Spaarblog

Daar zat ik dan, op zondagmiddag om twee uur met een boek dat ik wilde inpakken voor de verjaardag van vriendin M. Maar het cadeaupapier was op en de winkels waren dicht. Er was alleen nog sinterklaaspapier en een paar kleine stukjes cadeaupapier in verschillende kleuren. Snel bekeek ik de alternatieven. Ik zou patchwork cadeaupapier kunnen maken van de kleine stukjes papier die ik nog had. Ik zou ook sinterklaaspapier kunnen gebruiken, maar dan zou ik er wel een goeie grap bij moeten verzinnen om daar mee weg te komen. Toen viel mijn oog op een grote rol dik bruin kaftpapier. Ik gebruik van dat stevige papier om boeken te verpakken die ik via internet heb verkocht. Pling! Ik zou een geinig postpakketje kunnen maken van het pakje.

Een half uurtje later had ik dit er van gemaakt. En voor het zoontje die graag geld voor zijn verjaardag wilde pakte ik een luchtpostenvelop zodat we twee cadeautjes in dezelfde stijl hadden.

Het pakje viel gelukkig in de smaak, maar ik loop binnenkort toch maar even langs de winkel voor nieuw cadeaupapier. Een half uur werk staat niet in verhouding tot de kosten van een rol papier.

Ellen

Op weblog Flabber vond ik een fantastische film over Black Friday. Zeg maar de Amerikaanse versie van de Drie Dwaze Dagen.

Ik heb besloten hier verder niets over te schrijven. De beelden zeggen genoeg. Kijk en huiver!

Arthur

Echtgenoot en ik zijn met z’n tweetjes een paar dagen naar Londen geweest. Het was heerlijk. We hebben lekker uitgeslapen, door de stad geslenterd, een full english breakfast gegeten en bier gedronken in een pub. En we zijn naar een geweldig concert geweest.

Geïnspireerd door de no-baggage-reis van Rolf wilde ik eens experimenteren met de hoeveelheid bagage. Omdat we maar vier dagen gingen, waarvan de eerste en de laatste dag deels opgingen aan de treinreis, wilden we zo lang mogelijk genieten van de stad. Het idee was dus dat we zó weinig bagage mee zouden nemen dat we zonder gesleep en gedoe op de dag van vertrek ’s ochtends het hotel zouden verlaten met onze bagage. Dan zouden we niet terug hoeven naar het hotel om de bagage op te halen en daarmee kostbare tijd in de stad verliezen. De weekendtas mocht dus niet meedoen in ons bescheiden experiment in minimalisme.

Ik zag het niet zo zitten om mijn spullen (schoon setje kleding, ondergoed, sokken, toiletartikelen, pyjama, paraplu, fototoestel) in mijn jaszakken te proppen zoals Rolf dat doet, ik ging voor een klein rugzakje, formaat handtas-vermomd-als-rugzak. Maar om in Londen niet alles te hoeven kopen wilde ik ook een paar pakjes drinken, wat koeken, een rolletje pepermunt en een klein thermosflesje meenemen. Enthousiast probeerde ik alles in mijn rugzakje te stoppen, maar dat ging dus niet. Alles er uit, opnieuw proberen. Weer niet. Oprollen in plaats van opvouwen misschien. Nog te veel spullen. Minder spullen mee dan? Geen optie, dit was echt het minimale. Ik had geen andere rugzak en inmiddels was het tien uur ’s avonds. Uiteindelijk heb ik mijn bagage gesplitst in spullen die weer mee naar huis zouden gaan en dingen die we zouden opeten. Nu had ik dus twee tassen: een klein rugzakje met kleding, toiletartikelen etc. en een plastic tas met broodjes, pakjes drinken en een paar beduimelde tijdschriften die we na het lezen zouden weggooien. Dan zou ik alsnog op de dag van vertrek alleen mijn kleine rugzakje hebben.

Alles leek goed te gaan, totdat we daadwerkelijk in Londen waren. We kochten een kruik voor jongste dochter, een tijdschrift voor middelste dochter en een kaartspel voor oudste zoon. Christmaspudding voor mijn ouders en echtgenoot kocht een t-shirt. Ik kocht nog een paar CD’s. Dat paste allemaal niet in mijn rugzakje. Gelukkig had ik de plastic tas nog, maar op de laatste dag sjouwde ik alsnog met twee tassen door de stad. Experiment mislukt. De volgende keer mag de weekendtas gewoon weer mee op reis.

Ellen

Blut na de dwaze dagen, moe van Hebtember? Gelukkig is het nu Noktober. Gewoon nokken met kopen.

Ellen

Vorige week gonsde het bij mij op kantoor: ben jij al geweest, hoe laat ga jij, waar ga jij voor? Eerst dacht ik dat er een of andere werkgerelateerde activiteiten was die ik had gemist, maar het bleek over de dwaze dagen van de bijenkorf te gaan.

De afgelopen weken heb ik me al rot geërgerd aan de Hebtember-campagne van de bijenkorf met die irritante fluisterstem ‘hebben hebben hebben’. Maar het hebben-virus ging helemaal los tijdens die dwaze dagen. Donderdag na de lunchpauze kwam de eerste collega terug met een grote gele tas en een verwilderde blik in haar ogen. ‘Het is daar een gekkenhuis!’ verklaarde ze en ze liet trots haar nieuwe laarzen zien. Op de tweede dag was het nog erger. Rond lunchtijd was het kantoor uitgestorven en een voor een keerden er vrouwen terug met een verhit hoofd en een gele tas. Ik hoorde de verhalen over de drukte geïnteresseerd aan en bekeek de buit, die vooral uit kleding, schoenen en tassen bestond. Een collega had ook de folder meegenomen. Nieuwsgierig bladerde ik erdoor. Ik ben nog nooit naar de Dwaze dagen geweest, en ik kom sowieso niet zo vaak bij de Bijenkorf. Het zag er allemaal prachtig uit, maar de wijze woorden van Diogenes schoten door mijn hoofd: wat is er toch veel op de wereld wat ik niet nodig heb!

Ellen

Eigenlijk ben ik geen interimmer maar een dingenzoeker. Okee, overdag begeef ik me naar een kantoorpand waar ik de hele dag Heel Belangrijk Werk doe. Maar mijn echte werk komt pas ’s avonds. Dan ga ik met de hond een wandelingetje maken en hoop ik veel mooie dingen te vinden. Pippi Langkous, de überdingenzoeker, was vooral geïnteresseerd in bierdopjes, mooie stenen en kralen. Mijn interesse gaat uit naar dingen die groeien: vlierbessen, pruimen, walnoten en hazelnoten. De notentijd is bij ons in de buurt gisteren officieel begonnen. Na de heftige windvlagen van de afgelopen week lagen er opeens allemaal prachtig glanzende walnoten op de grond.

Ik ben dol op hazelnoten, maar om walnoten geef ik niet zoveel. Toch raap ik ook walnoten op. Ik kan het niet helpen. Als ik noten zie liggen dan krijg ik een waas voor mijn ogen, ik hoor en zie niets meer, behalve die mooie verse noten. Ik móet de noten oprapen en in mijn zak stoppen. Het is bijna dwangmatig, als ik nog een noot zie liggen in mijn ooghoek moet ik die ook oprapen, ook al moet ik door dicht struikgewas om er bij te kunnen. De hond staat er treurig naar te kijken, niks mooie wandeling, het baasje gaat weer in de struiken rondstruinen. Thuisgekomen leeg ik mijn bolle jaszakken in een lage doos waar de noten kunnen drogen. Vol trots kijk ik naar mijn dingenverzameling: heel veel hazelnoten en walnoten. Als echtgenoot vraagt wat ik toch met die walnoten moet kijk ik hem met een vernietigende blik aan. Wat maakt dat nou uit? Ik ben een Dingenzoeker die Dingen heeft gevonden.

Ellen

Mijn mobiele telefoon is pas vier jaar oud, prima toestel, voldoet aan al mijn wensen. Alleen de batterij loopt erg snel leeg de laatste tijd. Ik wilde dus een nieuwe batterij gaan kopen, maar voor mijn ‘antieke’ mobiel is nergens meer een batterij te krijgen. Verkopers in telefoonwinkels keken er vol afschuw naar, alsof ik met een bakelieten toestel aan kwam zetten. Zelfs op internet heb ik niets kunnen vinden. De fabrikanten zorgen ervoor dat je na een paar jaar geen nieuwe batterij meer kunt kopen voor je ‘oude’ model, zodat je wel genoodzaakt bent een nieuw mobieltje te kopen tegen de tijd dat de oorspronkelijke batterij het niet meer doet.

Het moderne leven is niet goedkoop. Mobieltjes met dode batterijen, computers die na vijf jaar hopeloos verouderd zijn, het valt niet mee als je een beetje mee wilt doen.

Voor de grap een lijstje van dingen die (veel) geld kosten die er 50 jaar geleden nog niet waren:

• iPod en andere mp3 spelers
• kabel TV
• internet aansluiting
• wasdrogers
• mobiele telefoons
• een extra koelkast en/of vriezer in de schuur
• navigatie systemen
• stoommaaltijden/ voorgesneden uien /
• vaatwassers
• computers, toetsenborden, muizen, kabeltjes, USB sticks, speakers, muismatten enzovoort
• TV op de slaapkamer(s)
• koffie uit Senseo’s, George Clooney-apparaten of van Starbucks en consorten
• DVD speler in de auto

Geen wonder dat zoveel mensen moeite hebben om rond te komen.

Ik heb geen nieuwe mobiele telefoon gekocht, maar een andere oplossing gevonden. Onze zakelijke mobiele telefoon, die zelden wordt gebruikt, heeft precies dezelfde batterij. Ik heb de batterijen dus gewoon omgewisseld, en ik kan nu hopelijk wel weer drie jaar vooruit met mijn mobiele telefoon.

Ellen