Spaarblog

Het NIBUD maakt zich zorgen over de manier waarop kinderen wordt geleerd met geld om te gaan. En ik vind dat niet onterecht. Een 15 jarige, laten we zeggen, kennis van mij doet mij regelmatig verbazen over hoe ze met geld om gaat. Ze krijgt 50 euro zakgeld per maand en praat er vaak bij familieleden nog 15 euro bij. Als ze dan vertelt dat ze te kort komt en ik vraag: “Waar is dat zakgeld dan?”, is het antwoord: “Ja…eeh…op!”. Waar aan weet ze niet. Het gaat niet naar kleding of andere noodzakelijke dingen, want die krijgt ze gewoon als ze daar om vraagt. Overigens hebben de geldschieters nog geen nagel om mee aan hun kont te krabben.

Ik dacht eerst dat het een soort generatieconflict was. Toen ik twaalf was, kreeg ik honderdvijfentwintig gulden kleedgeld. Dat ging door tot mijn 18e en aan inflatiecorrectie werd niet gedaan. Het geld was niet alleen voor mijn kleding, maar ook verjaardagscadeaus, het onderhoud van mijn fiets en ik moest mijn zwemvereniging en uitjes er van betalen. Expliciet les om er mee om te gaan kreeg ik niet. Mijn moeder zei: “Het is jouw geld, dus succes met wat je er mee gaat doen. Als het te weinig is, mag je daar zelf een oplossing voor zoeken.” Dat was het dan. Ik vond het prima, want ik had zelf de touwtjes in handen en hoefde niemand verder iets te vragen. Bovendien was ik vrij vroeg vergeleken met vriendjes en vond mijzelf een hele bink om de verantwoordelijkheid over dat geld te hebben. Ik heb nooit een tekort gehad.

Maar goed, toen ik begon met kleedgeld was dat twintig jaar geleden. Toen was geld nog niet gratis en vond men het belangrijk kinderen te leren nadenken. Ik kreeg de neiging om mijn rollator alvast maar te gaan bestellen.

Gelukkig vindt het NIBUD niet dat ik oud word. Ze waren tamelijk teleurgesteld over de resultaten uit hun onderzoeksrapport. Er lijkt namelijk een verband te zijn tussen financiële opvoeding, de vrijgevigheid van ouders en latere financiële problemen. Met een hulplijn, reclame en een zelftest hoopt het NIBUD ouders te bewegen een en ander te veranderen.

Toen onze middelste dochter ging rondkijken naar middelbare scholen keek ze ook naar de school in Laren. Het tweetalige onderwijs sprak haar aan. Uiteindelijk heeft ze toch gekozen voor een school in ons eigen dorp, tot grote opluchting van echtgenoot en mijzelf. Niet alleen vonden we de school in Laren niet zo goed bij haar passen vanwege het elitaire karakter, de school was ook erg duur. Vooral de kosten voor werkweken en uitwisselingsprogramma’s liepen behoorlijk op.

Wij hadden de keuze tussen meerdere goede scholen, welke school je in onze regio kiest hangt meer af van je persoonlijke voorkeur dan van de reputatie van de school. Dat geluk heeft niet iedereen. Zeker in de grote steden heb je vaak alleen de keuze tussen een goede elitaire school of een betaalbare school waar regelmatig politiewagens voor de deur staan. Ouders kiezen dan toch vaak voor de dure elitaire school, met alle gevolgen van dien voor hun portemonnee. Een ouder klaagt op internet dat de werkweek naar Rome maar liefst 960 euro gaat kosten, inclusief de vliegreis. Deze ouder heeft het geld niet. Wat nu? Geld lenen voor de werkweek van het kind?

Nu de schoolboeken min of meer gratis zijn vind ik dat het tijd wordt voor een discussie over de overige kosten in het voortgezet onderwijs. Werkweken zijn leuk, maar ik vind zelf dat de didactische waarde daarvan te wensen over laat. De kinderen steken er nauwelijks iets van op: werkweek is eigenlijk vakantie, maar dan met verplichte uitjes naar musea (op vakantie met je ouders kun je daar als puber nog wel onderuit komen).

Ik vind niet dat ik als ouder een vliegreis naar Rome hoef te bekostigen voor mijn kind. Een leuke week met de klas kan ook wel op de Veluwe of op Ameland. Culturele uitstapjes kun je ook in eigen land maken, er zijn genoeg musea en bezienswaardigheden. Het is tijd om als ouder met een kleine portemonnee zitting te nemen in de OR of ouderraad van de elitaire scholen. Stop de terreur van de dure werkweken, uitwisselingsprogramma’s en andere flauwekul. Ouders aller pubers verenigt u!

In ‘Een dubbeltje op z’n kant’ ligt de focus van de programmamakers bij het verdienen van meer geld.
Hè wat, gaat het hier op Spaarblog alweer over dat stomme TV programma? Inderdaad. Maar ik beloof dat ik een punt zal maken wat helemaal los staat van het TV programma.

Gisteravond was er een nieuwe aflevering van ‘Een dubbeltje op z’n kant‘. Een stel met drie kinderen en een schuld van 60.000 euro. De moeder kwam op mij over als zwaar koopverslaafd, maar dat bleef verder buiten beeld. Vader werkte fulltime, moeder werkte parttime maar moest van de programmamakers fulltime gaan werken. En dat terwijl het stel drie kleine kinderen had, de jongste was nog maar een baby. Na allerlei berekeningen, die niet werden getoond op TV, concludeerden de programmamakers na een week dat het stel over 5 jaar schuldenvrij kon zijn.

Op zich is er niks mis met meer geld verdienen, maar je moet goed kijken of het wel zin heeft. Als beide ouders in een gezin met jonge kinderen werken moet je rekening houden met extra kosten voor kinderopvang. Maar dat is niet het enige, als je allebei om half zeven thuis komt, de kinderen zijn moe en jijzelf ook, ga je dan nog uitgebreid koken? Of haal je dan maar een kant & klaar maaltijd zodat de kinderen snel naar bed kunnen? Als beide ouders fulltime werken is er geen tijd om dingen zelf te repareren en zelf te maken die je wel kunt doen als één van beiden minder werkt, of niet werkt. Allebei fulltime werken betekent dat die kapotte fiets toch naar de fietsenmaker moet, dat er geen tijd is om kleding voor de kinderen te (ver)maken, kringloopwinkels af te speuren voor koopjes of zelf een verjaardagstaart te bakken. Besparen levert veel geld op, en dat is geld waar je geen belasting meer over hoeft te betalen.

Als je kinderen hebt ben ik ervan overtuigd dat je het beste uit bent, financieel-economisch gezien, met een kostwinnersmodel, anderhalf-verdienersmodel of allebei-3-dagen-model waarbij de kosten voor kinderopvang zoveel mogelijk worden vermeden omdat de halve baan onder schooltijd kan. Hiermee bedoel ik overigens niet dat vrouwen automatisch de rol van thuisblijvende partner op zich moeten nemen, maar dat is weer een hele andere discussie. De tijd die de thuisblijvende partner niet aan werken besteed moet dan uiteraard wel goed besteed worden: niet aan winkelen, darten of koffieleuten, maar aan het betere bespaarwerk.

Een gezin met een inkomen van 5000 euro per maand (zoals de mensen van gisteravond) moet gemakkelijk 1000 euro per maand kunnen besparen, met een beetje inspanning misschien wel het dubbele. En dan zijn ze veel eerder schuldenvrij dan pas over 5 jaar.

Ruzie hebben we er thuis nooit echt om gehad, maar ik kan me herinneren dat de dagen dat mijn moeder de telefoonrekening kreeg niet de gezelligste waren. Op een gegeven moment werd geloof ik een uitdraai gemaakt van de gebelde nummers en moesten we geld bijleggen als het te gek werd. Betaald van bijbaantjes, want zowel mijn zus als ik genereerden behoorlijk wat extra geld door te werken.

Tijden veranderen niet, want het is nog steeds een terugkerend discussie-onderwerp in het gezin, aldus de Telegraaf. Je zou verwachten dat het tegenwoordig allemaal makkelijker is geworden. Met een mobiele telefoon heb je een eigen nummer en dat maakt in ieder geval duidelijk voor welk bedrag iedereen belt.

Ik zou zeggen: indien noodzakelijk, dat hangt van de gezinssituatie af, eventueel een prepaid kaart en als je 15+ bent ga je maar kranten lopen voor je telefoon. Maar dat is misschien een te simpele benadering…

Nederlanders die op bijstandsniveau leven, doen er goed aan om de komst van nageslacht nog even uit te stellen omdat ze anders het risico lopen financieel tekort te komen. Wie zonder kinderwens door het leven gaat, kan echter best rondkomen met een minimuminkomen.

Dat oordelen vier groepen burgers die zich in opdracht van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) en het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) uitspraken over armoede. Het SCP en het Nibud onderzochten samen hoe de gemiddelde burger het minimaal acceptabele levensniveau ziet. Volgens één van de burgergroepen is het bijvoorbeeld voldoende wanneer mensen zich eerste levensbehoeften als onderdak, voedsel en kleding kunnen permitteren. De drie andere groepen vinden dat er ook geld moet zijn voor extra’s, zoals ontspanning en gezelligheid.

De groepen kwamen niet tot een eenduidig oordeel over het bedrag dat maandelijks nodig is om een menswaardig bestaan te leiden. Voor alleenstaanden loopt het oordeel bijvoorbeeld uiteen van 800 euro tot 975 euro. Vooral bij de aanwezigheid van kinderen schiet het wenselijke maandbudget de hoogte in, omdat er volgens de deelnemers aan het onderzoek dan hogere eisen moeten worden gesteld aan bijvoorbeeld de woning en de kwaliteit van maaltijden. Ook uitstapjes, vakanties en lidmaatschap van een club zijn volgens de onderzoeksgroepen belangrijker voor kinderen dan voor volwassenen.

Bron: Nu.nl

Met ingang van komend schooljaar zijn schoolboeken in het voortgezet onderwijs gratis. Toen er een acceptgiro van de school kwam keek ik dan ook verbaasd op. Het blijkt om een borgsom te gaan, de school van onze kinderen vraagt 100 euro per kind als borg, de kosten voor beschadigde of kwijtgeraakte boeken worden van de borgsom afgehaald, het restant ontvangen we terug als het kind van school gaat.

Er gaan geruchten op internet dat het niet is toegestaan dat scholen een borgsom of leengeld mag vragen, maar dat is niet het geval. Scholen mogen een schadevergoeding vragen voor beschadiging aan eigendommen van de school, inclusief de boeken. De MR, waarin ook ouders zitten, heeft overigens wel de bevoegdheid om in te grijpen als ouders vinden dat de school onterecht en/of teveel geld vraagt.

Meer informatie over gratis schoolboeken: gratisschoolboeken.nl

De kinderen hebben schoolvakantie en echtgenoot en ik werken de komende weken op halve kracht. We gaan waarschijnlijk ook nog wel een weekje kamperen, maar ik zoek altijd naar activiteiten om de vakantie mee op te vullen. Zeker met slecht weer, en als vriendjes en vriendinnetjes weg zijn is dat een hele uitdaging. Een paar succesnummers bij ons thuis:

• Een strandwandeling. Neem een thermosfles met warme chocolademelk mee, een pak koekjes en een grote zak met broodjes. Leen een leuke hond uit de buurt en ga lekker een dagje uitwaaien.
• Een spelletjesmiddag met één of twee andere gezinnen. De kinderen nemen spelletjes mee, ouders nemen allemaal iets lekkers mee. Denk aan koekjes, chips, pizzahapjes, limonade en appelsap. Zelf zorg je voor een fles wijn en ga je lekker borrelen met de andere ouders terwijl de kinderen zich vermaken
• Een dagje kringloopshoppen langs alle kringloopwinkels in jouw regio. Maak er een gezellig dagje uit van, neem broodjes en koffie mee. Een overzicht van alle kringloopwinkels vind je op http://www.c-metselaar.demon.nl/
• Een hut of tent op zolder bouwen. Gebruik lege dozen, planken en lakens. De kinderen mogen natuurlijk in de tent eten, en misschien zelfs een nachtje slapen.
• Er zijn allerlei goedkope of gratis uitjes te vinden op internet. Kijk bijvoorbeeld eens op http://www.uitmetkinderen.nl voor uitjes in jouw regio.

Volgens mijn schoonzusje krijgen onze kinderen erg weinig kleedgeld maar volgens het Nibud zitten wij juist aan de bovenkant van wat scholieren gemiddeld aan kleding uitgeven (60 euro per maand). Onze kinderen (12 en 14) krijgen respectievelijk 73 en 75 euro per maand, dat is zakgeld, kleedgeld, geld voor de kapper en voor beltegoed. Ook moeten ze van dat geld voor verjaardagen binnen ons gezin een klein cadeautje kopen. Andere zaken, zoals uitjes, strippenkaarten en cadeautjes voor feestjes betalen wij. Jongste dochter krijgt nog geen kleedgeld.

Dat onze kinderen minder kleedgeld krijgen dan hun neefjes en nichtjes is niet zo verbazend, wij hebben nu eenmaal minder geld te besteden dan de betreffende gezinnen. In onze familie wordt veel merkkleding gekocht, dat is helaas wat lastig voor onze kinderen. Mijn zoon en jongste dochter geven niets om merkkleding, maar middelste dochter zou wel graag wat meer merkkleding willen hebben. Soms twijfel ik of ze niet wat meer kleedgeld moet krijgen, het is best lastig shoppen voor een modebewust meisje in ‘t Gooi met een beperkt budget. Ter compensatie bied ik een naai- en verstelservice aan, haarknipservice en ook de kringloopservice: ik ga regelmatig met de kinderen naar de kringloopwinkel, en als ik alleen ga kijk ik of ik iets leuks voor ze zie.

Middelste dochter was zich vorige week weer uitgebreid aan het beklagen dat alle kinderen in de klas veel meer kleedgeld krijgen, en dat andere meisjes zomaar Uggs van hun ouders krijgen, toen een vriendin van ons opbelde. Haar dochter, die in een kledingwinkel werkt, is aan het verhuizen en ruimt een heleboel kleding op: of mijn dochter daar misschien interesse in heeft? Afgelopen weekend kreeg mijn dochter twee vuilniszakken vol kleding toegestopt, en tot haar grote vreugde zaten ze vol met merkkleding van haar favoriete merk, in precies haar maat. De kast van middelste dochter puilt nu uit en ze loopt al de hele week rond in merkkleding. Dochter blij, ik blij. Verbazend dat zo’n aanbod precies op het goede moment komt!