Dan begin je toch voor jezelf
Een kennis van ons wordt binnenkort ontslagen. Het UWV heeft het ontslag van 27 medewerkers toegekend, en onze kennis hoeft nog maar een paar dagen te werken. Hij is al twee maanden aan het solliciteren maar het wil nog niet zo lukken: hij krijgt de ene afwijzing na de andere. Veel bedrijven geven aan dat er honderden sollicitanten op vacatures afkomen. ‘Ach’ verzuchtte onze kennis, ‘dan begin ik toch gewoon voor mezelf?’.
Voor jezelf beginnen wordt door de overheid gestimuleerd. Logisch, want het scheelt een hoop WW-geld als iemand zelf voor inkomsten kan zorgen. Als het alsnog misgaat dan hoeft er geen WW betaald te worden, want een failliete ondernemer wacht alleen de bijstand.
Als ondernemer vind ik dat er veel te gemakkelijk wordt gedacht over het ondernemerschap. Het is waar, een bedrijf heb je zo opgericht. Kwestie van even langs de Kamer van Koophandel en de belastingdienst. Ook een website, telefoonnummer en visitekaartjes heb je zo geregeld. Maar dan begint het echte werk, en daar is niet iedereen geschikt voor. Voor jezelf beginnen omdat het niet lukt om een baan te vinden, of om maar uit de bijstand te komen, vind ik een slecht idee. Om te slagen als ondernemer moet je er vol voor gaan, woest enthousiast zijn over je eigen zaak en je moet een onvermoeibaar werkpaard zijn. Vrije dagen, vakantie of rustig uitzieken als je griep hebt kun je vergeten. Klanten wachten niet, het werk gaat door. En het allerbelangrijkste: als ondernemer moet je je eigen werk creëren. Als je gaat zitten afwachten tot er klanten komen wordt het niks.
Voor jezelf beginnen om maar weer aan het werk te zijn gaat letterlijk niet werken. Een ondernemer bèn je, en als het in je zit dan begin je vroeg of laat toch wel voor jezelf. Niet uit noodzaak, maar uit enthousiasme voor je geweldige business idee. En dat is de enige basis waarop je het kunt redden.
30 oktober, 2009 at 10:15
Precies de reden dat ik niet voor mezelf wil gaan beginnen.. Hoewel ik er wel over gedacht heb, bijvoorbeeld in het halve jaar tussen mijn buluitreiking en het tekenen van mijn contract…
Ondertussen blijf ik nog en klein beetje spelen met het idee om heel af en toe wat advies te gaan geven over educatieve toepassingen, bijvoorbeeld voor websites van stichtingen of voor het lokken van kinderen naar musea. Maar ik ben er wel achter dat ik me dan belastingtechnisch eerst door een doolhof zal moeten werken.
In ieder geval… bezint eer gij begint en als je niet razend enthousiast bent…..
groet Wiek
30 oktober, 2009 at 11:38
Hoi Ellen,
een heel verstandig advies. Ik ken verschilldende mensen die het geprobeerd hebben en het loopt niet altijd goed af.
Voordat je het weet zit je tot je nek in de schulden.
30 oktober, 2009 at 16:24
Een kennis van mij werd ontslagen, en wou toen van narigheid maar een eigen bedrijf starten. In het ondernemersplan schreef hij bij zwakke punten: ‘Ik ben niet echt een ondernemer’….
2 november, 2009 at 11:08
Nog een risico: ziekte als je ondernemer bent. Een familielid begon na jarenlang een doodlopende parttimebaan, voor zichzelf. Website, KvK, BTW nummer, etc. Maar nu: knieen versleten en kan nauwelijks meer gewoon lopen. Gevolg: depressiviteit (persoon liep vroeger halve marathons en fietste kilometers en kilometers). Vierenvijftig, dus valt net onder de nieuwe AOW regels. Krijgt pas over 12 jaar AOW. Gelukkig zijn de kinderen al volwassen en heeft de partner nog een goede baan.