Tijd
Ik ben een onverbeterlijke optimist. Toen ik een aantal weken geleden een opdracht voor 36 uur per week aannam (4×9 uur), maakte ik de afspraak dat ik de belangrijkste taken van mijn andere werk op vrijdag zou uitvoeren. Ik ging ik er vanuit dat ik mijn normale huishoudelijke taken èn bloggen in de avonduren kon doen.
Helaas is mijn tijd in de praktijk iets minder rekbaar dan in theorie. Doordat ik elke ochtend om 6 uur opsta lig ik ’s avonds meestal al voor half tien uitgeput in bed. Het lukte me de afgelopen weken wel om aan al mijn verplichtingen te voldoen, maar meer zat er ook niet in. In het weekend slaap ik regelmatig het klokje rond, de badkamer is al twee weken niet schoongemaakt en bloggen schiet er bij in. Het is doodvermoeiend om meer dan 40 uur te werken en daarnaast nog de boodschappen te doen en het huis schoon te maken. Het kostwinnersmodel leek me ineens heel aantrekkelijk. Met mij in de rol van kostwinner welteverstaan.
Gelukkig loopt mijn opdracht bijna ten einde, de buit is binnen want 36 x uurtarief verdient lekker. Binnenkort gaat het leven weer terug naar zijn normale ritme: allebei 32 uur werken. Met het verdiende geld kunnen we weer een paar maanden vooruit en ik kan al mijn energie weer in ons eigen bedrijf steken. Dat loopt overigens heel goed, we maken al winst. Nog niet genoeg om onszelf salaris te kunnen uitbetalen, dus misschien moet ik nog wel een keer bijklussen. Alleen neem ik geen opdracht meer aan voor 36 uur per week. Ik word langzaam iets minder optimistisch. Of noem je dat gewoon realistisch?
14 november, 2009 at 10:47
Ja, dat noem je volgens mij realistisch. Ik reageer bijna nooit op dit blog, maar ben sinds zo´n half jaar een hele trouwe lezer. Wat jij presteert vind ik onvoorstelbaar. Maar ook voor jou zijn er grenzen! Ik hoop in ieder geval dat je het niet zo druk gaat krijgen dat dit blog eronder gaat leiden (puur eigenbelang) want ik vind dit een superblog! Heerlijk realistisch en met heel veel nuttige informatie. Ik laat me graag door dit blog beinvloeden. Wel kan ik jaloers zijn op jouw hoeveelheid energie. Dat heet gezondheid. Zet dat nooit op t spel!
14 november, 2009 at 13:46
Mag ik heel eerlijk zeggen dat ik vrekje een beetje mis?
fijn weekend en geniet van je rust als de opdracht klaar is.
groetjes,
Lilian
14 november, 2009 at 13:59
Ja, dat heet realisme. Mijn dochter wil er nu een eindexamenvak bijnemen. ik voel me dan een zure realist als ik haar voorhoud dat ze beter kan zorgen voldoendes of hoger te halen voor de vakken die ze nu al heeft.
Zie het vaak om me heen, mensen die gaan verbouwen, een eigen bedrijf starten (in een branche waar w.s geen brood mee te verdienen valt) voor de zoveelste keer gaan trouwen, samenwonen, of weer aan een kind beginnen (met al meerdere kinderen met problemen of op het speciaal onderwijs).
En nogmaals, dan voel ik me wel eens wat zuur. Maar tegelijkertijd heeft dit realisme me ook vaak voor problemen behoed.
Het is maar wat je liever kiest.
Ik heb dit jaar 2 maal een marathon uitgelopen en dat was me met alleen optimisme niet gelukt. Nuchter verstand en planning is daarbij ook belangrijk.
Maar fijn dat het zo goed met je zaken gaat ! Gefeliciteerd!!
16 november, 2009 at 17:47
Ik noem dat een optimist met levenservaring
En alle goede raad ten spijt, een ieder heeft recht op zijn eigen leerproces. Gelukkig was het van korte duur en kun je weer je normale ritme oppakken.
19 november, 2009 at 17:50
Ach, als je het niet probeert weet je ook niet of het wel of niet kan!
Zo ga ik de komende maanden vier dagen per week werken, ben benieuwd hoe dat in mijn situatie bevalt…
20 november, 2009 at 10:25
Ben sinds 1 november weer werkzoekende maar heb een jaar lang 40 uur per week gewerkt ( ’s-morgens om 7 uur de deur uit en ’s-avonds om half 6 weer thuiskomen), 2 kinderen van 5 en 7 op school en mijn man werkt ook 40 uur en “ziet” ( helaas ) geen “huis”werk liggen. Als ik hem dan een opdracht gaf gebeurde het wel maar ik ben zijn vrouw en niet zijn baas dus dat gaf me meestal geen lekker gevoel. Op zaterdagochtend naar voetbal en ’s-middags dus poetsen en boodschappen doen. Elke ochtend een wasje draaien en ’s-avonds voor de tv de was vouwen en strijken. Tijd voor mezelf heb ik dus het afgelopen jaar niet gehad.
ik moet eerlijk zeggen dat ik, nu ik alweer 3 weken thuis zit dit toch wel erg lekker vind. Maar helaas is thuis blijven zitten geen optie (zoals zoveel mensen). Maar ik vind dat ik dat na een jaar hard werken best even “lui” mag zijn!!
Maar bij mijn volgende baan kies ik voor mezelf! Moet jij ook doen!
21 november, 2009 at 02:13
@lilian
Klopt, vrekje was veel leuker, maar dat boek is voor Ellen afgesloten. Trouwens. Ellen kwam erachter dat ze toch niet zo vrekkerig is…