Spaarblog

Nou zeg! De duurzame bankiers, het gaat dan vooral om Triodos en ASN Bank, verzuipen in het geld. Ze weten gewoon niet meer waar het naar toe moet! De laatste jaren is duurzaam sparen en beleggen populair geworden. Mensen willen graag dat hun geld wordt geïnvesteerd in duurzame projecten. Bedrijven die een beetje zorgvuldig omgaan met het millieu en arbeidsrecht. Vooral na de bankencrisis, waar vooral Triodos geen last van scheen te hebben, besloten veel spaarders en beleggers het eens over een andere boeg te gooien.

Alleen kunnen de banken niet snel genoeg allerlei fantastische duurzame projecten vinden om hun geld in te pompen. Het is zelfs zo erg dat er een aantal duurzame beleggingsfondsen dicht zijn gegooid. En dat terwijl een hele serie grootbanken aan het overheidsinfuus ligt, omdat ze incompetent zijn.

Je zou zeggen dat er genoeg leuks te vinden is: elektriciteitscentrales op brak water (vind ik veel leuker klinken dan die stomme windmolens), biologisch gas uit het riool, eerlijke handelsondernemingen voor allerhande consumptiegoederen, noem maar op…

Ik hoop maar dat er mensen met leuke ideeën op de proppen komen. Ondertussen zou ik zeggen: gewoon lekker doorgaan en geld blijven storten bij duurzame en kleine banken.  Het zal niet allemaal direct zoden aan de dijk zetten, maar in het minste geval hou je er een goed gevoel aan over.

Arthur

ING, u weet wel die bank die alles op rood had gezet tijdens het Amerikaanse hypotheekroulette en ons daar tientallen miljarden voor liet ophoesten, komt met een huishoudboekje!

Het digitale huishoudboekje ‘TIM’ zal voorzien in een mogelijkheid om uitgaven te categoriseren en te structureren. Het voordeel van een digitaal huishoudboekje moge duidelijk zijn: weinig rompslomp en snel zicht op de financiële huishouding. Zelf gebruik ik al langere tijd software om dit te doen (het fantastische programma Penningmeester). Als je zo veel mogelijk digitaal betaalt, wordt de huisboekhouding een peulenschilletje. Het wordt dan ook makkelijker om te zien hoe je kunt snijden in de uitgaven als het eens tegen zit. Of gewoon omdat je slimmer met geld wilt omgaan.

In ieder geval komt het als een mooi doekje voor het bloeden. Er moeten immers nog eventjes wat schulden worden afbetaald. Dat zorgt ongetwijfeld voor bezuinigingen en dus bij veel mensen voor de noodzaak om kritisch naar de uitgaven te gaan kijken.

Arthur

Ik heb een tijdje geleden nagedacht over het drukken van mijn telefoonrekening.
Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan. En ook een beetje omdat ik mensen ken die 5 (!!) telefoonabonnementen hebben en niet begrijpen waarom ze telkens zonder geld zitten. De drang naar telkens een nieuwe telefoon kunnen ze niet weerstaan. Met deze actie (hoe voor de hand liggend ook), bewijs ik dat bellen geen kapitalen hoeft te kosten.

Ik heb meer dan tien jaar een mobiele telefoon. Altijd heb ik een abonnement zonder telefoon genomen en slechts 1 keer was ik genoodzaakt een telefoon te kopen. Voor de rest heb ik ze gekregen of waren het afdankertjes. Momenteel heb ik een oud model Sony Ericsson waar niks mee kan, behalve bellen en SMS-en.

Normaal gesproken bel ik tegenwoordig weinig. Voor afspraken gebruik ik zoveel mogelijk e-mail en Skype. Met dat laatste kan ik ook vrienden in het buitenland bellen. Mocht dat niet lukken, dan is er nog de Belpiraat. Zo veel geef ik dus niet uit, maar de sport is om onder een tientje per maand uit te komen. Mijn vorige abonnement stamde uit een tijd waarin ik veel meer moest bellen en een en ander was een beetje ‘overkill’ geworden. Door een wijziging in het tariefplan hoopte ik daar wat aan te kunnen doen. Zodoende begin mei maar een en ander aangepast.

Helaas was dat voor de telefoonprovider aanleiding om mijn enorme beltegoed door het riool te trekken. De uitdaging werd dus iets groter dan ik van te voren had bedacht. Bovendien geldt voor dit abonnement dat de belminuten niet meegenomen kunnen worden naar een volgende maand. Je reinste oplichting, dus ik ga daar nog een alternatief voor verzinnen.

Ondanks dat, kwam de rekening voor het eerst sinds jaren onder een tientje uit. Zonder vals te spelen, want we hebben geen vaste telefoonlijn thuis.

Vaak moet ik voor mijn werk naar het buitenland, maar dit jaar is dat weinig voorgekomen. De telefoonrekening spuit dan omhoog. Ik krijg dat wel vergoed, maar ik wil juist zo graag dat overzichtje krijgen met die lage rekeningen. Hopelijk kan ik de dalende trend dus voortzetten.

De vraag is natuurlijk wat ik hiermee probeer te bereiken. Geen idee, maar het spaart wel geld uit.

Arthur

Ik streef al een paar jaar naar een leeg huis. Ik wil meer ruimte en sneller kunnen schoonmaken. Ik heb dozen vol troep naar de kringloopwinkel gebracht, spullen verkocht en weggegeven maar ik zie eigenlijk nog geen verschil. Het is nog steeds een troep, het is nog steeds veel te vol naar mijn zin. Elke woensdag* en zaterdag ben ik minimaal een uur aan het opruimen in huis en dat is jammer. Er blijven voortdurend spullen het huis binnenkomen, meestal door de kinderen maar soms ook door mij. Wat namelijk zo jammer is: ik wil soms heel graag spullen hebben. Een mooi boek, een CD of DVD, een tijdschrift, leuke kaarsen of opschrijfboekjes en ik word helemaal hebberig van al die mooie glimmende i-spulletjes. Ook al koop ik het meestal niet, toch sluipt er blijkbaar weer allerlei troep het huis in, troep die ik op woensdag en zaterdag dan weer moet opruimen. Ik zou graag willen dat ik geen spullen meer zou willen. Maar hoe kun je het willen stoppen? Na al die jaren van (be)sparen ben ik er nog niet achter. En dat is pas echt jammer.

Ellen

* mijn ‘mamadag’ - wat is dat toch, waarom hebben papa’s een papadag en werken mama’s gewoon vier dagen?

Een paar dagen geleden ontdekte ik de weblog van de spartaanse student, en ik ben erg onder de indruk van zijn blog. Deze weblog wordt geschreven door Ken, een student die zich heeft voorgenomen om zijn studie af te ronden zonder schulden. Zijn grote inspiratiebron is Thoreau. Ken’s Walden on wheels is een oud busje waar hij in woont, hij kookt op een campingbrandertje, doucht in een sportschool en wast zijn kleren in een wasserette.

Wat mij zo aanspreekt in deze weblog is het feit dat Ken zo jong en zo vastberaden is en al zulke duidelijke ideeën over het leven heeft. Toen ik begin twintig was rommelde ik maar wat aan en van Thoreau had ik nog nooit gehoord. De meeste studenten die ik nu ken rommelen niet alleen maar wat aan, ze geven behoorlijk wat geld uit. Toegegeven, ze werken er wel bij, maar hun levensstijl wordt ook zwaar gesponsord door papa & mama en door ‘Tante Leen uit Groningen’. Ik werkte vroeger ook naast mijn studie, maar dat was om het collegegeld bij elkaar te sparen en twee weken liftend met de rugzak op vakantie te kunnen. Ik kan met verbazing luisteren naar de verhalen van studerende neefjes en nichtjes over hun verre vliegreizen, en ik kijk met grote ogen naar de dure horloges, laptops, mobieltjes en merkkleding die ze zich blijkbaar kunnen veroorloven.

Of kunnen ze dat toch niet? Volgens het NIBUD was de gemiddelde schuld van de Nederlandse student in 2009 12.523 euro bij het afstuderen. De verwachting is dat eerstejaars studenten van nu bij hun afstuderen gemiddeld 15.360 euro schuld hebben. Ter vergelijking: de gemiddelde studieschuld in de V.S. bedraag 23.000 dollar. Als we deze stijging volhouden zitten we binnen een paar jaar op het Amerikaanse niveau, en dan hebben we het nog niet eens over de eventuele afschaffing van de basisbeurs.

Ken gaat tegen de trend in en alleen al daarom is hij mijn held. Daarnaast begrijp ik zijn persoonlijke queeste naar het absolute minimum wel en is zijn blog gewoon erg leuk om te lezen.

Ellen

Dat je voor gesneden groente meer moet betalen dan ongesneden groente, zal niemand verbazen. Ik vond toevallig dit logje over de kosten van gesneden groente. Goed, het is inderdaad duurder, maar je zou kunnen vinden dat groente snijden vervelend is en dat je er wel geld voor over hebt om dat niet te hoeven doen.

Zelf snijden is helemaal niet zo vervelend als het lijkt. Je moet alleen weten hoe je het moet doen. Als ik bij mensen in de keuken sta en help met koken, moet ik soms bijna huilen van wat ik in mijn handen gedrukt krijg als snijgereedschap. Echt veel verstand heb ik er niet van als hobbykok, dus zo veeleisend ben ik nu ook weer niet. Ik heb al heel wat voorbij zien komen, zoals bijvoorbeeld een bot broodmes en een glazen snijplank om een uitje te snipperen… Ik snap wel dat mensen dan liever gesneden groente kopen.

Zeker als je van koken houdt is het echt de moeite om te investeren in goede messen en een goede plank. Het leren van goede snijtechnieken is ook een aanrader. Veel sneller snijden, geen pleisters meer nodig en meer keukenplezier. Goede messen hoeven niet per se duur te zijn, maar het model is wel belangrijk. Daarnaast doe je jezelf echt een plezier door je messen regelmatig goed te (laten) slijpen. En verder is het een kwestie van youtube filmpjes kijken en veel oefenen…

Zie hier een impressie van de basis van goed snijden en doe het dan gewoon weer zelf.

Arthur

Het gaat niet zo best met het vertrouwen in de Euro. Het nieuws dat de ECB de geldpersen flink laat gieren om staatsobligaties op te kunnen kopen klinkt natuurlijk niet gezellig.  Zogenaamd kan de ECB de inflatie wel in de hand houden, maar mensen kiezen liever eieren voor hun geld. Inflatie is voor degenen die hard hun best hebben gedaan om een spaarpot bij elkaar te schrapen natuurlijk heel vervelend.  In Duitsland kennen ze het riedeltje wel en daarom is daar een flink aantal mensen als de bliksem goud aan het kopen. Ook in Nederland begint het te rommelen, want de baartjes goud zijn niet aan te slepen.

Buiten de eurolanden is de sfeer ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. In Groot-Brittannië, waar al langer in flink tempo ponden worden bijgedrukt, willen mensen hun beugel mee naar huis nemen als deze door de orthodontist wordt verwijderd…

Of goud een slimme vluchthaven is, is discutabel. Maar goed, in ieder geval zegt de toegenomen goudkoorts wel wat over het vertrouwen dat er bij de mensen heerst.

Arthur

Vandaag vond ik weer eens een mooi artikeltje. Hoogleraar Arnoud Boot stelt dat de nu al gammele huizenmarkt straks nog een extra duw krijgt vanwege de woekerpolisaffaire. Ruim een miljoen beleggingsverzekeringen zijn gekoppeld aan een hypotheek, waardoor mensen met restschulden blijven zitten. Dat komt de huizenmarkt niet ten goede.

De aanleiding van de uitspraak is een boek “De Woekerpolisaffaire”, van Kees Kooman dat deze week uit komt. Het is typisch een onderwerp waarvoor ik sta te popelen om het te kunnen lezen. Hopelijk weet ik daarna meer over hoe alles heeft kunnen gebeuren.

Wat ik niet begrijp is de gelatenheid waarmee Nederland zich de afgelopen decennia heeft laten beroven. Huizen zijn niet afbetaald, pensioenen blijken nauwelijks te bestaan. De schade van de woekerpolisaffaire loopt in de tientallen miljarden en het geld is weg. Het is verbazingwekkend dat er nog steeds geen koppen zijn gaan rollen en mensen zijn afgescheept met een discutabele compensatieregeling.

Naast het grootste financiële schandaal is dat voor mij ook het grootste financiële mysterie uit de Nederlandse geschiedenis. Het laatste woord is er waarschijnlijk dan ook nog niet over gesproken.

Arthur