Spaarmethodes
Als echtgenoot en ik vanaf het moment dat we begonnen met werken elke maand 10% van ons inkomen hadden gespaard (tegen gemiddeld 4% rente) hadden we nu ruim 80.000 euro gehad.
Helaas hebben we dat niet gedaan.
Daar kan ik nu over gaan zitten treuren, maar dat heeft weinig zin. In plaats daarvan heb ik alsnog actie ondernomen. De afgelopen jaren hebben we gemiddeld meer gespaard dan 10% van ons inkomen. Eén jaar, waarin we heel veel geld verdienden, konden we zelfs een derde van ons inkomen op de spaarrekening zetten. Vorig jaar haalden we net die 10% omdat we toen veel minder hebben verdiend.
Ik laat elke maand een vast bedrag naar de spaarrekening boeken en verder stort ik geld als we iets overhouden. Dat is een methode die goed voor ons werkt.
Vroeger spaarde ik door geld in een potje te stoppen, maar dat schoot niet op. Ik stopte er wel geld in, maar haalde het er net zo gemakkelijk weer uit als een kind ’s ochtends bedacht dat het geld voor de excursie die ochtend moest worden ingeleverd op school. De kunst is dus een manier van sparen vinden die voor jou goed werkt.
- Stort elke maand een vast bedrag op je spaarrekening zodra je salaris binnen is
- Variabel sparen of restsparen: bij sommige banken kun je alles wat er nog op je rekening staat aan het einde van de maand naar je spaarrekening laten boeken, of je laat juist aan het begin van de maand een minimumbedrag staan waarmee je het moet redden en stort de rest op je spaarrekening.
- Geld sparen in een potje. Dit is met name geschikt voor kleine spaardoelen zoals een dagje uit.
- Boek extra inkomsten naar de spaarrekening, zoals vakantiegeld, dertiende maand, teruggekregen belastinggeld, klein prijsje in de loterij.
En hou vol! Blijf doorsparen, haal je spaargeld alleen in absolute noodgevallen weer van de bank af.
2 februari, 2009 at 11:38
Wij werken beide. Ik ben 49 mijn vrouw is 43.Samen verdienen we 3,5x modaal en hebben geen kinderen (helaas). Mijn vrouw werkt sinds 2001 fulltime. Onze doelstelling is stoppen met fulltime werken over 2 jaar. Onze financiele filosofie in een notendop:
- niet nieuw kopen als tweede hands ook kan (bv auto’s);
- pas kopen als je het geld gespaard hebt;
- overwaarde huis niet benutten voor aankopen of verbouw;
- waar mogelijk bij een werkgever, geen collectieve pensioenregeling
nemen maar de premie zelf beleggen/ontvangen bv zgn C-polis;
- vakanties zoveel mogelijk buiten de bekende seizoenen;
- bij een auto van de zaak deze alleen voor zakelijke km gebruiken en
dus niet prive (scheelt 20 tot 24% bijtelling);
- 1 salaris sparen + opgebouwde rente;
- niet beleggen in dingen die je zelf niet snapt of waarvan je de
ontwikkeling van de onderliggende waardes (niet meer) begrijpt zoals
aandelen.
Op dit moment hebben we (in diverse deposito’s kort en lang):
€ 250.000,-
Overwaarde huis: € 300.000,-.
Wanneer de huizenmarkt niet al te gek gaat doen, liggen we aardig op schema. We willen dan tzt ons huis verkopen en gaan huren (50% in NL/50% buitenland).
2 februari, 2009 at 12:22
Wij hebben een rekening en een spaarrekening bij de Postbank (4,75%) rente. We hebben twee vaste spaarrekeningen waarbij maandelijks een vast bedrag heen gaat. Dan nog een variabel bedrag naar een andere spaarrekening en dan doe ik een groot deel van het salaris dat nog over is naar de spaarrekening van de Postbank. Na een paar weken moet ik dat er wel weer afhalen, maar dan heb ik toch wat extra rentedagen
En omdat het saldo van de rekening courant aan de lage kant is, geef je minder snel geld uit dus sparen we nog meer. Wel opletten dat we niet rood komen, dus elke dag kijk ik even op onze rekening.
Onze zoons studeren allebei en de jongste gaat mogelijk over een paar jaar op kamers vanwege een vervolgstudie. Dus zoveel mogelijk sparen is hier wel zo handig.
2 februari, 2009 at 12:32
Mijn bijna man (verloofde) en ik gaan beiden fulltime werken en we ontvangen ons loon ook elk op onze eigen rekening. Ook sparen we apart.
Ik zelf heb een “kleine” spaarrekening bij Fortis en een “grote” bij ING en een bij KBC.
Op de kleine spaarrekening staat altijd 5000€, deze gebruik ik om uitzonderlijke kosten zoals auto, wasmachine en zo mee te betalen. Aan het geld van de grote spaarrekeningen kan ik niet. Maandelijks spaar ik de helft van mijn loon. Eerst vul ik, indien nodig, mijn kleine spaarrekening aan tot 5000€ en de rest gaat naar de grote spaarrekening.
2 februari, 2009 at 16:59
@Kees,
op welke plaats van Forbes kan ik je tegenkomen??
2 februari, 2009 at 19:22
Ik citeer je nog even uit je blog: “Als echtgenoot en ik vanaf het moment dat we begonnen met werken elke maand 10% van ons inkomen hadden gespaard (tegen gemiddeld 4% rente) hadden we nu ruim 80.000 euro gehad.”
Mijn vader (wijze man) zei altijd: “As (=als) is verbrande turf.” Tja, ik heb nogal “dure dingen” gedaan in mijn leven: kinderen krijgen, scheiden, van baan/huis veranderen meerdere keren, enz. Als ik zou uitrekenen wat dat me heeft gekost: waarom zou ik?
De opbrengst is groot: morgen wordt ik 40 jaar, en ik zou geen 20 meer willen zijn. Al het vallen en opstaan heeft me veel gebracht. Ik leef precies zoals ik wil, op een mooie plek, met leuk werk, een fijn eigen bedrijf, mijn kinderen groeien geweldig goed op, ik geniet van alle geneugten van het leven, doe vrijwilligerswerk, geef het liefst mijn laatste hemd nog weg aan iemand die het nodig heeft. Hoewel ik geen buitensporig inkomen heb, houd ik op de één of andere manier altijd wel wat over om te sparen. En wat een lieve mensen zijn er in mijn leven: onbetaalbaar. Die heb ik allemaal bij elkaar “gespaard”. Onbetaalbaar.
Standaard heb ik een antwoord voor verzekeringsmaatschappijen die ongevraagd mij een polis willen aansmeren om eerder te kunnen stoppen met werken:”Ik wil helemaal niet eerder stoppen met werken.” En echt, ik meen het. Ik zal altijd zorgen dat ik wat om handen heb.
Werken is fijn als je werk doet waar je met hart en ziel achter staat. Er is zoveel van dat soort werk te vinden. En af en toe een baaldag is heel normaal, die dag gaat echt wel voorbij.
Spaar ze!
2 februari, 2009 at 20:05
Dag Juf Hetty,
het hoeft niet altijd te zijn of-of… en-en kan ook! Mensen worden altijd zoet gehouden met “geld maakt niet gelukkig” . Dat is waar maar geen geld maakt ook niet gelukkig! Gelukkig moet je zijn met mensen en de natuur. Geld is voor ons gewoon TIJD. Wanneer je geld hebt, geeft dat veel meer keuze in wat je kunt doen en hoe je dus die TIJD besteed. Wanneer je geen geld hebt of erger nog schulden dan heb je GEEN TIJD. Immers je MOET Geld verdienen (TIJD inleveren).
3 februari, 2009 at 09:22
Met beiden eens. Gefeliciteerd trouwens juf Hetty met je 40e verjaardag! (was ik nog maar 40…) Geld kan belangrijker worden als je ouder wordt en je gezondheid afneemt. Ik zie nu al zo vaak om me heen dat goed opgeleiden met een beter inkomen of eigen vermogen langer en gezonder leven dan hen die weinig liquide middelen en opleiding hebben. Het scheelt enorm als je met je reuma even naar een warmer klimaat kunt, duurdere medicijnen kunt betalen die de verzekeraar niet vergoedt, in beroep kunt gaan tegen een besluit van zorgverzekeraar of gemeente, en zo kan ik nog veel meer voorbeelden noemen. Ik weet, het is appels met peren vergelijken, beter opgeleid maakt ook mondiger, waardoor je eerder serieus genomen wordt door artsen, bankiers, advocaten etc. Dus het is niet allleen het geld of de opleiding. Maar het zet wel veel meer deuren open.
Dus behalve tijd scheelt het ook gezondheid en welzijn. En kom nu niet aanzetten met een hoogopgeleide opa die na zijn pensioneringsdag zijn laatste adem uitblies en dood neerviel. Grosso modo klopt het gewoon wel, uitzonderingen zullen er altijd zijn.
Ik zou voor mijn laaggeschoolde ouders in elk geval gewenst hebben dat ze wat meer opleiding en mondigheid hadden. Het had ze veel ziekelijkheden, ziekenhuisbezoeken, verkeerde medicijncombinaties en pijn bespaard.Ze kwakkelen al 40 jaar, zolang als ik me kan herinneren. Altijd ziek, maar nooit dood, zeiden we vroeger.
3 februari, 2009 at 14:11
@ Konijn1: het is ook iets van de oudere generatie. Mijn schoonouders (hoogopgeleid, beiden in de tachtig) laten zich ook van alles door dokters aansmeren. Wat de dokter zegt is nu eenmaal zo. Zo zijn ze een paar keer voor niks naar het ziekenhuis gegaan omdat er fouten waren gemaakt met de afspraken, iets wat ze al wel aan voelden komen maar ze durfden er niks van te zeggen. Ze wachten gewoon af. Sinds ze door het ziekenhuis wel erg lullig zijn behandeld gaat meestal een van de kinderen mee om e.e.a. te checken, en soms zelfs een beetje aan te dringen op het een of ander. Zelf modderen ze liever wat aan dan iets te zeggen, terwijl ze dan maandenlang met ongemakken kampen die zo te verhelpen zijn.
3 februari, 2009 at 19:15
Aan Kees:
Herkenbaar jullie verhaal. Wij zijn 49 en 46 jaar oud. Nu hebben we ongeveer 500.000 euro gespaard. De overwaarde op het huis is ook ongeveer 500.000. Wij werken allebei fulltime en willen op korte termijn parttime gaan werken en daarna stoppen. Ook wij doen het niet voor de materiele luxe maar voor de vrijheid die geld oplevert. Ik lees dat jullie je huis willen verkopen en dan 50% huren in nederland en 50% in buitenland. Hoe zien jullie dit? Willen jullie echt ieder half jaar verhuizen? Toch niet 2 huizen tegelijk huren? Hoeveel geld denken jullie per maand nodig te hebben ? Wij denken aan 25.00 euro per maand.
Huib
Huib
4 februari, 2009 at 10:58
Nog even over hoogopgeleid en langer en gezonder leven.
Ik heb al wat medische opleidingen gedaan (medisch secretaresse, bachbloesemtherapeut, voedingsleer) en binnenkort start ik met de opleiding voor orthomoleculair voedingstherapeut.
Die medische kennis is heel handig. We komen met ons gezin zelden bij een arts. En omdat we meer kennis hebben krijgen we een betere behandeling omdat we doorvragen.
Soms wordt dit niet gewaardeerd. Een apotheker had een hoog ‘mevrouwtje’ gehalte toen ik opbelde over een zalf voor mijn zoon waar geen bijsluiter bijzat. Ik bleef die man net zolang doorvragen tot ik wist welke bijwerkingen mogelijk zouden kunnen zijn (handig met ons allergisch aangelegd gezin).
Groetjes,
Annikka
4 februari, 2009 at 17:03
Fijn dat hier zo serieus over dit onderwerp wordt gesproken. Mijn ouders waren niet hoog opgeleid (van de generatie die niet door mocht leren) en hebben met een agrarisch bedrijf 10 kinderen groot gebracht. Mijn vader heeft zijn hele leven keihard gewerkt en als weduwnaar bleek dat hij eigenlijk niet goed aan zijn financiële toekomst had gedacht. ik vond dat heel zuur en heel confronterend.
Nu ik bovenstaande bijdragen lees merk ik dat het mij zeker extra heeft gestimuleerd tot sparen voor een appeltje voor de dorst.
Wel waren mijn ouders erg goed voor alle kinderen: vooral mijn moeder heeft iedereen achter de broek aangezeten om door te leren en vooral niet te snel aan kinderen te beginnen. En als haar dochter ben ik inderdaad een zelfvoorzienende onafhankelijke vrouw geworden, ook aan mijn toekomst heb ik gedacht.
Ik weet niet hoe goed mijn gezondheid blijft, maar het leven heeft mij wel geleerd bepaalde zaken te accepteren als zijnde “dat is mijn leven.” Ik dien het te nemen zoals het komt. Voorlopig heb ik aardig wat hete vuren doorstaan en dat gaat door tot dat ik niet meer kan….letterlijk. Vergeet ik natuurlijk niet te genieten van alle geneugten van het leven, ook totdat ik niet meer kan!
5 februari, 2009 at 10:51
Dank, Juf Hetty, Annika, en Ellen, voor jullie reacties. Zelf houd ik ook mijn kinderen voor dat ze zelfvoorzienend moeten zijn, geen studieschuld opbouwen (2 studeren er nu, met alleen de basisbeurs voor thuiswonenden, wij vullen aan) en nadenken voor ze geld uitgeven. Zo min mogelijk risico’s nemen met je gezondheid, wel sporten,fruit eten en voldoende slapen, maar niet roken en geen drugs gebruiken. En geloof me, dat is voor jongeren in Amsterdam al heel wat
Ook nu we dus 2 studerende kinderen hebben, houden we nog over om te sparen. Weet niet hoe dat wordt als de derde over 3 1/2 jaar gaat studeren. Misschien is er dan al een weer klaar met de studie.
Wel gaat er steeds meer stuk, lekkage in de schuur, verwarmingsketel steeds mankementen, wasmachine al een keer gerepareerd, binnenkort een leesbril nodig, “grote verbouwingen” bij de tandarts nodig.. Allemaal zaken waarin “de tand des tijds” een gat slaat in onze financieen. OZB valt dit jaar weer hoger uit, maar ik ga bezwaar maken tegen de OZB aanslag. Heb in het blad van Eigen Huis gelezen dat dat wel 100 euro kan schelen.
Mijn ouders stimuleerden niet tot doorleren en ook niet tot kinderen krijgen uitstellen. Ze leefden bij de dag.
Ik zie ze tobben met een slechte gezondheid, of hypochondrie (steeds inbeelden dat ze iets hebben, door artsen afgescheept of gesust worden, en daar dan weer over gaan piekeren en veel praten). Zo heb ik en vele familieleden 40 jaar lang geloofd dat mijn vader hemofilie (bloedstollingsziekte) en epilepsie had. Dat is ons ook altijd verteld. Het blijkt niet waar te zijn, mijn ouders hebben de artsen verkeerd begrepen of er hun eigen ideeen aan vastgeplakt. Ik kwam daarachter toen ik met een arts van een epilepsiestichting ging praten. De symptomen, de medicatie en nog veel meer klopte er niet.
Vandaar mijn stelling: opleiding en inkomen/vermogen doen er toe, om gelukkig en gezond te blijven. Nee, het is niet alles, je bent er dan nog niet. Maar wel een heel eind op de goede route.
10 februari, 2009 at 16:15
Nog een andere tip: Zet van elke loonsverhoging de helft van het bedrag direct weg. Ofwel: stel dat je 50,00 loonsverhoging krijgt, spaar je elke maand automatisch 25,00. Het is geld wat je toch niet eerder hebt gehad en zo kan je sneller een leuk bedrag bij elkaar sparen.
4 maart, 2009 at 09:37
[...] je gedachten moet je natuurlijk ook de praktische zaken aanpakken. Ik heb al eens geschreven over spaarmethodes, wellicht zit daar iets tussen waar Anja iets mee kan. Ik weet niet of Anja een beetje op haar [...]
22 april, 2009 at 08:34
[...] Dit spaarsysteem werkt goed voor ons, maar dat wil niet zeggen dat het voor anderen ook goed werkt. Ieder moet voor zichzelf kijken wat het handigste is. Zie ook mijn eerdere logje over spaarmethodes. [...]