Spaarblog

Ik weet niet hoe het jullie is vergaan, maar bij ons is het Sinterklaasfeest prima verlopen.

Met de goedheiligman had ik namelijk afgesproken dat we het zouden laten bij een kinderfeestje en dat ik - geen - cadeaus wilde. Alleen iets symbolisch, zodat ik voor de vorm wat uit te pakken had. Dat werd dus een stuk amandelspijs, dat naar alle waarschijnlijkheid ook wel in een kindermaag zal verdwijnen.

Sinterklaas had ook nog eens het aloude probleem: wat gaan we nou weer eens geven. Dat was ontzettend eenvoudig opgelost, dankzij een briljante suggestie van mijn geliefde aan de oude bebaarde goedaard.

Bij eerdere verjaardagen en dergelijken waren enorme hoeveelheden cadeautjes aangedragen. De kinderen verzopen er in. Aangezien de vrouw des huizes nogal opruimerig is, was alles al in een kast verdwenen voordat het goed en wel was uitgepakt. De kinderen hadden dat blijkbaar zelf niet door, want ze hebben nooit gevraagd waar alles was gebleven…

Nou, daar wist Zwarte Piet wel raad mee! Alles opnieuw ingepakt en hopla in de zak van Sinterklaas.

De kinderen waren aangenaam verrast met al die fantastische nieuwe kleurplaten, potloden, verf, klei en andere leuke dingen. Gek genoeg hadden die al meer dan een half jaar ongezien en onaangeroerd achter in een kast gelegen…

Met slechts een minimale investering toch een hoop gezelligheid en leuke cadeaus.

Dat gaan we vaker zo doen.

Arthur

Dit is een gastblogje van Linda.

Een pretpark, leuk voor de kinderen maar tegenwoordig wat minder voor de ouders, want een dagje pretpark is haast niet meer te betalen. Met entreekosten die oplopen tot 35 per persoon voor een volwassene komt een gezin met 2 kinderen al snel boven de 100 euro uit. Een dagje pretpark kan tegenwoordig best goedkoper, alleen weten veel mensen dit niet. Om wat meer mensen te wijzen op de mogelijkheden, staan in deze blog enkele handige tips voor een goedkoop dagje uit!

Naar het pretpark toe
Ga niet naar een pretpark aan de andere kant van het land, dit kost veel benzine en het is daardoor al een kostenpost voordat je in het park bent. Denk je er wel over om naar een pretpark ver weg te gaan, probeer met zo min mogelijk auto’s te gaan (carpoolen).

Bij de ingang
Het duurste van een attractiepark is toch wel het entreekaartje. Gelukkig zijn er verschillende manieren om dit toegangskaartje wat goedkoper te maken. Vaak zijn bij winkels in de stad kortingsacties zoals ‘het 2de kaartje gratis’ of een bepaald percentage korting. Helaas zijn het wel vaak dezelfde pretparken waar de kortingsactie voor geldt. Een andere manier is op het Internet zoeken naar kortingsbonnen en kortingsacties. Bij het zoeken naar kortingsacties kom je al snel bij één van de vele websites waar uiteenlopende acties op staan zoals Dagje uit met Korting en Pretparken Korting.
Een voorbeeld is Speelstad Oranje in Drenthe. Dit is een leuke dag uit voor jonge kinderen (peuters en/of kleuters) ongeacht het weertype door het overdekte speelparadijs. Via de zoekmachines kom je al snel op verschillende websites die kortingsacties aanbieden. Doordat er zoveel aanbod is op het internet zijn er ook kortingsacties te vinden om van je dagje uit een weekendje uit te maken en te overnachten in het naastgelegen Pipodorp. Voor veel ouders een ideale oplossing als een vakanatie te duur is. Zo ben je toch even van huis en je kinderen hebben het idee toch even op vakantie te zijn geweest!

In het pretpark
Van een dag in een pretpark rondlopen krijgen kinderen vaak snel dorst en honger. De prijzen in pretparken voor eten en drinken zijn vaak duur en je bent al gauw 5 of 6 euro per persoon kwijt voor een bakje patat en een blikje cola. Dit is te verhelpen door zelf veel eten en drinken mee te nemen zodat je in het pretpark niets hoeft te kopen. Door van tevoren wat kleine pakjes frisdrank, uitdeelkoekjes en wat brood bij de supermarkt te halen, ben je optimaal voorbereid op een dagje uit. Ook een handige tip is om op tijd naar het pretpark toe te gaan zodat je s’ avonds voor het eten thuis bent, en daardoor gezellig (en goedkoop) thuis kan eten.
Kortom, je hoeft een dagje uit niet te laten als je even wat minder bij kas bent of geld wil besparen!

Linda

Onze kinderen werken alledrie. Mijn zoon van 15 koopt kapotte Apple computers en maakt van twee kapotte weer één werkende computer. De computer - en de nog werkende onderdelen die hij overhoudt - verkoopt hij vervolgens op Marktplaats. Mijn dochter van 13 past op bij een gezin in de buurt en de jongste (bijna 11) heeft net haar eigen bedrijf gestart: haakbandjes. Ze haakt armbandjes en enkelbandjes van gekleurde katoen en verkoopt ze voor 1 cent per steek. Ze heeft daarmee een ware trend gezet op school, er zijn al meiden die een hele arm vol gekleurde bandjes hebben gekocht en jongste dochter heeft al meer dan 10 euro verdiend met haar haakbandjes.

Toen mijn schoonmoeder eens aan oudste zoon voorstelde dat hij ook een ‘echt’ bijbaantje kon nemen, een folderwijk of vakken vullen, keek hij haar verbaasd aan. Elke week werken, met een baas, en dat voor die luizige 2,66 euro per uur? Hij piekert er niet over. Ik ben bang dat het met onze dochters al niet anders zal zijn. Middelste dochter verdient meer per uur met oppassen dan ze in de supermarkt kan verdienen, en dan kan ze ondertussen ook nog haar huiswerk maken. Jongste dochter is bepaald niet het type dat gemakkelijk orders aanneemt van een blaffende manager (hoezo, dat kind lijkt op haar moeder?), dat wordt helemaal niks met ‘echte’ bijbaantjes vrees ik.

Ik vind het niet erg. Ze zijn heel bewust bezig met geld en de verhouding tussen arbeidsinspanning en geld. Ze leren alledrie om afspraken na te komen, ze hebben rechtstreeks te maken met hun klanten. Laat die kinders maar schuiven.

Ellen

Toen ik de schone was opborg vond ik de stapel broeken in de kast van oudste zoon al verdacht klein. Ik wist zeker dat er niks meer in de was zat, alles was schoon en opgevouwen. Maar toen ik de lappenmand zag uitpuilen van de spijkerbroeken wist ik genoeg: vandaag is het naaidag! Er lagen vier spijkerbroeken in de lappenmand, allemaal met een scheur op de rechterknie, de meesten ook al dun op de linkerknie. Ik bewaar afgeknipte pijpen van oude spijkerbroeken, en gelukkig vond ik ook nu weer een mooi bijpassend en bijkleurend stuk spijkerstof voor alle broeken. Het liefste zet ik de lappen over de hele knie, en het wordt het mooiste als je het helemaal in de naad naait. Maar daarvoor moet je wel eerst de naden lostornen. Daar heb ik meestal geen zin in. Ik knip een lap net iets breder dan de broekspijp en naai ‘m heel netjes langs de naad.

Meestal merkt mijn zoon niet eens dat er een lap op zijn knie is genaaid, soms zegt hij ’s avonds opeens ‘hé, er zit een lap op deze broek!’. De lap valt blijkbaar niet op. En dat is precies waar het mij om gaat.

Ellen

Als geboren Groningse is het feestneuzen-gebeuren mij niet met de paplepel ingegoten. En ook al heb ik jaren in Brabant gewoond, het is nooit goed gekomen tussen mij en carnaval. Ik vind het gewoon niet leuk.

De kinderen vinden het wel leuk. Toen we in Brabant woonden begonnen ze al in november te verkondigen hoe ze dat jaar verkleed wilden gaan. Als brave moeder zocht ik de outfit zorgvuldig bij elkaar, en meestal moest er ook nog iets genaaid worden. En ik was niet de enige, op het schoolplein werd druk gepraat over het naaien van de carnavalskleding. De moeders hadden het er maar druk mee. De week voor carnaval had ik het kabouterpak of de prinsessenjurk eindelijk klaar en dan besloot middelste dochter dat ze toch als Pippi Langkous wilde. Met als gevolg een boze en gefrustreerde moeder en een kind in een haastig bijeengeraapte outfit.

Onze verkleedkist is, mede door al mijn naaiacties, goed gevuld. Desondanks verbaasde het me niks dat jongste dochter, de enige die nog carnaval op school viert, afgelopen maandag bekend maakte dat ze als smurfin verkleed wilde. Een outfit die er natuurlijk niet tussen zat. Gelukkig had ik nog wel een oud laken en een vrije woensdagmiddag. Het jurkje maakte ik naar het model van een zomerjurkje van jongste dochter en de muts heb ik uit de losse pols getekend. Jongste dochter heeft de jurk zelf versierd. Ik heb de muts in twee lagen genaaid en er een plukje vulling tussen gestopt. In een zak met kleding die we nog op zolder hadden staan vonden we een blauw shirt met lange mouwen, nu alleen nog even een blauwe maillot, legging of pyjamabroek scoren en we zijn er helemaal klaar voor. Als ze het maar niet in haar hoofd haalt om alsnog als Pippi te gaan…

Ellen

Middelste dochter is dol op zingen. Sinds kort zit ze ook op zangles en thuis wordt er druk geoefend. Ze probeert daarbij zichzelf te begeleiden op de gitaar en ondanks het feit dat ze maar een jaar gitaarles heeft gehad gaat dat al heel aardig.

Bij de moeilijker stukken word ik als gitarist ingezet. Dat valt nog niet mee. Ik heb vroeger vrij fanatiek gitaar gespeeld, maar dat was voornamelijk klassiek. Het begeleiden van liedjes vind ik nog best lastig: de akkoorden gaan wel, maar een beetje leuk aanslagritme gaat niet vanzelf. Ik zat er al over te denken om nog eens een paar gitaarlessen te gaan nemen toen ik op internet ging rondneuzen. En er is heel wat te vinden, op YouTube zijn er talloze filmpjes van gitaristen die uitleggen hoe je een bepaald aanslagritme moet spelen. Er zijn akkoordenschema’s en er zijn gitaarleraren die stap voor stap de begeleiding van populaire nummers uitleggen.

Ik heb het afgelopen weekend een hele middag met mijn virtuele gitaarleraren zitten oefenen. Filmpje terugspoelen, meespelen, nog een keer terugspoelen als ik het nog niet snapte en weer meespelen. Een aantal ritmes kan ik nu spelen, en mijn akkoordenkennis is behoorlijk uitgebreid.

Het is natuurlijk lastiger om instructiefilmpjes te vinden als je viool of harp speelt. Het lijkt me ook moeilijk om vanaf een instrument te leren spelen via YouTube, je hebt wel wat basiskennis nodig. Maar ik vind het ideaal om op deze manier iets bij te leren, ik kan het doen wanneer ik tijd en zin heb. En het is gratis.

Een poosje geleden vond ik dat het shampoo-verbruik in ons gezin wel erg hoog begon op te lopen. Ik kocht bijna elke week wel een nieuwe fles shampoo. Met drie pubers wordt er natuurlijk heel wat afgedouchd, maar dit vond ik toch te gortig worden. Echtgenoot bleek ook niet onschuldig, hij gaf toe veel shampoo te gebruiken ‘omdat die goedkope troep niet goed schuimt’. Eigenlijk was ik het wel met hem eens.

Echtgenoot kocht shampoo van een ander merk. Het schuimde een stuk beter maar deze fles had een hele grote opening en het verbruik daalde niet.

Ik herinnerde me dat ik eens een tip had gelezen om shampoo in een leeg zeeppompje te doen, 1 keer pompen voor kort haar, 2 keer voor lang haar. Ik had nog een leeg pompje staan waar gel in had gezeten. Er past maar liefst een liter in. Pompje omgespoeld, 2 flessen shampoo er in leeggegoten en warempel, het werkt. We doen al zes weken met die 2 flessen, en het pompje is nog niet leeg. Een aanrader dus!

Ouders bereiden hun kinderen onvoldoende voor op een financieel zelfstandig bestaan. ”De jongvolwassenen hebben dan nog onvoldoende geleerd een bepaalde periode met een vast budget om te gaan. Daardoor is de kans groot dat ze later financiële problemen krijgen.” Dat stelt het Nationaal Instituut Budgetvoorlichting (Nibud) naar aanleiding van een onderzoek onder 870 ouders met kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 18 jaar.

Zakgeld
”Ouders zijn wel bezig zijn met de financiële opvoeding van hun kinderen maar ze gebruiken de verkeerde tactieken. Zo geven ze wel zakgeld maar beginnen daar relatief laat mee en maken te weinig afspraken over wat er met het zakgeld gedaan moeten worden. Op die manier leert een kind niet met een beperkt budget omgaan”, aldus het Nibud.

Het instituut vindt ook dat ouders te weinig kleedgeld geven. Van de jongeren tussen de 12 en 18 jaar krijgt gemiddeld 30 procent kleedgeld. ”En ouders die kleedgeld geven, gaan daar niet consequent mee om. Deze ouders betalen ook zelf nog voor de kleding van hun kinderen, terwijl de kinderen daar eigenlijk het kleedgeld voor moeten gebruiken.”

Mobiele telefoon
Hetzelfde geld voor belgeld, vindt het Nibud. Ze laten daar financiële opvoedkansen liggen. ”Zo hebben bijna alle jongeren tussen de 12 en 18 jaar een mobiele telefoon, maar betalen weinigen de kosten daarvan zelf. Zo’n 63 procent van de ouders met kinderen tussen 16 en 18 jaar betaalt mee aan de mobiele telefoon van hun kinderen.”

Het Nibud vindt dat voordat kinderen achttien worden, ze moeten hebben geleerd financiële beslissingen te nemen. ”Ze moeten kunnen sparen, een bepaalde periode met een beperkt budget kunnen omgaan en weerbaar zijn tegen allerlei verleidingen.”

Het onderzoek toont aan dat ouders vooral te beschermend zijn naar hun kinderen, waardoor de kinderen niet goed leren om financieel op eigen benen te staan.

Gemiste kans
Bijna 30 procent van de jongeren tussen 16 en 18 jaar heeft nog niets geleerd over internetbankieren en vindt ook een derde van de ouders met kinderen in deze leeftijdscategorie het niet goed als hun kind dat doet. ”Dat is een gemiste kans, aangezien het kind bijna financieel zelfstandig is en dan financieel aansprakelijk is.”

Bron: www.nu.nl