Spaarblog

Het aantal deelauto’s groeit hard. Ook wordt langzamerhand steeds duidelijker dat het bakken geld kan schelen. Z24.nl heeft onlangs een heel verhelderend artikel gepubliceerd over de kosten van een deelauto. Een aanrader voor mensen die willen weten of het nut heeft om er gebruik van te maken.

Deelauto’s of buurtauto’s zijn de laatste jaren steeds populairder geworden en momenteel groeien de deelautobedrijven nog als kool. Dat is niet voor niets, want een auto is stervesduur. Een nieuwe mini klasse auto kost bij 7.000 km per jaar al minimaal 300 euro per maand. Met een goede tweedehands is het, als je geluk hebt, nog mogelijk om dat iets te drukken. In de grote steden heb je ook nog eens een parkeerprobleem. Lang wachten op een vergunning en voor de prijs van een eigen parkeerplaats kun je net zo goed een villa in Zuid-Frankrijk kopen.

Wanneer je minder dan 12.000km per jaar rijdt kan, afhankelijk van je rijgedrag, een deeltijdauto goedkoper zijn dan een auto bezitten. Ik maak sinds enkele maanden gebruik van een buurtauto en voor vakanties ga ik naar een plaatselijk verhuurbedrijf. Het bevalt me tot nu toe beter dan ik had durven hopen.

Wat me opvalt is dat het voor een Nederlands middenklassegezin toch redelijk ongebruikelijk is om geen auto te bezitten. Als ik vertel dat ik voor onbepaalde tijd geen auto meer wil hebben, gaan er vaak wenkbrauwen omhoog. Dat je over auto’s kunt beschikken zonder er zelf een te bezitten is voor mensen niet iets dat voor de hand ligt. Zelfs voor mensen die weinig rijden is het beschikbaarheidsnut toch een reden om een eigen auto voor de deur te hebben.  Ik leg dan uit dat er gewoon een auto twee straten verderop staat, waar ik zo in kan stappen als dat nodig is.

Arthur

Ik ben het boek ‘The Millionaire next door’ aan het herlezen. Het boek is een samenvatting van een studie naar miljonairs in de V.S. Het komt er op neer dat de gemiddelde miljonair een selfmade man is, hij is de eigenaar van een kleine fabriek, een keten van winkels of een servicebedrijf. Hij woont zijn hele leven in dezelfde plaats, is getrouwd en blijft ook getrouwd. De miljonair en zijn vrouw houden hun huishoudboekje scherp in de gaten; er worden geen onnodige aankopen gedaan. Ze rijden in een middenklasse auto en wonen in een leuk huis, maar zeker niet in een villa.

Er zijn een paar dingen die me opvielen in het boek nu ik het weer las. Het woord frugal (zuinig) komt telkens weer terug. Een deel van het boek heet zelfs ‘frugal, frugal, frugal’. De miljonair en zijn vrouw leven zuinig. De schrijvers benadrukken ook telkens dat een hoog inkomen je weliswaar een voorsprong geeft, maar zeker geen garantie is dat je miljonair gaat worden. Rijk worden is niet afhankelijk van hoeveel je verdient, maar van hoeveel je weet vast te houden. Sterker nog, het is voor een dokter of advocaat meestal moeilijker om miljonair te worden dan voor iemand die bijvoorbeeld een schoonmaakbedrijf heeft of een klein fabriekje. Als arts of advocaat wordt er van je verwacht dat je in een wat luxere auto rijdt en in een wat groter huis woont. Zo zijn er nog wel meer beroepen waar mensen zich min of meer verplicht voelen om een bepaald imago hoog te houden. En dat kost geld. Als je elke maand veel geld kwijt bent aan je huis, je auto en het lidmaatschap van de golfclub houd je nu eenmaal minder geld over om te sparen of investeren.

In het boek wordt de relatie tussen zuinigheid en rijkdom vergeleken met hardlopen. De mensen die je ziet hardlopen zijn over het algemeen slanke mensen met een goede conditie. Mensen die het niet nodig hebben, dat hardlopen. Maar ze zijn slank en in goede conditie dankzij het hardlopen. Rijk worden werkt precies hetzelfde volgens de miljonairs.

The millionaire next door - Thomas Stanley en William Danko

Ellen

Het zat er al een beetje aan te komen, maar nu gaat het dan echt gebeuren: het spaarloon tussen 2006 en 2009 wordt vrijgegeven. Mensen die via hun werkgever sparen voor een appeltje voor de dorst, mogen dit vanaf 15 september opnemen en vrij besteden. De regering hoopt dat mensen dat geld gebruiken voor consumptie, om zodoende de economie weer wat aan te laten trekken.

Onze kinderen werken alledrie. Mijn zoon van 15 koopt kapotte Apple computers en maakt van twee kapotte weer één werkende computer. De computer - en de nog werkende onderdelen die hij overhoudt - verkoopt hij vervolgens op Marktplaats. Mijn dochter van 13 past op bij een gezin in de buurt en de jongste (bijna 11) heeft net haar eigen bedrijf gestart: haakbandjes. Ze haakt armbandjes en enkelbandjes van gekleurde katoen en verkoopt ze voor 1 cent per steek. Ze heeft daarmee een ware trend gezet op school, er zijn al meiden die een hele arm vol gekleurde bandjes hebben gekocht en jongste dochter heeft al meer dan 10 euro verdiend met haar haakbandjes.

Toen mijn schoonmoeder eens aan oudste zoon voorstelde dat hij ook een ‘echt’ bijbaantje kon nemen, een folderwijk of vakken vullen, keek hij haar verbaasd aan. Elke week werken, met een baas, en dat voor die luizige 2,66 euro per uur? Hij piekert er niet over. Ik ben bang dat het met onze dochters al niet anders zal zijn. Middelste dochter verdient meer per uur met oppassen dan ze in de supermarkt kan verdienen, en dan kan ze ondertussen ook nog haar huiswerk maken. Jongste dochter is bepaald niet het type dat gemakkelijk orders aanneemt van een blaffende manager (hoezo, dat kind lijkt op haar moeder?), dat wordt helemaal niks met ‘echte’ bijbaantjes vrees ik.

Ik vind het niet erg. Ze zijn heel bewust bezig met geld en de verhouding tussen arbeidsinspanning en geld. Ze leren alledrie om afspraken na te komen, ze hebben rechtstreeks te maken met hun klanten. Laat die kinders maar schuiven.

Ellen

Verzekerden kunnen per jaar gezamelijk 717 miljoen euro besparen. De helft van de mensen met een autoverzekering betaalt namelijk te veel. Dat is de conclusie van een onderzoek van verzekeringssite.nl.

De afgelopen jaren heeft er een ware veldslag plaatsgevonden onder de verzekeraars. Dit heeft behoorlijke premieverlagingen tot gevolg gehad. Sommige verzekeraars, met veel trouwe klanten, hebben daar echter niet aan mee gedaan. Voor dezelfde dekking betaal je daar gemiddeld drie maal zo veel. Opvallend is dat meer betalen geen betere service oplevert.

Mensen die hebben zitten slapen betalen gemiddeld 200 euro per jaar meer dan nodig. Het loont dus de moeite om eens de nek uit te steken en van verzekeraar te wisselen.

Arthur

ING, u weet wel die bank die alles op rood had gezet tijdens het Amerikaanse hypotheekroulette en ons daar tientallen miljarden voor liet ophoesten, komt met een huishoudboekje!

Het digitale huishoudboekje ‘TIM’ zal voorzien in een mogelijkheid om uitgaven te categoriseren en te structureren. Het voordeel van een digitaal huishoudboekje moge duidelijk zijn: weinig rompslomp en snel zicht op de financiële huishouding. Zelf gebruik ik al langere tijd software om dit te doen (het fantastische programma Penningmeester). Als je zo veel mogelijk digitaal betaalt, wordt de huisboekhouding een peulenschilletje. Het wordt dan ook makkelijker om te zien hoe je kunt snijden in de uitgaven als het eens tegen zit. Of gewoon omdat je slimmer met geld wilt omgaan.

In ieder geval komt het als een mooi doekje voor het bloeden. Er moeten immers nog eventjes wat schulden worden afbetaald. Dat zorgt ongetwijfeld voor bezuinigingen en dus bij veel mensen voor de noodzaak om kritisch naar de uitgaven te gaan kijken.

Arthur

Ik heb een tijdje geleden nagedacht over het drukken van mijn telefoonrekening.
Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan. En ook een beetje omdat ik mensen ken die 5 (!!) telefoonabonnementen hebben en niet begrijpen waarom ze telkens zonder geld zitten. De drang naar telkens een nieuwe telefoon kunnen ze niet weerstaan. Met deze actie (hoe voor de hand liggend ook), bewijs ik dat bellen geen kapitalen hoeft te kosten.

Ik heb meer dan tien jaar een mobiele telefoon. Altijd heb ik een abonnement zonder telefoon genomen en slechts 1 keer was ik genoodzaakt een telefoon te kopen. Voor de rest heb ik ze gekregen of waren het afdankertjes. Momenteel heb ik een oud model Sony Ericsson waar niks mee kan, behalve bellen en SMS-en.

Normaal gesproken bel ik tegenwoordig weinig. Voor afspraken gebruik ik zoveel mogelijk e-mail en Skype. Met dat laatste kan ik ook vrienden in het buitenland bellen. Mocht dat niet lukken, dan is er nog de Belpiraat. Zo veel geef ik dus niet uit, maar de sport is om onder een tientje per maand uit te komen. Mijn vorige abonnement stamde uit een tijd waarin ik veel meer moest bellen en een en ander was een beetje ‘overkill’ geworden. Door een wijziging in het tariefplan hoopte ik daar wat aan te kunnen doen. Zodoende begin mei maar een en ander aangepast.

Helaas was dat voor de telefoonprovider aanleiding om mijn enorme beltegoed door het riool te trekken. De uitdaging werd dus iets groter dan ik van te voren had bedacht. Bovendien geldt voor dit abonnement dat de belminuten niet meegenomen kunnen worden naar een volgende maand. Je reinste oplichting, dus ik ga daar nog een alternatief voor verzinnen.

Ondanks dat, kwam de rekening voor het eerst sinds jaren onder een tientje uit. Zonder vals te spelen, want we hebben geen vaste telefoonlijn thuis.

Vaak moet ik voor mijn werk naar het buitenland, maar dit jaar is dat weinig voorgekomen. De telefoonrekening spuit dan omhoog. Ik krijg dat wel vergoed, maar ik wil juist zo graag dat overzichtje krijgen met die lage rekeningen. Hopelijk kan ik de dalende trend dus voortzetten.

De vraag is natuurlijk wat ik hiermee probeer te bereiken. Geen idee, maar het spaart wel geld uit.

Arthur

Het bedrijf waar ik tijdelijk werk ligt vlak bij de gezellige binnenstad. Ik ga vrijwel elke dag wel even een wandelingetje maken door de stad. Ik heb geen zin om naar de kantine te gaan, en een beetje frisse lucht na de lunch doet wonderen voor mijn productiviteit. Ik snuffel graag een beetje in winkels en ik koop ook regelmatig iets. Net als veel van mijn collega’s kom ik vaak terug met een plastic zak van een winkel. Op de afdeling worden grappen gemaakt shopverslavingen en het gat in de hand. Een collega biechtte vorige week op dat ze erg moet oppassen met kleding kopen omdat ze vaak halverwege de maand al rood staat. Maar het is zo verleidelijk als je elke dag langs de winkels loopt. Ik knikte begrijpend. Ik maakte me ook zorgen over onze maanduitgaven, ik liep een beetje achter met het bijhouden van de financiën.

Afgelopen weekend heb de balans opgemaakt. Het aantal kleine pinbedragen viel meteen op bij het invoeren van de bedragen. Maar tot mijn verbazing viel het totale maandbedrag helemaal niet hoger uit dan normaal, de maand mei was gewoon een gemiddelde maand geweest. Er waren dan wel veel kleine bedragen gepind, maar vooral bij de supermarkt die op mijn route naar het station ligt. Verder had ik dingen gekocht die we altijd wel kopen: postzegels, een paar slippers, zonnebrandcreme, make-up en ondergoed. ‘Logisch dat het maandbedrag gelijk blijft’ zei echtgenoot, de chef boodschappen bij ons thuis, ‘je haalt door de week fruit, brood en dingen die we zijn vergeten, en ik hoef in het weekend alleen maar naar de supermarkt want alle jij doet alle andere winkels al door de week’.

Dat was een pak van m’n hart. Zolang ik maar gewone huishoudelijke artikelen koop hebben mijn shoptripjes alleen maar voordelen: het brood is nooit meer op en het scheelt winkeltijd op zaterdag. Ik kan dus gewoon rustig mijn stadse wandelingetjes blijven maken.

Ellen