Spaarblog

‘Eigenlijk zijn wij goudzoekers’, verzuchtte echtgenoot. En dat is ook zo, wij zijn al jaren bezig om ‘goud’ te vinden: het gouden idee, de kip met de gouden eieren, een bron van inkomsten waar we voor de rest van ons leven van kunnen leven zonder er nog iets voor te hoeven doen. Sinds ik bijna tien jaar geleden een bedrijf startte ben ik al op zoek naar een vorm waarin dat werkt.

Echtgenoot en ik hebben begin dit jaar de balans van respectievelijk zes en negen jaar ondernemen opgemaakt. Het is geen sappelen, maar echt vette jaren zijn schaars. We werken niet op uurbasis (wat losse klussen daargelaten) maar we zijn op zoek naar een business: een bedrijf dat ook zonder onze aanwezigheid functioneert.

We hebben met onze business-ideeën een paar keer verkeerd gegokt, iets gedaan wat toch niet goed bij ons paste of gewoon domme pech gehad. Op een netwerk bijeenkomst vroeg ik aan iemand die het wèl is gelukt hoe hij dat toch had gedaan. Hoe vind je een gouden businessidee? ‘Gewoon doorgaan’ was zijn antwoord. ‘Blijven proberen, steeds weer opnieuw’. Dat gaf me moed.

Bij het opmaken van de balans hebben we al onze zwakke en sterke punten naast elkaar gelegd en geprobeerd daar lessen uit te trekken. We zijn bezig om een aantal activiteiten af te stoten, terwijl we ondertussen weer iets nieuws opstarten. We gaan werken volgens een heel ander businessmodel. En niet meer met z’n tweeën, er is een derde partner bij betrokken, iemand die juist die eigenschappen bezit die echtgenoot en ik niet hebben. We hebben met z’n drieën hetzelfde doel voor ogen. Het is leuk om iets nieuws op te starten, het onbekende in te gaan. Het geeft me energie maar tegelijkertijd vraag ik me ook af hoe lang ik het nog volhoud om door te gaan, te blijven proberen. ‘Ik vind het prima om een goudzoeker te zijn’ zei ik tegen echtgenoot. ‘Maar als we nu geen goud vinden dan stop ik er mee. Dan ga ik een baan zoeken’.
Hij knikte.