Henk: ‘Ik leef van de rente op mijn vermogen’
Henk is 51 en is getrouwd met Sandra. Ze hebben geen kinderen en wonen in ruim appartement in Amsterdam. Sandra werkt in het onderwijs en Henk werkt voor een charitatieve instelling. Voor het geld hoeven ze niet meer te werken: ze zijn al jaren financieel onafhankelijk.
Henk: ‘Ik ben eigenlijk helemaal geen spaarder, ik ben een werker. Na mijn studie ben ik een bedrijf begonnen, een administratiekantoor. Het liep lekker en na een paar jaar had ik 5 werknemers en een omzet van meer dan een miljoen. Het was keihard werken, elke dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik had met alle klanten persoonlijk contact, dat was de kracht van mijn bedrijf maar het kostte me ook een hoop zweet om iedereen tevreden te houden. Ik heb het tien jaar volgehouden en toen heb ik de boel verkocht. Sindsdien ben ik rentenier, ik kan leven van de rente op mijn vermogen.
‘Ik heb na de verkoop van mijn bedrijf een maand thuis gezeten maar ik werd er horendol van. Stilzitten is niks voor mij. Al vrij snel ben ik toen gaan werken voor een charitatieve instelling. Ik heb een aanstelling voor 28 uur per week. Het is een prettige plek om te werken, ik heb gezellige collega’s en het is lekker relaxed vergeleken met het runnen van een eigen bedrijf. Ik heb een hoop vrijheid in mijn werk, ik kan mijn werktijden zelf bepalen en mijn functie zelf invulling geven. Ik doe veel meer dan waar ik officieel voor ben aangenomen, ik moet zelfs uitkijken dat ik niet teveel hooi op mijn vork neem.
‘De eerste jaren was het best lastig om opeens zoveel geld te hebben. Er was niet alleen geld, maar ook tijd in overvloed. Ik ging van een 60-urige werkweek naar een 28-urige werkweek. Voor Sandra was het ook moeilijk dat ik heel veel geld had verdiend en zij niet. Ik zag het als ons geld, we zijn tenslotte getrouwd, maar het voelde voor haar alsof zij geen recht had op dat geld. Dat heeft een poos voor problemen tussen ons gezorgd, zij wilde dan in een goedkoop hotel logeren omdat ze perse de helft van de vakantie wilde betalen. Ik wilde in een luxe hotel en ik begreep niet waarom ze niet gewoon kon genieten van het geld. We zijn een poos in relatietherapie geweest, ons huwelijk heeft het wel overleefd maar er waren ook tijden dat ik het geld vervloekte omdat het tussen ons in stond.
‘Geld speelt op dit moment eigenlijk nauwelijks een rol in mijn leven. We hebben ons allebei verzoend met het geld en het is nu ook echt ons geld. We beheren het samen, het is redelijk veilig belegd en we liggen gelukkig niet wakker van de kredietcrisis. Sandra en ik doen regelmatig leuke dingen samen, een dagje naar het strand, naar een museum of uitgebreid koken voor vrienden. In de schoolvakanties gaan we vaak met vakantie. Het is fijn dat het kan, ik besef dat wij in een hele luxe positie zitten. Maar ik besef ook dat Sandra en ik door het oog van de naald zijn gekropen vanwege zoiets stoms als geld. Ik ben blij dat we het samen hebben gered!
Loading ...
14 april, 2009 at 15:33
Hoi Ellen,
Jeetje, wat een leuk verhaal zeg. Een gevoel van jaloersheid overvalt me een beetje
Dat wil ik ook later! Gewoon werken voor de lol en altijd geld om op terug te vallen.
groetjes,
Aysa
14 april, 2009 at 20:39
Wij zijn bijna “binnen”. Onze situatie is verder vrijwel vergelijkbaar. Ik ben 49 en mijn vrouw is 43. Wij beide werken (ik sinds 2 mnd als locatiemanager in het onderwijs na jaren veel geld verdiend te hebben in de confectiebranche en mijn vrouw werkt als museumdirecteur voor 24 uur en voor 16 uur als docente tekenen en schilderen)en hebben ongeveer hetzelfde aan spaargeld op ieders eigen depositorekening staan. Daarnaast hebben we een kleine hypotheek en veel overwaarde om ons 17″eeuwse huis is een vestingstadje. We geven weinig om materieele dingen (we rijden beide in een kleine auto). Des te meer geven we om (financiele) onafhankelijkheid. Ik wil zelf nog 2 jr werken. Mijn vrouw ook. Zij wil na die 2 jr partime teken en schilderles blijven geven. We verkopen ons huis over 2 jr en gaan huren in NL en in Italie. Ik ga mijn hobby (archeologie op vrijwilligersbasis in Italie uitoefenen) en mijn vrouw tekenen en schilderles geven in Italie. Voorjaar en Najaar in Italie en Zomer en Winter in NL. Weg uit de ratrace en genieten van wat ons energie geeft! Ik (we) hebben dit doel al sinds ons 30″jaar! Denk niet dat we beide niet gedreven proffesionals zijn, maar er is zoveel meer in het leven en het leven is zo kort!
14 april, 2009 at 23:00
Mooi verhaal Ellen, maar wat moeten we hier mee?
ik als simpele jongen heb hier niets aan, en het is als een worst voorhouden. Een ander de ogen uitsteken. Laat die rijke stinkerds gelukkig zijn, maar zet ze niet in een etalage. Het drukt ons soort alleen maar verder naar beneden.
Je had een leuke site Ellen, geluk ermee.
15 april, 2009 at 06:33
Nou Aad, volgens mij wordt het tijd dat je test hoeveel kans jij hebt om miljonair te worden. Iedereen kan namelijk miljonair worden.
Kijk eens op http://www.wordikrijk.nl
Groet
15 april, 2009 at 08:34
IK mocht willen dat ik over 30 jaar in de situatie van Henk en Sandra verkeer. ben bang dat het er niet inzit. Ik neem geen risico’s, dus zal nooit rijk worden.
5 augustus, 2009 at 08:57
Wat ik een beetje mis in dit verhaal is met hoeveel geld het Henk lukt om te rentenieren
1 december, 2009 at 19:06
Een aantal jaren geleden werkte ik bij een bank voor een zelfstandige kantoorhouder. Deze persoon zei mij eens, als je van je rente wil leven moet je toch zo’n € 1.250.000 opzij hebben staan.
Alles is relatief natuurlijk.
Aan allen wens ik een goede gezondheid, nog altijd het hoogste goed, en veel vriendschap.
Luxegoederen en dure zaken daar val ik niet voor.Ikzelf probeer voor échte waarde(n) te gaan.
Ik heb ook een diertje uit een asiel gehaald waar ik voor “de rest van zijn dagen voor ga zorgen”, want die hebben het nog moeilijker dan wij. De vriendschap die je hiervoor terugkrijgt is met geen geld te vergelijken!
Klavertje vier
1 december, 2009 at 19:13
Moderatie?
1 december, 2009 at 19:52
Inderdaad!