Vrijwillig zuinig zijn of gedwongen zuinig zijn
In het laatste nummer van het tijdschrift Genoeg vraagt François de Waal zich af hoe vrijwillige zuinigheid zich verhoudt tot gedwongen zuinigheid. Hij vermoedt dat het totaal verschillende werelden zijn. Ik denk dat hij daar gelijk in heeft.
Doordat wij ons nieuwe bedrijf zelf hebben gefinancierd heb ik de afgelopen anderhalf jaar mijn vrijwillige zuinigheid ingeruild voor gedwongen zuinigheid. Al ons geld en onze tijd zaten in het bedrijf. Ik ken beide varianten dus uit eigen ervaring. Het stomme is dat het verschil vooral tussen de oren zit. Ons uitgavenpatroon is grofweg hetzelfde gebleven, ik heb alleen wat kleine wijzigingen doorgevoerd. En toch voelt het heel anders. Er is een heel groot verschil tussen een keuze hebben of geen keuze hebben.
Het vervelendste aan de gedwongen zuinigheid had niet eens betrekking op mezelf, maar op anderen. Ik vond het jammer voor de kinderen dat we die kleine extraatjes niet konden doen, zoals een keer een terrasje pakken, naar de bioscoop of een DVD’tje kopen. Met verjaardagen moest ik mezelf in allerlei bochten wringen om met een betaalbaar cadeautje voor de dag te komen en we hebben ook wel eens een verjaardag afgezegd omdat de reis en het cadeautje te zwaar op ons budget zouden drukken. Daar voelde ik me niet prettig bij, zelfs schuldig naar de jarige toe.
De laatste maanden komt er weer een beetje ruimte in ons budget, en ik merk dat het heel prettig is om te dromen over bijvoorbeeld een weekendje Londen. Ook al ga ik geen weekendje naar Londen, ik zou het wel kúnnen doen als ik zou willen. Als je gedwongen zuinig moet leven heb je die keuze niet. Ervoor kiezen om iets niet te doen is heel iets anders dan iets niet kunnen doen, ook al is het resultaat hetzelfde. En dat verschil is cruciaal.
Ellen
Loading ...
1 februari, 2010 at 18:58
Ik merk in mijn omgeving steeds weer dat gedwongen zuinigheid voor mensen die in hun jeugd al in een zuinige omgeving leefden veel gemakkelijker is dan voor mensen die in wat meer luxe zijn grootgebracht. Klopt dat voor anderen ook?
1 februari, 2010 at 21:19
In mijn jeugd waren we ook niet bepaald rijk en dus werd er altijd heel goed bekeken naar de inkomsten en uitgaves. Alles werd genoteerd en zo lukte het mijn ouders altijd goed rond te komen.
Nu hebben mijn man en ik een goed inkomen. Als we iets nodig hebben of echt iets heel graag willen dan kan dat gewoon. Geen probleem.
Maar ik rij nog steeds op mijn 15 jaar oude fiets want die doet het nog goed, we kopen pas een nieuwe tv als de oude echt af is en nieuwe meubels kopen we ook bijna nooit omdat we heel lang nadenken over wat we mooi vinden en daar kunnen we dan jaren van genieten. Het is wel zo dat wat we kopen dan ook van goede kwaliteit is want daar doe je veel langer mee. En we kopen wat we echt mooi vinden en niet wat in de mode is want die mode verandert van jaar tot jaar en dan kun je wel bezig blijven.
We schaffen ook niks aan om andere mensen de ogen uit te steken want waar ben je dan mee bezig..
Toch zijn er heel veel mensen zo verkeerd bezig. Altijd kijken naar wat een ander heeft of doet en nooit tevreden zijn.
Ik geef toe dat wij het gemakkelijk hebben, maar als we met minder toe moesten dan lukte dat ook heel goed. Het zou wel veel minder prettig voelen omdat je dan opeens moet en je maar moet hopen dat je het weer wat breder krijgt en dat lijkt mij ook echt niet fijn.
3 februari, 2010 at 11:24
Soms denk ik wel eens; zou het niet goed zijn wanneer iedereen vrijwillig zou consuminderen… Dan heb je altijd iets achter de hand, waardoor in tijden van krapte gedwongen consuminderen lang niet altijd nodig is (uitzonderingen daargelaten natuurlijk).
Ik vind het soms onbegrijpelijk dat mensen in de stress kunnen zitten wanneer het salaris 2 dagen later wordt gestort. Heb je dan werkelijk niets achter de hand, ondanks je prima inkomen? En dan heb ik het niet over mensen van 19 die net op zichzelf wonen en nog moeten uitvinden hoe ze hun hoofd boven water moeten houden, maar over 40+ ers.
Ik zou zo niet kunnen leven…
10 februari, 2010 at 22:14
Ik ben sinds ik op 25jarige leeftijd weduwe werd, al bijna 30 jaar gedwongen consuminderaar, met een inkomen nauwelijks hoger dan bijstand. Vroeger thuis was er geld zat en geen enkele vorm van financiele opvoeding. Toch heb ik nooit schulden gehad (hoewel ik niet door mijn ouders geholpen werd) en heb ik me zelden zorgen gemaakt over geld (alleen middelbare schoolperiode van kinders met al dat gegroei en veel schoolkosten was af en toe erg opletten). Het lukt me al jaren om een flinke buffer achter de hand te houden en ik ben altijd een tevreden en blijmoedig mens gebleven.
Ik denk dat het heel veel te maken heeft met je instelling of je van gedwongen consumeren depri raakt. Wie zich zelf altijd vergelijkt met een ander die het beter heeft zal ook al is hij miljonair de miljardair benijden en zich tekort gedaan voelen. Mijn motto is altijd: Leegte in je hart valt niet te vullen met geld of spullen. Wie denkt dat het wel zo is zal altijd ongelukkig blijven.
13 februari, 2010 at 12:22
Bedoelde natuurlijk: van gedwongen consuminderen depri raakt.