Spaarblog

Als geboren Groningse is het feestneuzen-gebeuren mij niet met de paplepel ingegoten. En ook al heb ik jaren in Brabant gewoond, het is nooit goed gekomen tussen mij en carnaval. Ik vind het gewoon niet leuk.

De kinderen vinden het wel leuk. Toen we in Brabant woonden begonnen ze al in november te verkondigen hoe ze dat jaar verkleed wilden gaan. Als brave moeder zocht ik de outfit zorgvuldig bij elkaar, en meestal moest er ook nog iets genaaid worden. En ik was niet de enige, op het schoolplein werd druk gepraat over het naaien van de carnavalskleding. De moeders hadden het er maar druk mee. De week voor carnaval had ik het kabouterpak of de prinsessenjurk eindelijk klaar en dan besloot middelste dochter dat ze toch als Pippi Langkous wilde. Met als gevolg een boze en gefrustreerde moeder en een kind in een haastig bijeengeraapte outfit.

Onze verkleedkist is, mede door al mijn naaiacties, goed gevuld. Desondanks verbaasde het me niks dat jongste dochter, de enige die nog carnaval op school viert, afgelopen maandag bekend maakte dat ze als smurfin verkleed wilde. Een outfit die er natuurlijk niet tussen zat. Gelukkig had ik nog wel een oud laken en een vrije woensdagmiddag. Het jurkje maakte ik naar het model van een zomerjurkje van jongste dochter en de muts heb ik uit de losse pols getekend. Jongste dochter heeft de jurk zelf versierd. Ik heb de muts in twee lagen genaaid en er een plukje vulling tussen gestopt. In een zak met kleding die we nog op zolder hadden staan vonden we een blauw shirt met lange mouwen, nu alleen nog even een blauwe maillot, legging of pyjamabroek scoren en we zijn er helemaal klaar voor. Als ze het maar niet in haar hoofd haalt om alsnog als Pippi te gaan…

Ellen