Zorgen om geld
De economie is in het eerste kwartaal gekrompen met 4,5%. Daar schrok ik wel even van. Ik hoor van veel mensen dat ze nog niet veel merken van de crisis, maar dat kan ik helaas niet zeggen. De omzet van ons bedrijf is dramatisch gedaald: opdrachten blijven uit en contracten die al jaren liepen worden opeens niet meer verlengd.
Toch zijn we positief over de toekomst. Onze nieuwe activiteiten beginnen hun vruchten af te werpen en we hebben voldoende spaargeld om het minstens tot het einde van het jaar uit te zingen, zelfs als we helemaal niets meer verdienen. Ik maak me af en toe wel zorgen over de toekomst, maar soms hoor ik verhalen van anderen en realiseer ik me dat wij ons in een luxe positie bevinden.
Neem bijvoorbeeld Kees, een vriend van ons. Zijn bedrijf loopt niet zo lekker, Kees heeft grote financiële verplichtingen en geen spaargeld. Hij moet alle zeilen bijzetten om rond te kunnen komen. Kees heeft vorig jaar 10.000 euro aanbetaald op een nieuwe lease auto. Maar Kees moet waarschijnlijk zijn auto inleveren omdat hij ‘m niet meer kan betalen. Ik vraag me af of hij zijn aanbetaling nog terugkrijgt, die wagen is natuurlijk fiks in waarde gedaald. Kees zit in zak en as, hij is apetrots op die auto.
Vlak voordat dat Kees zijn lease auto kreeg hadden wij een Dacia gekocht voor 15.000 euro. Niks lease, we betaalden die auto gewoon cash. Kees lachte ons vaak uit om onze vrekkenbak. De vergrendeling van de deuren maakte volgens hem het geluid van een Russische tank en de inrichting vond hij spartaans. Het interesseert mij helemaal niks wat anderen van onze auto vinden, dus ik lachte hard mee om Kees z’n grappen.
Het lachen is Kees inmiddels wel vergaan. Kees kan niet zo gemakkelijk omschakelen als wij, hij zit vast aan een franchisecontract. Als hij failliet gaat blijft hij met een flinke schuld zitten. Als ondernemer krijgt hij geen WW, hij komt hooguit in aanmerking voor bijstand. Kees heeft een koophuis, dat kan hij niet betalen van een bijstandsuitkering, kortom, als Kees failliet gaat zijn de problemen niet te overzien.
En Kees is niet de enige om wie ik me zorgen maak, ik ken nog wel een paar ondernemers die er niet goed voor staan. Deze crisis moet niet al te lang meer duren.
Om privacy redenen is de naam Kees gefingeerd.
16 mei, 2009 at 17:15
Erg vervelend voor Kees.
Ik meende echter dat hij met een koophuis niet eens in aanmerking komt voor de bijstand. Of zit dit toch anders dan ik dacht?
16 mei, 2009 at 17:50
Jawel je komt met een eigen huis in aanmerking voor bijstand, maar dat is of op basis van voorschot in afwachting van de verkoop van je huis, of op basis van leenbijstand. Dan leen je als het ware je bijstand tegen de (over) waarde van je huis. Geloof me daar wordt je niet vrolijk van!
17 mei, 2009 at 16:51
Beste Ellen,
Ik hoop dat je het leuk vindt, ik heb iets over je geschreven op mijn blog!
Zuinigaan
17 mei, 2009 at 20:19
Dat wat Linda beschrijft heette in de jaren ‘80 (n ook nog?) “je eigen huis opeten”. Idd geen genoegen.
18 mei, 2009 at 06:03
Je eigen huis opeten hoeft lang niet altijd:
http://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=1837271
19 mei, 2009 at 15:04
Als ondernemer kun je ook in aanmerking komen voor ww trouwens, dat ligt een beetje aan je ondernemingsvorm en het soort en hoeveelheid klanten. Maar leuk is het natuurlijk niet om je bedrijf af te zien brokkelen.