Kinderen en geld
Het NIBUD maakt zich zorgen over de manier waarop kinderen wordt geleerd met geld om te gaan. En ik vind dat niet onterecht. Een 15 jarige, laten we zeggen, kennis van mij doet mij regelmatig verbazen over hoe ze met geld om gaat. Ze krijgt 50 euro zakgeld per maand en praat er vaak bij familieleden nog 15 euro bij. Als ze dan vertelt dat ze te kort komt en ik vraag: “Waar is dat zakgeld dan?”, is het antwoord: “Ja…eeh…op!”. Waar aan weet ze niet. Het gaat niet naar kleding of andere noodzakelijke dingen, want die krijgt ze gewoon als ze daar om vraagt. Overigens hebben de geldschieters nog geen nagel om mee aan hun kont te krabben.
Ik dacht eerst dat het een soort generatieconflict was. Toen ik twaalf was, kreeg ik honderdvijfentwintig gulden kleedgeld. Dat ging door tot mijn 18e en aan inflatiecorrectie werd niet gedaan. Het geld was niet alleen voor mijn kleding, maar ook verjaardagscadeaus, het onderhoud van mijn fiets en ik moest mijn zwemvereniging en uitjes er van betalen. Expliciet les om er mee om te gaan kreeg ik niet. Mijn moeder zei: “Het is jouw geld, dus succes met wat je er mee gaat doen. Als het te weinig is, mag je daar zelf een oplossing voor zoeken.” Dat was het dan. Ik vond het prima, want ik had zelf de touwtjes in handen en hoefde niemand verder iets te vragen. Bovendien was ik vrij vroeg vergeleken met vriendjes en vond mijzelf een hele bink om de verantwoordelijkheid over dat geld te hebben. Ik heb nooit een tekort gehad.
Maar goed, toen ik begon met kleedgeld was dat twintig jaar geleden. Toen was geld nog niet gratis en vond men het belangrijk kinderen te leren nadenken. Ik kreeg de neiging om mijn rollator alvast maar te gaan bestellen.
Gelukkig vindt het NIBUD niet dat ik oud word. Ze waren tamelijk teleurgesteld over de resultaten uit hun onderzoeksrapport. Er lijkt namelijk een verband te zijn tussen financiële opvoeding, de vrijgevigheid van ouders en latere financiële problemen. Met een hulplijn, reclame en een zelftest hoopt het NIBUD ouders te bewegen een en ander te veranderen.
2 november, 2009 at 09:28
Ik zit er juist mee dat hoewel ik mijn dochter leer goed met geld om te gaan (zak/kleedgeld, plannen en budgetteren) ze onder druk staat van haar “peers” die alles krijgen van hun ouders en haar zielig vinden omdat ze zo “zuinig” moet leven. Echt, je staat versteld hoeveel 15, 16 en 17 jarigen geen kleedgeld krijgen, omdat ouders alles betalen. Daar worden als redenen voor opgegeven: wij hebben toch geld genoeg, je bent maar een keer jong, waarom nu zo beknibbelen op leuk leven, waarom zou je je kind niet verwennen nu het nog kan, verantwoordelijkheid komt later, geldzorgen kun je later altijd nog krijgen. Of: ons kind heeft een stoornis in het AD(H)D of autistisch spectrum en kan daarom niet met geld leren omgaan, daarom geven wij geen kleedgeld. Dat laatste vind ik bizar, je kind heeft toch ook leren fietsen en leert toch ook zijn wiskunde en Frans?
Maar enfin, ik moet dus regelmatig opboksen tegen vriendinnen van mijn dochter die wel alles krijgen. Dochter wil nu een baantje om meer geld te krijgen maar zoals ik al eens schreef, daar ben ik niet zo voor. Post en folders bezorgen en supermarktwerk is hier niet veilig vanwege de vele roofovervallen en geweldsincidenten
Misschien vindt ze iets in een zorgcentrum, daar stikt het meestal van de beveiliging.
2 november, 2009 at 09:42
@konijn. Herkenbaar. Misschien een tip; in de bibliotheek worden vaak opruimhulpen gevraagd. verdiend leuk en ze zit binnen met vaak beveiliging. Dan verdien je ongeveer wat ook met folderwijken etc. wordt verdiend. maar met minder tijd en betere omstandigheden