Zwart sparen
Sparen is lastig. Allereerst moet je aan geld zien te komen, bijvoorbeeld door te werken en vervolgens moet je dat dan niet uitgeven. Als je goed bent in sparen, dan wordt het nog lastiger. De overheid roomt een deel van het rendement af met vermogensrenementsheffing. Sommige mensen kunnen niet aanzien dat hun vermogenswinst op die wijze wordt beperkt en proberen hier onder uit te komen.
Anderen hebben in het geheel geen zin om belasting te betalen. Ondernemers maken dan bijvoorbeeld gebruik van de Engeland of Cyprusroute. Winst uit een onderneming vloeit weg via een keten van ondernemingen en anoniem bestuurde stichtingen, om vervolgens op een bankrekening in Luxemburg of Zwitserland te belanden.
Het kan ook zo zijn dat het spaargeld ergens vandaan komt, waar het niet vandaan mag komen. Zwart werk, of andere illegaliteit. Als dat geld niet in een sok bewaard kan worden, zal het op een geheime bankrekening gezet moeten worden.
Al met al zijn er genoeg mensen die zwart sparen om zich het leven wat te vergemakkelijken. Uiteraard vindt de overheid dat niet leuk, het is immers behoorlijk nadelig voor de schatkist. De laatste tijd worden zwartspaarders steeds meer op de hielen gezeten en steeds meer van hen gooien blijkbaar de handdoek in de ring. Ook staat het bankgeheim onder druk en zullen zwartspaarders misschien ooit met de billen bloot moeten. Wat natuurlijk ook kan, is dat de zwartspaarder gewetenswroeging krijgt. Het is natuurlijk niet bepaald netjes om je verplichtingen niet na te komen. Daar heeft de fiscus wat op bedacht! De zogenaamde inkeerlijn.
Voor iedere zwartspaarder die weer eens lekker wil slapen ongetwijfeld een aanrader. Ik kan helaas niet vertellen wat er gebeurt als je dat nummer belt.
Het enige zwarte geld dat ik heb gehad, waren twee biljetten van 20 euro. Die waren in een broek blijven zitten, die ik met zwarte textielverf in de wasmachine had gegooid. Ze waren werkelijk gitzwart. Toen ik met de zwarte vodjes bij de balie van mijn bank kwam en vertelde dat ik daar zwart geld wit wilde wassen, werd ik na een lachsalvo verzocht de biljetten maar naar DNB te sturen…


27 augustus, 2009 at 19:10
Hihi, zo heb ik ooit munten witgewassen. De wasmachine gaf steeds storingen in het programma op de display. Een of ander bakje onderaan opengemaakt en meteen een hoop blubvuiligheid eruit gehaald. Met erin een paar prachtige blankgewassen stuivers nog voor het Eurotijdperk. Die moeten er jaren in gezeten hebben.Witgewassen, maar niet meer in te wisselen voor euromunten.
28 augustus, 2009 at 09:17
hahaha
Een heerlijke blog weer
28 augustus, 2009 at 09:52
Wat een prachtig verhaal!
31 augustus, 2009 at 13:45
Mooi verhaal! En, heb je je geld nog terug gekregen?
31 augustus, 2009 at 13:52
Ja, ik had de biljetten per post opgestuurd met een paar ingevulde formulieren waarop stond hoe ze zo zwart waren geworden. Na een week of twee werd er 40 euro op mijn rekening gestort.