Reacties op: Ouders te beperkt in financiële opvoeding

Door: konijn 1

konijn 1 — Sun, 08 Nov 2009 13:44:22 +0000

@Yvonne, dat is inmiddels ook gebeurd, op die wijze, niet met een pot, met maar envelopjes.
Over de veiligheid en onveiligheid van baantjes in een crimineel stadsdeel met 22 schietincidenten en 3 doden in enkele maanden, heb ik geloof ik al genoeg geschreven.

Hij heeft een baan, maar niet in winkels of in kranten/folderbezorging. Veiligheid is ons heel veel waard. Nadat we bemerkt hebben hoe belangrijk dat is, door schande en schade..

Door: Yvonne

Yvonne — Fri, 06 Nov 2009 15:21:23 +0000

@konijn1:
Toen ik in de jaren ‘90 studeerde was er altijd een ‘pot’ op studentenfeestjes waar men een vrijwillige bijdrage in kon doen. Dit was meestal genoeg om de kosten te dekken, dus het lijkt me niet nodig om de feestjes van je zoon te blijven sponsoren. Als hij zich graag uitslooft voor zijn vrienden, kan hij beter een baantje zoeken.

Door: Herminez

Herminez — Fri, 06 Nov 2009 09:31:29 +0000

In tegenstelling tot het NIBUD ben ik er helemaal geen voorstander van om kinderen al heel jong zelfstandig de verantwoordelijkheid voor geld te geven. Kinderen moet spelen en onbezorgd kunnen zijn. Toen onze kinderen klein waren leerde ik ze de basis van het sparen door ze niet aldoor alles te geven. Ik kon rustig met 3 kinderen een uur in een speelgoedwinkel zijn zonder iets te kopen en zonder gezeur. Er werd dan gekeken naar van alles, zodat het op het lijstje geplaatst kon worden voor Sinterklaas of een verjaardag. Basisdingen om te knutselen of een fiets o.i.d en kleding die kwamen er gewoon op het moment dat ze nodig waren. Ook dat eeuwige gesnoep en eten in de stad deden wij niet aan mee. Een enkele keer een ijsje was dan ook een feest.

Vanaf een jaar of 12 kregen de kinderen hier maandelijks een bedrag aan zakgeld. Dit was voor een keer iets extra’s op school of om met vrienden iets te doen en cadeautjes voor de gezinsleden. Als ik het zou omrekenen naar het nu dan zou dat in deze tijd een bedrag zijn van ongeveer €20,- per maand.

Vanaf 16 jaar kregen ze bij ons een ander bedrag. Omdat de groei er dan een beetje uit is vonden wij dat een goede leeftijd om te beginnen met kleedgeld. Ook werd er dan een bankrekening geopend met pinpas en aanhangende spaarrekening waarop het maandelijkse bedrag werd gestort. We hebben nu nog 1 kind waarvoor dit aan de orde is. Onze zoon van 17 jaar krijgt €130,- per maand. Dit is zakgeld (ook voor cadeautjes), kleedgeld ( hij heeft volwassen maten), geld voor de telefoon, voor benzine en olie voor de scooter en het abonnement(onbeperkt sporten) op de sportschool. Wij doen niet aan voorschotten en lenen. Dit is het en daar doen ze het mee. Wij hebben nog nooit een klacht gehad.

Onze oudste zoon had in die tijd duidelijk meer geld nodig omdat hij van uitgaan hield. Hij is toen bij de supermarkt achter de kassa gaan zitten. Alle drie de kinderen hebben nooit geld gebrek gehad. Ze kunnen ook alle drie sparen. Ook de 2 oudsten die inmiddels studeren en zelfstandig wonen. Mijn dochter kocht laatst in minder ruimte innemende platte televisie van het geld dat ze had weten over te houden. Onze oudste zoon heeft recent zijn motorrijbewijs gehaald en zelf betaald.

Als je volgens mij zelf een “doe maar gewoon” manier van leven hebt, breng je dat ook over op je kinderen en hoef je niet bewust financieel op te voeden. Je spullen onderhouden, zuinig zijn op wat je hebt en er lang mee doen wordt dan heel gewoon. Wij hebben ze overigens wel bewust geleerd dat je beter iets duurzamers van een betere kwaliteit kunt kopen dan veel “made in China” producten.

Door: konijn 1

konijn 1 — Thu, 05 Nov 2009 15:28:48 +0000

@Maar Manuela, die laatste vond ik nu wel weer erg Amerikaans. Amerikanen houden van krullenjongens die met alleen lagere school een bedrijf van de grond af krijgen. In Nederland gaat het er toch wat anders aan toe.
Kijk maar naar het voorbeeld Scheriinga. Je kunt van mening verschillen over hoe de DSB crisis ontstaan is, maar Scheringa lag niet goed bij collega-bankiers, omdat hij van andere komaf was, niet al te veel opleiding had en niet de juiste plekken bezocht. Andere banken kregen wel staatssteun. Begrijp me goed, ik wil geenzins DSB verdedigen, ik had een bloedhekel aan die agressieve leenreclames, maar m.i. heeft de “gewone volksaard” van die bank en bankier in negatieve zin wel een rol gespeeld. Natuurlijk was er nog veel meer aan de hand.

In Nederland moet je een startkwalificatie hebben, en dat is minimaal Havo of MBO niveau 2. En zelfs dat is maar minnetjes. Vroeger overleden er ook kinderen in grote en kleine gezinnen (mijn beide ouders hebben jong overleden of doodgeboren broertjes en zusjes) en leefde men van de ene dag in de andere. Ging men niet zelden voor het 60e jaar al dood. Voor het opbouwen van de economie vond men het na de oorlog toch belangrijk om de levensduur, de volksgezondheid en het opleidingsniveau op te krikken. Ik heb het boek jarengeleden gelezen, maar vond dit wel wat makkelijk en/of kort door de bocht.

@Arthur, wees gerust, mobiels van 500 pegels heeft niemand hier in huis:-0

Door: Manuela

Manuela — Thu, 05 Nov 2009 12:47:14 +0000

@Arthur

Daar staan tips in dat je je niet gek moet laten maken door de maatschappij en je “ouder”gevoelens. Tips over hoe je je kind financieel op kan voeden. Een goede opmerking vond ik dat tegenwoordig mensen klagen dat kinderen zo duur zijn, terwijl men vroeger minder geld had en grotere gezinnen en de mensen minder klaagden. Ik kwam hem tegen bij de Kringloop en heb het doorgelezen en was wel nuttig. Alleen de tips betreft kinderen leren beleggen of een eigen bedrijf beginnen kon ik niet veel mee, maar dat komt, omdat ik er zelf geen kaas van gegeten heb en het eng vind. Waarbij de opmerking uit het boekje ouders met minder geld leren hun kinderen te gaan studeren om meer te verdienen in plaats van zaken doen wel uitkomt