Spaarblog

Ik ben in het bezit van een dubieus boekje getiteld ‘Hoe vang ik een rijke man’. Het is geschreven door een ex-hoerenmadam en had ook als titel kunnen hebben ‘Hoe word ik een echte golddigger’. Voor wie geïnteresseerd is: het komt er op neer dat je moet fake it totdat you make it.

In dit boekje staan ook tips die wèl interessant zijn, zoals de tips over je huis. Want om een rijke vent te vangen moet je natuurlijk een ‘groot’ huis hebben, en wat nou als je klein woont? In een klein huis heb je snel de neiging om kleine meubels te kopen en overal kleine spulletjes neer te zetten. Dat is jammer, want juist in een klein huis lijkt het al snel rommelig.

Ik ben niet op zoek naar een rijke man, maar wel naar een groot huis. Daarom pas ik al jaren dit principe uit het boekje toe: bigger is better. Wat ik in de loop van de jaren heb geleerd:

• Een echt groots effect bereik je met grote meubels. Koop een paar strategische meubels, dus liever één grote tafel dan meerdere kleine tafeltjes. Liever één grote (hoek)bank dan twee kleintjes of losse stoelen.
• Houd de inrichting van je huis rustig: kies voor effen kleuren en vermijd drukke prints. Verf je muren in een lichte kleur. Eventueel kun je wel één muur een kleurtje geven, maar houd het rustig.
• Kies grote accessoires: geen kleine kussentjes maar een paar grote. Zet een enorme vaas met takken in de vensterbank. Hang een grote lamp aan het plafond. Kies liever één of twee grote planten dan een vensterbank vol met kleintjes. Hou je van kaarsen? Zet ze bij elkaar op een grote schaal.
• Heb je nog kleine rommeltjes die je toch graag in je kamer wilt zetten? Zet ze dan in een groep bij elkaar. Dat oogt rustiger. Of doe alles in een mandje en schuif dat onder je salontafel of zet het in de kast.

En dan is er opeens zomaar een week voorbij zonder logje. Ik had gewoon even geen zin om te bloggen, het is tenslotte vakantie. ‘Even helemaal niets doen’ is trouwens een kunst die ik niet zo goed beheers. Ik word onrustig van niets doen. Ook op vakantie moet ik altijd iets te doen hebben. Nou ben je met kamperen op zich al lekker bezig: water halen, naar het wc-huisje lopen en eten koken; alles kost veel tijd. Meestal neem ik een flinke stapel boeken mee op vakantie, maar dit jaar had ik voor lezen niet zoveel geduld (jawel, we zijn stiekem alweer terug van vakantie).

Ik had pas op internet foto’s gezien van ouderwets haakwerk, zogenaamde ‘granny squares’ en ik had op vakantie een haaknaald en een paar felgekleurde bolletjes katoen meegenomen. Ik kan niet zo goed haken, dus ik was lekker lang bezig met elk vierkantje. Ik heb er ongeveer dertig bij elkaar gehaakt, voor een sprei moet ik dus nog wel even doorhaken. De haaknaald ligt naast de bank, en als ik even niets te doen heb pak ik nu automatisch mijn haakwerk op. Niets doen is haken geworden. Inmiddels hoef ik er niet meer bij na te denken en is haken een heerlijk hersenloos werkje. Het is mijn versie van ‘even helemaal niets’.

Meestal is een koopverslaving alleen funest voor je kredietwaardigheid, maar afgelopen jaar werd duidelijk dat een koopverslaving ook dodelijk kan zijn. Twee koopverslaafde dames, de een Brits, de andere Amerikaans, kwamen op dezelfde manier om het leven: doordat ze bekneld raakten tussen omgevallen spullen in hun huis.

Je ziet wel vaker van die huizen op TV, volgestapeld met oude koffers, wiegjes, dozen, fietsen, speelgoed, verpakkingsmateriaal, zakken vol kleding en andere troep. Deze extreem vervuilde huishoudens zijn vaak van mensen met psychische problemen. Na het kijken naar zo’n vervuild huis kun je tevreden naar je eigen huis kijken: bij jou thuis valt het dan nog best mee met de troep.

Toch kun je ook in een keurig huis een gevangene van je eigen spullen zijn. Kijk eens om je heen, hoeveel spullen in huis heb je nog niet afbetaald? Als je elke maand geld betaalt voor spullen ben je elke maand aan het werk om die spullen te kunnen betalen. Het afbetalen van schulden is een vorm van slavernij.

Ook als je niks meer hoeft af te betalen hangt er een prijskaartje aan je spullen: ze nemen ruimte in. Sommige mensen gaan zelfs groter wonen omdat ze zoveel spullen hebben. Dat huis moet ook betaald worden. En wat te denken van onderhoud van spullen, electriciteitsverbruik, het afstoffen van je spullen? Elke dag moet je geld verdienen om de rekeningen voor je spullen te betalen. Heb jij spullen, of hebben je spullen jou?

Ik geef het op, ik stop er mee. Voor mij geen zelfgemaakte schoonmaakmiddelen meer.

De fles schuurmiddel en wc-reiniger waren toevallig twee weken geleden tegelijk leeg, en sindsdien heb ik geëxperimenteerd met zelfgemaakt wasmiddel, met schoonmaakpasta van afwasmiddel en soda, gewone soda en azijn. Het was niet de eerste keer dat ik met dit soort middelen heb geëxperimenteerd, maar ik geef het nu echt op. Het werkt gewoon niet. Mijn gootsteen wordt niet schoon van schrobben met soda, er blijven altijd vieze bruine plekken die ik niet weg krijg. De badkamer en de wc krijg ik niet schoon met azijn, en het zelfgemaakte wasmiddel bevalt maar matig. Als je de was niet meteen uithangt gaat hij muf ruiken, en ik heb de indruk dat de was minder schoon wordt.

Gisteren heb ik maar weer wat schoonmaakmiddelen gekocht. Het was heerlijk dat de wc binnen een minuut was schoongepoetst met een dikke wc reiniger, en de gootsteen was blinkend schoon met een mild schuurmiddel. Soda blijf ik als schoonmaakmiddel gebruiken in de tuin (voor het schrobben van groene aanslag op hout en tegels) en voor het uitkoken van aangekoekte pannen. Een ’sopje’ met soda werkt ook goed voor het afnemen van tegels in de badkamer.

Het nut van gewone azijn zie ik niet zo voor het schoonmaken, ik heb niks kunnen vinden waarbij azijn goed werkt. Speciale schoonmaakazijn werkt wel goed: voor het ontkalken van het koffiezetapparaat en het ontkalken van bijv. kranen (een doekje gedrenkt in schoonmaakazijn een nacht om de kraan binden).

Ik begrijp niet zo goed wat ik verkeerd doe, ik lees heel vaak over het succes van zelfgemaakte schoonmaakmiddelen en de fantastische mogelijkheden van soda en azijn. Tips zijn dus van harte welkom!

Ik zou graag iets ruimer willen wonen. We wonen nu met z’n vijven in een krappe rijtjeswoning. De benedenverdieping is aan de kleine kant maar functioneert wel goed, het venijn zit ‘m vooral in het schuine dak vanaf de eerste etage waardoor de slaapkamers, en vooral de zolder, heel klein zijn.

Wij hebben ook wel eens groot gewoond. Elf jaar geleden woonden echtgenoot en ik als expats in Canada. We werden door een gerenommeerd bedrijf uitgezonden en het was alsof we de jackpot hadden gewonnen: we kregen vliegtickets, een werkvergunning voor echtgenoot, twee dikke lease auto’s met benzinepasjes en een riante huurwoning –inclusief schoonmaakservice- cadeau. Daar zaten we dan, met twee peuters in een gemeubileerd vrijstaand huis met twee woonkamers (een sjieke en een gewone), een eetkamer, een studeerkamer, een hele grote keuken, vier slaapkamers, twee badkamers, een waskamer, een dubbele garage en een gigantische basement (kelder). Het was zo’n typisch amerikaanse woning die je ook op TV wel ziet, met een grote ronde entree, en als je binnen komt een wenteltrap en een balustrade.

Het huis was zo groot dat we niet eens alle kamers gebruikten. Twee kamers zaten zelfs op slot, zodat de kinderen er geen rommel konden maken. De schoonmaakservice kwam om de week, zelf hoefde ik alleen maar een beetje te stofzuigen tussendoor.

We hebben een heerlijke tijd gehad in Canada, maar zo’n groot huis hoeft voor mij nou ook weer niet. Voor mezelf heb ik niet zoveel ruimte nodig, dus een huis met ruimere slaapkamers voor de kinderen zou voor ons voldoende zijn.

De laatste tijd gaan er steeds meer stemmen op voor klein wonen: het bespaart ruimte en energie, en ook een kleine woning kun je heel slim inrichten waardoor je nog wel leefruimte over houdt. Op internet zijn veel tips te vinden, waarbij ik wel wil opmerken dat veel Amerikaanse ‘kleine’ huizen nog steeds een stuk groter zijn dan het gemiddelde Nederlandse huis. Leuke ideetjes voor slim ingerichte kleine huizen kun je vinden op Little digs.

Ook leuk: Peakmoment over kleine huizen.

Afgelopen weekend was het huizenkijkdag bij de NVM makelaars. Hoewel ik graag een huis wil kopen ben ik niet gaan kijken. Pakweg een jaar geleden heb ik alle interessante huizen in mijn dorp bezichtigd en het was een frustrerende ervaring. Op internet zag het huis er leuk en ruim uit, maar in het echt viel het meestal tegen. Een huis wat 3 ton moest kosten bood evenveel ruimte als ons huurhuisje. We vonden de prijzen van de huizen absoluut niet in verhouding tot de geboden ruimte. De meeste aangeboden huizen zijn inmiddels wel in prijs gedaald, maar dan heb ik het over maximaal 10%. Ik vind de prijs-kwaliteit verhoudingen pas weer in balans bij een prijsdaling van 40%. Mijn theorie dat de prijzen met 40% moeten dalen word ondersteund door Bill Gross, een financieel expert uit de V.S. Hij beweert dat de huizenprijzen in de hele westerse wereld zullen halveren, ook in Nederland.

De reden daarvan is gelegen in het achterliggende mechanisme van de groei in de westerse wereld de afgelopen twee decennia. Volgens Bill Gross is de economische groei namelijk niet gerealiseerd door groei van productie, maar puur op basis van het piramidespel van aandelen- en huizenprijzen die vaak met geleend geld tot grote hoogten werden opgestuwd.

Dat de ineenstorting van de aandelenprijzen zo snel ging en die van de huizenprijzen langzaam komt alleen maar omdat de aandelen markt per seconde reageert en professionele beleggers heel snel beginnen te verkopen als de signalen daar aanleiding toe geven. Tenslotte kun je veel geld verdienen door vandaag je aandelen te verkopen en morgen weer terug te kopen.

Bij de huizen werkt dat heel anders. De verkopende partijen zijn geen gehaaide handelaren, maar gewone burgers zoals u en ik die met verbijstering en angstzweet in de handen dit allemaal staan te aanschouwen en zich zelf niet eens de gedachte kunnen toestaan dat dit aan het gebeuren is. Totale ontkenning is de eerste fase. Bovendien hebben sommigen al een ander huis gekocht en hebben ze het bedrag dat ze in gedachte hadden voor hun oude huis gewoon hard nodig. Ik denk dat ik dat ook zo zou doen. Maar de harde werkelijkheid is dat je maar beter elk redelijk bod kunt accepteren, want over twee jaar, als je al heel wat geld kwijt bent aan dubbele lasten, zou je willen dat je het geaccepteerd had. Pas in de loop van dit jaar gaan velen zich echt realiseren wat er staat te gebeuren, en dan is het hek van de dam.
Bron: wuz.nl

Vorig jaar heb ik een poging gewaagd om groente te verbouwen in eigen tuin. Maar mijn moestuintje is hopeloos mislukt: ik liet zaaigoed doodgaan doordat ik vergat water te geven, en de sperzieboontjes en de paprika, die het wel goed deden, zijn vertrapt door het voetballen in de tuin. Ik zie voorlopig maar af van een moestuintje.

Voor het geval ik toch weer de kriebels krijg heb ik bedacht dat ik de belangrijkste menselijke factor (mezelf) zoveel mogelijk moet uitschakelen en de boel moet automatiseren. Zelfkennis is tenslotte de sleutel tot succes en ik vergeet altijd om planten water te geven. Gelukkig zijn er allerlei systemen bedacht door slimmeriken die tegen hetzelfde probleem aanliepen.  Hoe je een goedkoop model ‘self watering container’ maakt wordt in dit filmpje uitgelegd.

Jan van Huizenmarkt-zeepbel heeft een leuke verzameling fragmentjes achter elkaar gezet over de huizenprijzen in Nederland.

Wie deze weblog al langer volgt weet dat ik al een paar jaar op zoek ben naar een leuk en betaalbaar koophuis. Maar ik heb geen haast, ik zit in een huurhuis dat weliswaar een beetje krap is voor ons gezin, maar wel voldoet.

Echtgenoot en ik overwegen wel om een ruimer huurhuis te zoeken. Er schijnen veel verkopers met hun onverkoopbare huis op de huurmarkt actief te zijn. Maar de voorwaarden voor het huren van een dergelijke woning zijn zó ongunstig (een huurtermijn van max. twee jaar en een belachelijk hoge huur) dat ik voorlopig gewoon blijf zitten in mijn vrije sector huurwoning.

lees ook: Hoe realistisch is het dat de huizenprijzen zakken?