Spaarblog

Zit ik hier op Spaarblog net op te scheppen over onze lage energierekening, belt mijn schoonzusje op. Hun overburen gaan voor vier jaar naar Australië (ik ben jaloers!) en verkopen een heleboel spullen. Of we interesse hebben in een auto en een wasdroger. De auto willen we niet, maar de wasdroger wel. Het is een koopje: een drie jaar oude Bosch voor 100 euro.

Toen onze wasdroger een paar jaar geleden kapot ging besloten we om geen nieuwe te kopen. We gebruikten de wasdroger alleen maar voor de handdoeken en het beddengoed en we hadden geen zin om veel geld aan een nieuwe te gaan uitgeven. Aan het rekje droogden ze ook wel. En dat is natuurlijk ook wel zo, maar het duurt wel een week voordat je het beddengoed van vier bedden weer in de kast hebt.

Nu hebben we dus weer een droger. We gaan niet al ons wasgoed er in stoppen, dat vind ik zonde van mijn kleren, maar de handdoeken en het beddengoed gaan voortaan weer in de wasdroger. Om het stijgende energieverbruik een beetje in de hand te houden ga ik nog deze maand een paar lampen in huis vervangen door Ledlampen. Wie weet hoe de energierekening zich gaat ontwikkelen, omlaag zal ‘ie wel niet gaan, maar misschien kunnen we de stijging beperkt houden.

Ellen

De eindafrekening van het Nuon is binnen gekomen en we krijgen geld terug: 89 euro. Ons maandbedrag gaat omlaag van 115 euro (was eerder dit jaar 130 euro) naar 107 euro. We hebben 8% minder elektriciteit verbruikt maar wel 3% meer gas volgens het Nuon (vreemd, zie het staatje hieronder). Ons verbruik ligt nu op resp. 3208 kWh en 913 m3. Daarmee zitten wij dik onder het gemiddelde. Gek eigenlijk, want onze huurwoning is helemaal niet zo goed geïsoleerd, er is wel dubbel glas maar dat is dan ook meteen alles. De woning is uit de jaren ’80, dat scheelt natuurlijk wel ten opzichte van een huis uit de jaren dertig.

Ik heb voor de grap ons energieverbruik van een paar jaar op een rijtje gezet, en het gemiddelde verbruik (cijfers Nibud) voor een hoekwoning en een gezin van 5 personen erbij.

Ik ben verbaasd dat ons verbruik zo laag ligt ten opzichte van het gemiddelde. Ik let wel op, doe lampen uit, verwarm geen kamers waar niemand is, maar ik ben er niet overdreven mee bezig. We hebben een hele serie (spel)computers in huis, vier mobieltjes en vier TV’s. We hebben geen wasdroger, maar wel een vaatwasser. Kortom, een normaal gemiddeld gezin met allerlei apparatuur.
De afgelopen jaren ben ik wèl stelselmatig bezig geweest om alle gloeilampen te vervangen door spaarlampen. Ik wil nu gaan investeren in ledlampen, zodra een spaarlamp kapot gaat zal ik ‘m vervangen door een ledlamp. Ik ben benieuwd wat dat voor ons verbruik gaat doen. Wordt vervolgd in 2011!

Ellen

Dat er veel mis lijkt te zijn met woonlastenverzekeringen is niet nieuw. Ze zijn duur, ondoorzichtig en het is maar de vraag of je er wat aan hebt. Veel van deze verzekeringen worden door middel van een koopsom afgesloten en daar zitten belachelijke verkoopprovisies op. Vorig jaar waren onder andere DSB en SNS Reaal nog in het nieuws hierover.

Vooral met polissen van voor 2007 lijkt veel mis te zijn. Vereniging Eigen Huis heeft een meldpunt opgericht, waar mensen hun ervaringen met deze verzekeringen kwijt kunnen. Het doel is om inzicht te krijgen in de werkelijke gang van zaken en om mensen die benadeeld zijn een helpende hand te bieden.

Het imago van de verzekeraars en tussenpersonen is inmiddels met een staalborstel en afbijtmiddel al niet meer schoon te schrobben. Toch ben bang dat de volgende beerput al weer open gaat en een nieuwe lading drek over deze branche wordt uitgestort.

Voor iedereen die nog even een terugblik wil op de affaires rondom de verzekeraars van de afgelopen jaren, kijk dan naar de jubileumuitzending van TROS Radar.

Arthur

Zoon (14) wilde ’s avonds na het eten brownies bakken, maar we hadden geen chocola in huis. Ik moest weg, mompelde tegen echtgenoot dat hij dan maar een recept voor brownies op cacao-basis op internet moest zoeken, maar mijn wijze raad werd als ongewenste bemoeienis ervaren: ‘we verzinnen wel iets, ga jij nou maar’ . Toen ik een uurtje later thuis kwam rook het in huis heerlijk naar chocolade. ‘Het was een heel gedoe’ vertelde zoon, ‘we hebben hagelslag gebruikt, ik moest het prakken want het wilde niet zo goed smelten’. Desondanks smaakten de brownies erg goed. Ik was onder de indruk van het improvisatievermogen van mijn zoon.

Ik improviseer zelf heel vaak in de keuken: ik weiger namelijk om naar de winkel te gaan om een ontbrekend ingrediënt te gaan halen als ik aan het koken ben. Ik weiger trouwens ook om belachelijk dure ingrediënten te kopen, ik verzin dan altijd een goedkoper alternatief. Mijn improvisatie-uit-principe vindt dus al navolging in de volgende generatie.

Improviseren scheelt heel veel geld als je het breed toepast. In de keuken is het een bekend concept: lente-uitjes vervangen door fijngesneden prei, soep aanlengen met een kopje water en een half bouilonblokje. Ook als je klusjes moet doen kun je vaak wel improviseren met de dingen die je in huis hebt. De meeste dingen in huis zijn te repareren met eenvoudige middelen zoals lijm, ducttape, paperclips, stukjes plastic (van een broodzak), schroeven, kauwgom en aluminiumfolie.

Om je improvisatievermogen te stimuleren is het wel handig om te zorgen dat je altijd een voorraadje hebt van knutselmaterialen. Ik heb een doos in de schuur staan waar ik plastic potjes (van medicijnen) in bewaar, kurken en doppen, stukjes hout, harde kartonnen rollen van keukenfolie, vleeswarenbakjes en ander verpakkingsmateriaal. Rond 5 december wordt mijn doos leeggeplunderd voor het maken van surprises, en de rest van het jaar is het mijn inspiratiebron als ik een creatieve oplossing zoek voor een probleem.

Improviseren is een kwestie van stug volhouden; weigeren om geld uit te geven aan de bouwmarkt of de delicatessenwinkel. Soms lukt het niet om een creatieve oplossing te verzinnen, maar als je het maar vaak genoeg doet zul je zien dat je er meestal in slaagt om al improviserend het probleem op te lossen.

Ik woon in een kleine rijtjeswoning. De benedenverdieping is aan de kleine kant, maar boven is het pas echt klein doordat het dak al vanaf de eerste verdieping schuin loopt. Toch passen we er met z’n vijven prima in. Ik zou de kinderen graag een wat grotere kamer gunnen, die zitten wel krap. Voor mezelf is de ruimte voldoende.

Onze buren vonden het onvoldoende ruimte en zijn vorig jaar verhuisd naar een woning van 360.000 euro met vijf slaapkamers. Dat leek mij overdreven veel ruimte voor een gezin met 1 kind (en geen kinderwens meer), maar onze buurman vond dat ze die ruimte echt dringend nodig hadden; ze hadden immers zoveel spullen. Bij de verhuizing bleek buurman er een fikse verzameling spelcomputers, fitness apparatuur en een complete thuisbioscoop op na te houden.

Een groter huis kopen omdat je zoveel spullen hebt; het is natuurlijk de omgekeerde wereld. Toch denken veel mensen op die manier: een boekenkast erbij voor al je boeken, een grotere keuken voor alle apparaten die je in de loop der jaren hebt verzameld. Je kunt jezelf veel geld besparen door simpelweg op te ruimen. Verkoop boeken die je toch nooit meer gaat lezen, en gebruik voortaan de bibliotheek als boekenkast. Ruim je kledingkast op en geef nog bruikbare kleding weg aan een goed doel. Weersta de verleiding om de vrijgekomen ruimte weer op te vullen met nieuwe spullen. Hanteer het principe ‘iets er in, iets er uit’. Als je alles hebt opgeruimd blijkt misschien dat je dat grotere huis helemaal niet nodig hebt. Door gewoon ouderwets op te ruimen kun je jezelf een vermogen besparen.

Ik ben in het bezit van een dubieus boekje getiteld ‘Hoe vang ik een rijke man’. Het is geschreven door een ex-hoerenmadam en had ook als titel kunnen hebben ‘Hoe word ik een echte golddigger’. Voor wie geïnteresseerd is: het komt er op neer dat je moet fake it totdat you make it.

In dit boekje staan ook tips die wèl interessant zijn, zoals de tips over je huis. Want om een rijke vent te vangen moet je natuurlijk een ‘groot’ huis hebben, en wat nou als je klein woont? In een klein huis heb je snel de neiging om kleine meubels te kopen en overal kleine spulletjes neer te zetten. Dat is jammer, want juist in een klein huis lijkt het al snel rommelig.

Ik ben niet op zoek naar een rijke man, maar wel naar een groot huis. Daarom pas ik al jaren dit principe uit het boekje toe: bigger is better. Wat ik in de loop van de jaren heb geleerd:

• Een echt groots effect bereik je met grote meubels. Koop een paar strategische meubels, dus liever één grote tafel dan meerdere kleine tafeltjes. Liever één grote (hoek)bank dan twee kleintjes of losse stoelen.
• Houd de inrichting van je huis rustig: kies voor effen kleuren en vermijd drukke prints. Verf je muren in een lichte kleur. Eventueel kun je wel één muur een kleurtje geven, maar houd het rustig.
• Kies grote accessoires: geen kleine kussentjes maar een paar grote. Zet een enorme vaas met takken in de vensterbank. Hang een grote lamp aan het plafond. Kies liever één of twee grote planten dan een vensterbank vol met kleintjes. Hou je van kaarsen? Zet ze bij elkaar op een grote schaal.
• Heb je nog kleine rommeltjes die je toch graag in je kamer wilt zetten? Zet ze dan in een groep bij elkaar. Dat oogt rustiger. Of doe alles in een mandje en schuif dat onder je salontafel of zet het in de kast.

En dan is er opeens zomaar een week voorbij zonder logje. Ik had gewoon even geen zin om te bloggen, het is tenslotte vakantie. ‘Even helemaal niets doen’ is trouwens een kunst die ik niet zo goed beheers. Ik word onrustig van niets doen. Ook op vakantie moet ik altijd iets te doen hebben. Nou ben je met kamperen op zich al lekker bezig: water halen, naar het wc-huisje lopen en eten koken; alles kost veel tijd. Meestal neem ik een flinke stapel boeken mee op vakantie, maar dit jaar had ik voor lezen niet zoveel geduld (jawel, we zijn stiekem alweer terug van vakantie).

Ik had pas op internet foto’s gezien van ouderwets haakwerk, zogenaamde ‘granny squares’ en ik had op vakantie een haaknaald en een paar felgekleurde bolletjes katoen meegenomen. Ik kan niet zo goed haken, dus ik was lekker lang bezig met elk vierkantje. Ik heb er ongeveer dertig bij elkaar gehaakt, voor een sprei moet ik dus nog wel even doorhaken. De haaknaald ligt naast de bank, en als ik even niets te doen heb pak ik nu automatisch mijn haakwerk op. Niets doen is haken geworden. Inmiddels hoef ik er niet meer bij na te denken en is haken een heerlijk hersenloos werkje. Het is mijn versie van ‘even helemaal niets’.

Meestal is een koopverslaving alleen funest voor je kredietwaardigheid, maar afgelopen jaar werd duidelijk dat een koopverslaving ook dodelijk kan zijn. Twee koopverslaafde dames, de een Brits, de andere Amerikaans, kwamen op dezelfde manier om het leven: doordat ze bekneld raakten tussen omgevallen spullen in hun huis.

Je ziet wel vaker van die huizen op TV, volgestapeld met oude koffers, wiegjes, dozen, fietsen, speelgoed, verpakkingsmateriaal, zakken vol kleding en andere troep. Deze extreem vervuilde huishoudens zijn vaak van mensen met psychische problemen. Na het kijken naar zo’n vervuild huis kun je tevreden naar je eigen huis kijken: bij jou thuis valt het dan nog best mee met de troep.

Toch kun je ook in een keurig huis een gevangene van je eigen spullen zijn. Kijk eens om je heen, hoeveel spullen in huis heb je nog niet afbetaald? Als je elke maand geld betaalt voor spullen ben je elke maand aan het werk om die spullen te kunnen betalen. Het afbetalen van schulden is een vorm van slavernij.

Ook als je niks meer hoeft af te betalen hangt er een prijskaartje aan je spullen: ze nemen ruimte in. Sommige mensen gaan zelfs groter wonen omdat ze zoveel spullen hebben. Dat huis moet ook betaald worden. En wat te denken van onderhoud van spullen, electriciteitsverbruik, het afstoffen van je spullen? Elke dag moet je geld verdienen om de rekeningen voor je spullen te betalen. Heb jij spullen, of hebben je spullen jou?