Spaarblog

De spaardrift van Nederlandse huishoudens is, na een hapering eind 2009, teruggekeerd. Dat heeft het economische bureau van ING woensdag bekendgemaakt. Het spaartegoed groeide in het eerste kwartaal met gemiddeld 800 miljoen euro per maand. In april werd het spaartempo stevig opgevoerd. De inleg werd toen opgevoerd met 1,1 miljard euro tot een totaal van 291,3 miljard euro.

In 2009 voegden de spaarders 12,1 miljard euro toe aan hun tegoeden. ”Zoveel hebben ze sinds 2001 niet opzij gezet”, stelt ING. De nieuwe spaardrift komt volgens de bank door een afgenomen consumentenvertrouwen en onzekerheid over de eigen financiële situatie. ING ziet voorlopig geen herhaling van de ”verrassend sterke” consumptiegroei van het eerste kwartaal van 1,1 procent op kwartaalbasis. ”Pas in het vierde kwartaal van 2010, als stabilisatie op de arbeidsmarkt in zicht is en het koopklimaat verbetert, zien we een overtuigend herstel van de bestedingen”, aldus ING.

Bron: Nu.nl

Een opmerkelijk berichtje: de rente op de kapitaalmarkt is sinds 1540 niet zo laag geweest! Voor de spaarder klinkt dat niet zo fantastisch, al zou je mogen verwachten dat de inflatie ook laag is.

“Nou, dat is dan mooi voor mensen die geld willen lenen”, zou je zeggen. Helaas. De banken proberen weer wat vet op hun buik te kweken en daar moeten mensen die bijvoorbeeld een hypotheek willen voor betalen…

Enige tijd geleden kondigde de Vereniging Eigen Huis aan om woonlastenverzekeringen eens onder de loep te nemen. Een woonlastenverzekering zou bescherming moeten bieden tegen plotselinge arbeidsongeschiktheid of werkloosheid. Dat het allemaal geen zuivere koffie lijkt, was al langer bekend.

De nieuwsbrief van de VEH verwees vandaag naar hun onderzoekresultaten en wat bleek? In 83% van de gevallen wordt een claim op basis van de verzekeringsvoorwaarden afgewezen. In Vara KASSA werd deze problematiek op 28 februari (arbeidsongeschiktheid) en 3 april (werkloosheid) behandeld. De verhalen zijn behoorlijk treurig.

“Vereniging Eigen Huis vindt dat verzekeraars hun beloften moeten nakomen. De woonlastenverzekeringen zijn verkocht als zekerheid bij een hypotheek ’voor het geval er iets gebeurt’. Maar als er echt wat gebeurt, blijkt de verzekering veel te vaak niets waard te zijn. De vereniging wil daarom met de betrokken verzekeraars rond de tafel.”

Arthur

‘Wie wat bewaart die heeft wat’ zei mijn oma altijd. Mijn moeder heeft dit advies ter harte genomen, met als gevolg dat je met de spullen bij mijn ouders op zolder gemakkelijk twee huishoudens kunt inrichten. Zelfs de vitrage uit het eerste huis van mijn ouders ligt nog op zolder. Die vitrage ligt daar al sinds 1973 en is telkens meeverhuisd. Mijn moeder kan het niet wegdoen, want ‘misschien heeft iemand er nog wat aan’.

Zelf heb ik ook de neiging om spullen te bewaren. Ik moet oppassen dat ik de schuur niet tot het plafond volstouw. Ik ruim de schuur elk jaar helemaal uit, maar toch stapelt de rommel zich telkens weer op, met als gevolg dat ik dingen die ik nodig heb niet kan vinden. Zo is onze handveger nu al maanden zoek. Ik weiger om een nieuwe te kopen, binnenkort ga ik de schuur wel weer eens opruimen.

Als ik niet oplet zorgt de rommel in de schuur dus ook nog voor extra kosten. Dat geldt ook voor rommel op andere plaatsen in huis. Als je je post niet netjes ordent loop je de kans om rekeningen te laat te betalen, als je niet netjes bijhoudt wanneer de boeken terug moeten naar de bibliotheek moet je een boete betalen. Of je koopt een nieuwe handveger omdat je de oude niet kunt vinden. Alle reden dus om te streven naar een opgeruimd en georganiseerd huis.

Aan onze schuur is het niet te zien, maar ik ben sinds een paar jaar veel kritischer op wat er het huis binnen komt. Vroeger kwam ik van Koninginnedag terug met een tas vol spullen, nu probeer ik op Koninginnedag mijn spullen juist te lozen. Ik wíl namelijk geen volgestouwde schuur. Ik wil een keurig opgeruimde schuur, maar wel met allerlei spullen die ik misschien ooit nog nodig heb. Want wie wat bewaart die heeft wat.

Ellen

Ik heb een voedselallergie. Als ik een kroket wil eten ben ik gedwongen om ‘m zelf te maken, want vegetarische kroketten zonder soja zijn voor zover ik weet niet te krijgen. Zelfgemaakte kroketten zijn niet perse goedkoper dan kroketten uit de winkel, maar wel goedkoper dan de luxe en/of vegetarische kroketten uit de winkel, en ze zijn veel lekkerder dan de gemiddelde diepvrieskroket.

Zelf kroketten of bitterballen maken is helemaal niet moeilijk en het kost ook niet zoveel tijd als je zou denken. Je maakt gewoon een dikke ragout (boter, bloem en bouillon), en je voegt gare ingrediënten toe (vlees of groente). Dat is de basis van je kroket. Laat het mengsel op een bord in de koelkast opstijven, draai er kroketten of bitterballen van, rol die door bloem, een losgeklopt ei en paneermeel en frituur de kroket een paar minuten. Ik maak ze het liefst met een uitje en champignons, met een half blokje paddestoelenbouillon voor een pittige smaak.

Ik heb alleen een probleem met de naam ‘kroket’. Dat is toch veel te ordinair voor zo’n lekker hapje. Ik noem mijn gefrituurde creaties ‘croquetten’, die sjieke ouderwetse spelling zijn ze wel waard.

Ellen

Vandaag vond ik weer eens een mooi artikeltje. Hoogleraar Arnoud Boot stelt dat de nu al gammele huizenmarkt straks nog een extra duw krijgt vanwege de woekerpolisaffaire. Ruim een miljoen beleggingsverzekeringen zijn gekoppeld aan een hypotheek, waardoor mensen met restschulden blijven zitten. Dat komt de huizenmarkt niet ten goede.

De aanleiding van de uitspraak is een boek “De Woekerpolisaffaire”, van Kees Kooman dat deze week uit komt. Het is typisch een onderwerp waarvoor ik sta te popelen om het te kunnen lezen. Hopelijk weet ik daarna meer over hoe alles heeft kunnen gebeuren.

Wat ik niet begrijp is de gelatenheid waarmee Nederland zich de afgelopen decennia heeft laten beroven. Huizen zijn niet afbetaald, pensioenen blijken nauwelijks te bestaan. De schade van de woekerpolisaffaire loopt in de tientallen miljarden en het geld is weg. Het is verbazingwekkend dat er nog steeds geen koppen zijn gaan rollen en mensen zijn afgescheept met een discutabele compensatieregeling.

Naast het grootste financiële schandaal is dat voor mij ook het grootste financiële mysterie uit de Nederlandse geschiedenis. Het laatste woord is er waarschijnlijk dan ook nog niet over gesproken.

Arthur

Mensen die nog een rekening hadden lopen bij de failliete DSB bank, kunnen vandaag voor het laatst gebruik maken van het depositogarantiestelsel.

Dat geldt niet voor alle spaarvormen die DSB aanbood, maar geld dat bijvoorbeeld op een internetspaarrekening stond, wordt tot 100.000 euro vergoed. Na vandaag kan geen gebruik meer worden gemaakt van het depositogarantiestelsell voor DSB spaarrekeningen.

Bron: Nu.nl

Update:Van de 4.8 miljoen euro die uit stond bij DSB en door het depositogarantiestelsel is gedekt, is inmiddels 3.37 miljoen euro teruggevraagd. 73.000 gevallen zijn nog niet geclaimd. Dat gaat in 52.000 euro van de gevallen om tegoeden van minder dan 10 euro.

In de linkerkolom hier op Spaarblog staat een poll met de vraag ‘ga jij voor gloeilampen, spaarlampen of ledlampen?’ Ik had gedacht dat de meerderheid voor ledlampen zou gaan, maar tot mijn verbazing heeft 66% gestemd op spaarlampen. En dat terwijl ledlampen veel zuiniger zijn en ook langer meegaan dan spaarlampen. Het is wel een hele investering, een ledlamp is niet goedkoop in aanschaf.

Deze week las ik in de krant dat Philips een nieuwe manier heeft verzonnen om geld te verdienen: ze verstrekken ledlampen met een lening aan gemeenten. Door de ledlampen te financieren kunnen gemeenten de investering over een paar jaar uitsmeren, terwijl de besparing direct ingaat. Philips heeft de constructie zo opgezet dat de besparingen groter zijn dan de kosten voor de lening. Het mes snijdt dus aan twee kanten.

Voor het aanschaffen van ledlampen thuis moet je zelf in de buidel tasten. Maar ook hier geld dat de besparing groter is dan de kosten. Op Wikipedia vond ik dit tabelletje voor de kosten van verlichting. Helder toch?

Ellen