Samen rijk worden
Er is een nieuw boek uit van Erica Vergedaal: Samen rijk worden. Het boek is geschreven voor stellen en bevat 100 geld- en beleggingstips om samen rijk te worden. Er staan tips in over o.a. sparen en beleggen, verzekeringen, ondernemerschap, trouwen en scheiden, erven en schenken.
De meest opvallende tip vond ik tip 17: dames, houd je eigen naam. Vrouwen krijgen gemiddeld minder salaris dan mannen met hetzelfde werk, en er zijn aanwijzingen dat vrouwen die de naam van hun man voeren nòg minder salaris krijgen.
Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen die de naam van hun echtgenoot voeren worden beoordeeld als afhankelijker, zorgzamer, emotioneler en minder intelligent dan vrouwen die hun eigen achternaam voeren. Die (onbewuste) beoordeling is niet helemaal uit de lucht gegrepen: uit sociologisch onderzoek blijkt dat vrouwen die de naam van hun echtgenoot overnemen over het algemeen ouder zijn, lager opgeleid, meer kinderen hebben, minder uren werken en minder verdienen.
Studenten die CV’s moesten ‘taxeren’ beoordeelden het mogelijke salaris voor vrouwen die hun echtgenoot’s naam voeren gemiddeld 861 euro per maand lager ten opzichte van vrouwen die hun eigen naam gebruiken.
Desondanks blijkt nog steeds 85% van alle getrouwde vrouwen de naam van hun man aan te nemen. Mannen stellen daar ook prijs op: 82% van de mannen wil graag dat hun (toekomstige) echtgenote zijn achternaam aanneemt.
Goh, dat die naam nog steeds zo’n issue is. Toen ik een aantal jaren geleden trouwde dacht ik al dat het heel normaal was om je eigen naam aan te houden. Dat bleek overigens nog meer moeite te kosten dan ik dacht. Mijn toekomstige echtgenoot vond dat ik zijn naam aan moest nemen, want dat was zoveel gemakkelijker. Ik zei dat, als we dan zonodig dezelfde achternaam moesten hebben, hij mijn naam maar aan moest nemen. Ik had geen zin om mijn naam te veranderen en bovendien heb ik een veel mooiere achternaam dan hij (echtgenoot, op de achtergrond: Nietwaar! Míjn naam is veel mooier!). Met twee van die eigenwijze stijfkoppen lukt het natuurlijk nooit om samen te doen met 1 naam, wij hebben dus allebei maar onze eigen naam gehouden.
De enige momenten dat ik me sindsdien nog met mijn en zijn achternaam heb beziggehouden was in de tijd dat we in een dorpje in Brabant woonden. Daar kreeg ik nogal eens vragen van mensen die het niet snapten. En ik ben ook wel weer zo vals dat ik daar graag een beetje de draak mee steek. Een typische conversatie uit die tijd:
Zij: Hee, hoe kan dat nou, jij hebt een andere achternaam, zijn jullie niet getrouwd?
Ik: Jawel
Zij: Maar waarom heet jij dan anders?
Ik: Ik heb de achternaam van mijn vader
Zij (enigzins in verwarring gebracht): Oh. En de kinderen dan?
Ik: Die hebben ook de achternaam van hun vader
(verwarring compleet)
Maar goed, hou dus je eigen naam, dat levert je wellicht 861 euro per maand op. Dit en nog veel meer handige tips vind je in Samen rijk worden, de 100 beste geld- en beleggingstips van Erica Verdegaal en Adriaan Hiele, € 15,-
Loading ...
20 november, 2008 at 12:36
Ik had het ook gelezen. Het stond een tijdje geleden ook al ergens op internet. Jarenlang heb ik geroepen dat ik m’n eigen naam hou als we ooit trouwen, tot teleurstelling van Vader. En nu gaan we trouwen in maart. Vader was ervan overtuigd dat ik m’n eigen naam zou houden en daarom heb ik hem als ‘huwelijkscadeautje’ gegeven dat ik zijn naam aanneem. Ik hoop dat ik het zelf kan onthouden, na 28 jaar m’n eigen naam
20 november, 2008 at 12:59
Nou moeder, dat is dan een heeeel duur cadeautje! En je weet alvast hoe er over je gedacht gaat worden: weet je het wel zeker?
Grappig trouwens, dat van die namen van hun vader. Wij dragen idd ook allemaal de naam van onze vaders. Die ga ik ook gebruiken!
20 november, 2008 at 14:40
Ja, herken ik, ook die tantes die moeilijk deden over achternamen. Wij zijn niet getrouwd en fam wilde weten welke achternaam onze kinderen kregen. Toen was het nog zo dat als vader het kind erkende het automatisch de achternaam van de vader kreeg. Dus tantes hevig in verwarring, geagiteerde gesprekken bij de koffie. Later kwam een overgangsregeling: kinderen mochten onder bepaalde voorwaarden met terugwerkende kracht kiezen: achternaam van vader (lees: grootvader) of naam van moeder (lees: andere grootvader).
Oudste wilde moeders achternaam, tweede wilde vaders achternaam houden, derde wist het niet. We hebben het dus maar zo gelaten als het nu is, want wettelijke eis was wel dat erkende kinderen van het zelfde ouderpaar allemaal dezelfde achternaam krijgen.
Ik vond het weer heel raar mijn schoonzus na haar trouwen de tel te horen opnemen met de achternaam van mijn broer. Het voelde of ze die achternaam had gejat. Mijn zus heeft na scheiding ook haar eigen achternaam weer terug, zodat we alledrie onze achternaam van geboorte (weer terug) hebben.
20 november, 2008 at 15:35
Als ik gebeld word: “Spreek ik met mevrouw Teunissen?”
Ik:”Nee, maar je spreekt wel met de vrouw van meneer Teunissen”.
Dan wordt het heel stil aan de andere kant…
25 november, 2008 at 17:01
Als je naam Poepjes is en door te trouwen kun je Wenzel von Sinzendorf heten, denk ik dat deze theorie niet opgaat.
25 november, 2008 at 17:22
@ Jochem: als dat geluk mij ten deel was gevallen had ik daar graag mijn vader’s naam voor opgegeven!
4 juni, 2009 at 13:50
Ik lees het vaker, maar kan me moeilijk voorstellen dat het zo van invloed is op de hoogte van je salaris. Het zal ook wel hoofdzakelijk van ‘de rest’ afhangen.
24 juli, 2009 at 12:34
Ik ben het er helemaal mee eens. Waarom je naam veranderen als je gaat trouwen? Waarom uberhaupt trouwen? Ik zie er absoluut geen heil in of het moet financieel makkelijker zijn, zoals in het geval van mijn moeder:
Zij gescheiden, 2 kinderen (+1 aanhang & 2 kleinkinderen). Hij weduwnaar, 2 kinderen (+2 aanhang & 4 kleinkinderen)
18 jaar geleden zijn ze bij elkaar gekomen. Alles deelden ze vanaf dat moment samen. Wel nog steeds een eigen bankrekening, maar een gelijkwaardige verdeling van het betalen van de vaste lasten. Maar bijvoorbeeld de auto wordt, iedere 2 jaar een nieuwe, op naam van hem gekocht bij, al jaren, dezelfde dealer. Verzekeringen staan voornamelijk op zijn naam. En ga zo maar verder. Die gewoontes zijn erin geslopen. Ze zagen beide het nut van trouwen niet in, totdat 1 aanhang op een dag een opmerking gaf dat ze toch eigenlijk wel vond dat de juwelen van de overleden moeder (die zijn persoonlijk niet eens gekend heeft) uit de bankkluis gehaald moesten worden en onder de ‘eigen’ kinderen verdeeld. Ze zei het niet, maar onderliggend was de angst te horen dat mijn moeder met die ‘afzichtelijke dingen’ aan de haal zou gaan.
Toen waren mijn moeder en haar vriend het zat. Ze zochten uit wat de rechten van beiden zouden zijn als 1 van hen iets zou overkomen en ze schrokken daarvan. Mijn moeder moest in haar geval de auto afgeven of wanneer zijn kinderen zouden besluiten dat ze het ‘mocht’ blijven rijden, ruim 75% successie rechten betalen. En zo waren er nog meer van dat soort grapjes. Allemaal over zaken waar ze samen de afgelopen 18 jaar hard voor gewerkt hebben.
Belachelijk vind ik het, maar ja, de wet is de wet en daar doe je helemaal niets aan.
3 jaar geleden zijn ze ‘klein’ getrouwd. Alle kinderen waren getuigen en het feestje was gezellig.
De reden voor toch een trouwpartij? Ze wilden voorkomen dat wanneer een van hen iets overkomt dat er een ruzie zal gaan ontstaan. Nog niet eens onder de kinderen, als wel onder de aanhang. En ik ben bang dat ze gelijk hebben.
Mijn moeder heeft echter wel haar naam gehouden. Ze zei: ik heb ooit gezworen dat ik maar 1 keer in mijn leven zou trouwen. Nu hebben we het om andere redenen gedaan dan in een normale situatie. Vroeger had ik geen keuze om mijn eigen naam te houden, nu wel, dus ik geef mijn naam, mijn identiteit, nooit meer af.
Applaus voor mijn moeder !!!!
12 juli, 2010 at 12:25
Haha, grappig hoe je daar mee omging. Ik heb de achternaam van mijn man en ben er trots op. Als dat echt qua salaris scheelt zou ik het belachelijk vinden.