Bezuinigingen
‘En waar bezuinigt ú op?’ vroeg jakhals Frans gisteravond in De wereld draait door aan politici in Den Haag. De antwoorden verschilden van ‘uit eten gaan’ tot ‘elektriciteit en water’ en ‘een auto de deur uit doen’.
Ik ben geen voorstander van bezuinigingen in tijden van crisis. Ik bezuinig dan ook helemaal nergens op. Aan de andere kant gaf ik ook niet meer geld uit toen ik een paar jaar geleden meer geld verdiende. Hoewel, toen hebben we wel onze bejaarde auto vervangen en geïnvesteerd in een nieuw bankstel, maar onze dagelijkse uitgaven waren hetzelfde als nu.
Onze uitgaven zijn dus vrij constant, pieken in inkomsten gebruiken we om eventuele dalen op te vangen. Het concept van de constante uitgaven is voor veel mensen een onbekend fenomeen. De meeste mensen geven veel geld uit als ze het hebben en moeten op een houtje bijten als de inkomsten dalen.
Er is de afgelopen jaren veel kritiek geweest op zogenaamde consuminderaars, mensen die weinig geld uitgeven. Dat zou slecht zijn voor de economie. Hoewel ik mezelf geen consuminderaar wil noemen voel ik wel een verwantschap met die groep. Terwijl mensen om ons heen nu massaal naar manieren zoeken om te bezuinigen blijf ik gewoon de krant lezen, kleding kopen en uit eten gaan. Op dezelfde bescheiden niveau als altijd, dat wel. Mijn uitgavenpatroon verandert niet, ik ben niet de reden waardoor bedrijven nu opeens in de problemen komen en failliet dreigen te gaan.
De kredietcrisis brengt veel veranderingen in ons denken over geld. Sparen is goed, beleggen is gokken en lenen is fout. Wat er ‘goed’ of ‘slecht’ is voor de economie blijkt opeens op losse schroeven te staan. Net zoals er over duurzame energie wordt gesproken is er opeens ook aandacht voor de duurzame economie. Ik hoop dat die trend doorzet, dat er een grootschalige discussie op gang komt over de vraag of economische groei wel noodzakelijk is. Misschien is de tijd wel rijp voor het principe van de constante uitgaven, niet alleen op huishoudelijk niveau maar ook macro-economisch.
Politici durven tot nu toe hun handen niet te branden aan echt lange termijn beleid, de kiezer rekent immers elke vier jaar keihard af. Lange termijn maatregelen doen vaak pijn op de korte termijn. Ik hoop dat de weg nu vrij komt voor nieuwe impulsen, voor denken op lange termijn en een duurzame, constantere economie. Een economie waarin de vraag ‘en waar bezuinigt ú op’ volkomen irrelevant zou zijn.
25 maart, 2009 at 19:56
Heel goed Ellen, ik deel jouw mening geheel. Ik begrijp alleen niet waarom 90% van de Nederlanders niet zo denkt. Door jezelf enige mate van soberheid op te leggen, maakt dat je geniet van de uitspattingen. Een maal per maand uit eten is heel leuk maar wanneer je dat 2x per week doet dan wordt dat gewoon. Daarnaast geeft het hebben van financieele reserves rust. Wanneer je veel reserves hebt, geeft dat vrijheid in keuzes. Vroeg stoppen met werken en de dingen te doen die altijd al van droomde? Dat is voor mij geluk. Niet een grote auto, dure kleding etc. Dat is slechts korte termijn behoefte bevrediging. Waarom zien we dat allemaal niet en trappen we steeds in de commercieele verleidingen? Zijn we allen nog kinderen of pubers? Het lijkt erop! Nogmaals goed verhaal maar ik ben inmiddels niet anders van je gewend!
26 maart, 2009 at 10:09
Ha Ellen,
Ben het met je eens. Bij ons verandert er niets.Ik heb alleen de dure autoverzekering omgezet naar een andere maatschappij.
Uit eten doen we zowiezo nooit.We hebben een vriendenclub van 8 personen,en koken dus zelf uitgebreid.Daarna worden de kosten verdeeld.
Aan winkelen heb ik toch al een hekel. Dus kleding kopen wij alleen als het echt nodig is.
Bij ons gaat alles zijn gangetje zoals voorheen.
We gaan wel voor het eerst na 12 jaren weer eens 10 dagen op vakantie.Verheug me er al op.
Groetjes Bep
26 maart, 2009 at 11:30
@ Kees: “Waarom zien we dat allemaal niet en trappen we steeds in de commercieele verleidingen?”
Dat heeft denk ik gewoon te maken met hoe menselijke hersenen werken. Het overgrote deel van beslissingen (dus ook consumptie) worden bepaald door emoties en impulsen die onderbewust worden verwerkt.
Beslissingen op de lange termijn zijn abstract en vereisen redeneringsvermogen. Ze zijn geen directe reactie op een emotie of impuls. Dat is waarom de meeste mensen geen lange termijn visie hebben en ingaan op korte termijn bevredigingen.
26 maart, 2009 at 14:46
Vergis je niet in de sociale druk die mensen voelen als veel mensen in hun omgeving “het ook allemaal hebben/doen”.
Het vereist de nodige moed om het “anders” te doen.
26 maart, 2009 at 22:26
Maar die anderen die springen niet bij wanneer het fout gaat. Dus lekker bij jezelf blijven en alleen dingen doen die je je kunt veroorloven en waarbij je jezelf weer in de spiegel kunt aankijken.
Wanneer wij vroegen zeiden dat we iets gedaan hadden omdat anderen dat ook deden, dan vroeg mijn moeder altijd: ‘En als ze in de sloot springen, spring jij dan ook?’
Oftewel… denk voor jezelf!
Greetz,
Jacqueline
27 maart, 2009 at 13:02
Ik vind het goed als iedereen z’n ideaal heeft, maar laten we nu niet doen alsof het een doodzonde is om te consumeren. Ik koop graag, altijd binnen de financiele lijntjes, sta nooit rood en ben een ander er nooit mee tot last. Ik hou gewoon van mooie spullen. Soms voor kort plezier en soms langetermijn. Zo heb ik, gewoon voor fun, een smartphone aangeschaft. Wou ik graag. En worden over een week of drie onze nieuwe meubels aangeschaft. Duurzaam, maar ook duur. We kunnen het betalen, zijn er blij mee, vallen er niemand mee lastig. Ik zie het probleem niet.
Hoewel ik veel ‘consuminder’ blogs met plezier vol, krijg ik bij dit berichtje wel een beetje het gevoel van ‘kijk eens hoe goed ik het doe; die anderen snappen er niets van’. Dat bedoel je vast niet zo, maar dat gevoel krijg ik er dus bij.
27 maart, 2009 at 13:11
@ Moeder: ik vind veel mensen erg kortzichtig als het om geld gaat. Consumeren of -minderen, dat maakt niet uit. Je kunt flink consumeren en toch slim bezig zijn met geld en je kunt consuminderen en erg dom bezig zijn.
Ik mis een lange termijn visie. Dat mis ik ook in de politiek, om over de financiële sector nog maar niet te spreken (ik ben aan het broeden op een stukje daarover).
28 maart, 2009 at 13:24
Nou vond ik beleggen altijd al gokken, mag dat ook? Ik ben een spaarder die juist door de crisis is gaan beleggen. Een kleine meevaller zit in een portefeuille en is ondertussen goed meer waard. Het zou stalen zenuwen vereisen als ik het geld niet afgeschreven had, maar nu valt dat mee. Ik zal heus heel sip kijken als het misgaat, en even met mijn schoen een steentje wegtrappen, maar ik zal het geld niet missen.
Tegelijkertijd word ik soms misselijk van mijn verantwoorde financiële gedrag. Zo netjes dat zelfs Donner er geen kritiek op zou kunnen hebben. Een beetje risico is nou eenmaal menselijk en we zijn ook nog eens kuddedieren, dus het is heel normaal om te reageren op het dagelijks onheugelijk nieuws op het journaal. Dus reageer ik wel degelijk; ik heb mijn spaarbuffer verhoogd en tegelijk een dure verre reis geboekt die anders pas volgend jaar op het lijstje zou staan.
29 maart, 2009 at 15:45
Wil iedereen vanaf nu investeren in vriendschap en liefde? Gratis, duurzaam en…..je staat gewoon paf van het rendement.
Verder eet ik enthousiast biologisch en heb, volgens NIBUD-normen, toch niet méér uitgaven aan eten en drinken dan gemiddeld.