Spaarblog

Als geboren Groningse is het feestneuzen-gebeuren mij niet met de paplepel ingegoten. En ook al heb ik jaren in Brabant gewoond, het is nooit goed gekomen tussen mij en carnaval. Ik vind het gewoon niet leuk.

De kinderen vinden het wel leuk. Toen we in Brabant woonden begonnen ze al in november te verkondigen hoe ze dat jaar verkleed wilden gaan. Als brave moeder zocht ik de outfit zorgvuldig bij elkaar, en meestal moest er ook nog iets genaaid worden. En ik was niet de enige, op het schoolplein werd druk gepraat over het naaien van de carnavalskleding. De moeders hadden het er maar druk mee. De week voor carnaval had ik het kabouterpak of de prinsessenjurk eindelijk klaar en dan besloot middelste dochter dat ze toch als Pippi Langkous wilde. Met als gevolg een boze en gefrustreerde moeder en een kind in een haastig bijeengeraapte outfit.

Onze verkleedkist is, mede door al mijn naaiacties, goed gevuld. Desondanks verbaasde het me niks dat jongste dochter, de enige die nog carnaval op school viert, afgelopen maandag bekend maakte dat ze als smurfin verkleed wilde. Een outfit die er natuurlijk niet tussen zat. Gelukkig had ik nog wel een oud laken en een vrije woensdagmiddag. Het jurkje maakte ik naar het model van een zomerjurkje van jongste dochter en de muts heb ik uit de losse pols getekend. Jongste dochter heeft de jurk zelf versierd. Ik heb de muts in twee lagen genaaid en er een plukje vulling tussen gestopt. In een zak met kleding die we nog op zolder hadden staan vonden we een blauw shirt met lange mouwen, nu alleen nog even een blauwe maillot, legging of pyjamabroek scoren en we zijn er helemaal klaar voor. Als ze het maar niet in haar hoofd haalt om alsnog als Pippi te gaan…

Ellen

Middelste dochter is dol op zingen. Sinds kort zit ze ook op zangles en thuis wordt er druk geoefend. Ze probeert daarbij zichzelf te begeleiden op de gitaar en ondanks het feit dat ze maar een jaar gitaarles heeft gehad gaat dat al heel aardig.

Bij de moeilijker stukken word ik als gitarist ingezet. Dat valt nog niet mee. Ik heb vroeger vrij fanatiek gitaar gespeeld, maar dat was voornamelijk klassiek. Het begeleiden van liedjes vind ik nog best lastig: de akkoorden gaan wel, maar een beetje leuk aanslagritme gaat niet vanzelf. Ik zat er al over te denken om nog eens een paar gitaarlessen te gaan nemen toen ik op internet ging rondneuzen. En er is heel wat te vinden, op YouTube zijn er talloze filmpjes van gitaristen die uitleggen hoe je een bepaald aanslagritme moet spelen. Er zijn akkoordenschema’s en er zijn gitaarleraren die stap voor stap de begeleiding van populaire nummers uitleggen.

Ik heb het afgelopen weekend een hele middag met mijn virtuele gitaarleraren zitten oefenen. Filmpje terugspoelen, meespelen, nog een keer terugspoelen als ik het nog niet snapte en weer meespelen. Een aantal ritmes kan ik nu spelen, en mijn akkoordenkennis is behoorlijk uitgebreid.

Het is natuurlijk lastiger om instructiefilmpjes te vinden als je viool of harp speelt. Het lijkt me ook moeilijk om vanaf een instrument te leren spelen via YouTube, je hebt wel wat basiskennis nodig. Maar ik vind het ideaal om op deze manier iets bij te leren, ik kan het doen wanneer ik tijd en zin heb. En het is gratis.

Een poosje geleden vond ik dat het shampoo-verbruik in ons gezin wel erg hoog begon op te lopen. Ik kocht bijna elke week wel een nieuwe fles shampoo. Met drie pubers wordt er natuurlijk heel wat afgedouchd, maar dit vond ik toch te gortig worden. Echtgenoot bleek ook niet onschuldig, hij gaf toe veel shampoo te gebruiken ‘omdat die goedkope troep niet goed schuimt’. Eigenlijk was ik het wel met hem eens.

Echtgenoot kocht shampoo van een ander merk. Het schuimde een stuk beter maar deze fles had een hele grote opening en het verbruik daalde niet.

Ik herinnerde me dat ik eens een tip had gelezen om shampoo in een leeg zeeppompje te doen, 1 keer pompen voor kort haar, 2 keer voor lang haar. Ik had nog een leeg pompje staan waar gel in had gezeten. Er past maar liefst een liter in. Pompje omgespoeld, 2 flessen shampoo er in leeggegoten en warempel, het werkt. We doen al zes weken met die 2 flessen, en het pompje is nog niet leeg. Een aanrader dus!

Ouders bereiden hun kinderen onvoldoende voor op een financieel zelfstandig bestaan. ”De jongvolwassenen hebben dan nog onvoldoende geleerd een bepaalde periode met een vast budget om te gaan. Daardoor is de kans groot dat ze later financiële problemen krijgen.” Dat stelt het Nationaal Instituut Budgetvoorlichting (Nibud) naar aanleiding van een onderzoek onder 870 ouders met kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 18 jaar.

Zakgeld
”Ouders zijn wel bezig zijn met de financiële opvoeding van hun kinderen maar ze gebruiken de verkeerde tactieken. Zo geven ze wel zakgeld maar beginnen daar relatief laat mee en maken te weinig afspraken over wat er met het zakgeld gedaan moeten worden. Op die manier leert een kind niet met een beperkt budget omgaan”, aldus het Nibud.

Het instituut vindt ook dat ouders te weinig kleedgeld geven. Van de jongeren tussen de 12 en 18 jaar krijgt gemiddeld 30 procent kleedgeld. ”En ouders die kleedgeld geven, gaan daar niet consequent mee om. Deze ouders betalen ook zelf nog voor de kleding van hun kinderen, terwijl de kinderen daar eigenlijk het kleedgeld voor moeten gebruiken.”

Mobiele telefoon
Hetzelfde geld voor belgeld, vindt het Nibud. Ze laten daar financiële opvoedkansen liggen. ”Zo hebben bijna alle jongeren tussen de 12 en 18 jaar een mobiele telefoon, maar betalen weinigen de kosten daarvan zelf. Zo’n 63 procent van de ouders met kinderen tussen 16 en 18 jaar betaalt mee aan de mobiele telefoon van hun kinderen.”

Het Nibud vindt dat voordat kinderen achttien worden, ze moeten hebben geleerd financiële beslissingen te nemen. ”Ze moeten kunnen sparen, een bepaalde periode met een beperkt budget kunnen omgaan en weerbaar zijn tegen allerlei verleidingen.”

Het onderzoek toont aan dat ouders vooral te beschermend zijn naar hun kinderen, waardoor de kinderen niet goed leren om financieel op eigen benen te staan.

Gemiste kans
Bijna 30 procent van de jongeren tussen 16 en 18 jaar heeft nog niets geleerd over internetbankieren en vindt ook een derde van de ouders met kinderen in deze leeftijdscategorie het niet goed als hun kind dat doet. ”Dat is een gemiste kans, aangezien het kind bijna financieel zelfstandig is en dan financieel aansprakelijk is.”

Bron: www.nu.nl

Het NIBUD maakt zich zorgen over de manier waarop kinderen wordt geleerd met geld om te gaan. En ik vind dat niet onterecht. Een 15 jarige, laten we zeggen, kennis van mij doet mij regelmatig verbazen over hoe ze met geld om gaat. Ze krijgt 50 euro zakgeld per maand en praat er vaak bij familieleden nog 15 euro bij. Als ze dan vertelt dat ze te kort komt en ik vraag: “Waar is dat zakgeld dan?”, is het antwoord: “Ja…eeh…op!”. Waar aan weet ze niet. Het gaat niet naar kleding of andere noodzakelijke dingen, want die krijgt ze gewoon als ze daar om vraagt. Overigens hebben de geldschieters nog geen nagel om mee aan hun kont te krabben.

Ik dacht eerst dat het een soort generatieconflict was. Toen ik twaalf was, kreeg ik honderdvijfentwintig gulden kleedgeld. Dat ging door tot mijn 18e en aan inflatiecorrectie werd niet gedaan. Het geld was niet alleen voor mijn kleding, maar ook verjaardagscadeaus, het onderhoud van mijn fiets en ik moest mijn zwemvereniging en uitjes er van betalen. Expliciet les om er mee om te gaan kreeg ik niet. Mijn moeder zei: “Het is jouw geld, dus succes met wat je er mee gaat doen. Als het te weinig is, mag je daar zelf een oplossing voor zoeken.” Dat was het dan. Ik vond het prima, want ik had zelf de touwtjes in handen en hoefde niemand verder iets te vragen. Bovendien was ik vrij vroeg vergeleken met vriendjes en vond mijzelf een hele bink om de verantwoordelijkheid over dat geld te hebben. Ik heb nooit een tekort gehad.

Maar goed, toen ik begon met kleedgeld was dat twintig jaar geleden. Toen was geld nog niet gratis en vond men het belangrijk kinderen te leren nadenken. Ik kreeg de neiging om mijn rollator alvast maar te gaan bestellen.

Gelukkig vindt het NIBUD niet dat ik oud word. Ze waren tamelijk teleurgesteld over de resultaten uit hun onderzoeksrapport. Er lijkt namelijk een verband te zijn tussen financiële opvoeding, de vrijgevigheid van ouders en latere financiële problemen. Met een hulplijn, reclame en een zelftest hoopt het NIBUD ouders te bewegen een en ander te veranderen.

Toen onze middelste dochter ging rondkijken naar middelbare scholen keek ze ook naar de school in Laren. Het tweetalige onderwijs sprak haar aan. Uiteindelijk heeft ze toch gekozen voor een school in ons eigen dorp, tot grote opluchting van echtgenoot en mijzelf. Niet alleen vonden we de school in Laren niet zo goed bij haar passen vanwege het elitaire karakter, de school was ook erg duur. Vooral de kosten voor werkweken en uitwisselingsprogramma’s liepen behoorlijk op.

Wij hadden de keuze tussen meerdere goede scholen, welke school je in onze regio kiest hangt meer af van je persoonlijke voorkeur dan van de reputatie van de school. Dat geluk heeft niet iedereen. Zeker in de grote steden heb je vaak alleen de keuze tussen een goede elitaire school of een betaalbare school waar regelmatig politiewagens voor de deur staan. Ouders kiezen dan toch vaak voor de dure elitaire school, met alle gevolgen van dien voor hun portemonnee. Een ouder klaagt op internet dat de werkweek naar Rome maar liefst 960 euro gaat kosten, inclusief de vliegreis. Deze ouder heeft het geld niet. Wat nu? Geld lenen voor de werkweek van het kind?

Nu de schoolboeken min of meer gratis zijn vind ik dat het tijd wordt voor een discussie over de overige kosten in het voortgezet onderwijs. Werkweken zijn leuk, maar ik vind zelf dat de didactische waarde daarvan te wensen over laat. De kinderen steken er nauwelijks iets van op: werkweek is eigenlijk vakantie, maar dan met verplichte uitjes naar musea (op vakantie met je ouders kun je daar als puber nog wel onderuit komen).

Ik vind niet dat ik als ouder een vliegreis naar Rome hoef te bekostigen voor mijn kind. Een leuke week met de klas kan ook wel op de Veluwe of op Ameland. Culturele uitstapjes kun je ook in eigen land maken, er zijn genoeg musea en bezienswaardigheden. Het is tijd om als ouder met een kleine portemonnee zitting te nemen in de OR of ouderraad van de elitaire scholen. Stop de terreur van de dure werkweken, uitwisselingsprogramma’s en andere flauwekul. Ouders aller pubers verenigt u!

In ‘Een dubbeltje op z’n kant’ ligt de focus van de programmamakers bij het verdienen van meer geld.
Hè wat, gaat het hier op Spaarblog alweer over dat stomme TV programma? Inderdaad. Maar ik beloof dat ik een punt zal maken wat helemaal los staat van het TV programma.

Gisteravond was er een nieuwe aflevering van ‘Een dubbeltje op z’n kant‘. Een stel met drie kinderen en een schuld van 60.000 euro. De moeder kwam op mij over als zwaar koopverslaafd, maar dat bleef verder buiten beeld. Vader werkte fulltime, moeder werkte parttime maar moest van de programmamakers fulltime gaan werken. En dat terwijl het stel drie kleine kinderen had, de jongste was nog maar een baby. Na allerlei berekeningen, die niet werden getoond op TV, concludeerden de programmamakers na een week dat het stel over 5 jaar schuldenvrij kon zijn.

Op zich is er niks mis met meer geld verdienen, maar je moet goed kijken of het wel zin heeft. Als beide ouders in een gezin met jonge kinderen werken moet je rekening houden met extra kosten voor kinderopvang. Maar dat is niet het enige, als je allebei om half zeven thuis komt, de kinderen zijn moe en jijzelf ook, ga je dan nog uitgebreid koken? Of haal je dan maar een kant & klaar maaltijd zodat de kinderen snel naar bed kunnen? Als beide ouders fulltime werken is er geen tijd om dingen zelf te repareren en zelf te maken die je wel kunt doen als één van beiden minder werkt, of niet werkt. Allebei fulltime werken betekent dat die kapotte fiets toch naar de fietsenmaker moet, dat er geen tijd is om kleding voor de kinderen te (ver)maken, kringloopwinkels af te speuren voor koopjes of zelf een verjaardagstaart te bakken. Besparen levert veel geld op, en dat is geld waar je geen belasting meer over hoeft te betalen.

Als je kinderen hebt ben ik ervan overtuigd dat je het beste uit bent, financieel-economisch gezien, met een kostwinnersmodel, anderhalf-verdienersmodel of allebei-3-dagen-model waarbij de kosten voor kinderopvang zoveel mogelijk worden vermeden omdat de halve baan onder schooltijd kan. Hiermee bedoel ik overigens niet dat vrouwen automatisch de rol van thuisblijvende partner op zich moeten nemen, maar dat is weer een hele andere discussie. De tijd die de thuisblijvende partner niet aan werken besteed moet dan uiteraard wel goed besteed worden: niet aan winkelen, darten of koffieleuten, maar aan het betere bespaarwerk.

Een gezin met een inkomen van 5000 euro per maand (zoals de mensen van gisteravond) moet gemakkelijk 1000 euro per maand kunnen besparen, met een beetje inspanning misschien wel het dubbele. En dan zijn ze veel eerder schuldenvrij dan pas over 5 jaar.

Ruzie hebben we er thuis nooit echt om gehad, maar ik kan me herinneren dat de dagen dat mijn moeder de telefoonrekening kreeg niet de gezelligste waren. Op een gegeven moment werd geloof ik een uitdraai gemaakt van de gebelde nummers en moesten we geld bijleggen als het te gek werd. Betaald van bijbaantjes, want zowel mijn zus als ik genereerden behoorlijk wat extra geld door te werken.

Tijden veranderen niet, want het is nog steeds een terugkerend discussie-onderwerp in het gezin, aldus de Telegraaf. Je zou verwachten dat het tegenwoordig allemaal makkelijker is geworden. Met een mobiele telefoon heb je een eigen nummer en dat maakt in ieder geval duidelijk voor welk bedrag iedereen belt.

Ik zou zeggen: indien noodzakelijk, dat hangt van de gezinssituatie af, eventueel een prepaid kaart en als je 15+ bent ga je maar kranten lopen voor je telefoon. Maar dat is misschien een te simpele benadering…