waar make-up vlekken op zaten in de kraag. Nieuwe kleding moet je ook altijd wassen voordat je het aantrekt, de stof voelt vaak vreemd stijf aan en er is zelfs wel eens benzeen in een partij kleding aangetroffen. Iew!

Ellen

Een lunch in de bedrijfskantine is de afgelopen jaren fors duurder geworden. De prijzen van eenvoudige lunchproducten in het bedrijfsrestaurant stegen in de periode van mei 2007 tot mei 2010 met maar liefst 24 procent. Dat meldde het centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) maandag. Eten in de kantine is daarmee veel harder in prijs gestegen dan in de ‘normale’ horeca. Daar stegen de prijzen in dezelfde periode met 11 procent. De inflatie bedroeg in die drie jaar 5 procent.

Wie bammetjes van huis meeneemt, ging er het afgelopen jaar financieel op vooruit. Volgens het CBS was eten uit de winkel in mei van dit jaar goedkoper dan in mei vorig jaar. In het afgelopen jaar werden producten in bedrijfskantines bijna 7 procent duurder bij een inflatie van 1 procent. Restaurants werden in een jaar tijd bijna 2 procent duurder, café’s 3 procent. Voor een snelle hap of afhaalmaaltijd moest de afgelopen maand ongeveer 2 procent meer betaald worden dan een jaar eerder.

Bron: Nu.nl