Als mijn moeder op bezoek komt moet ze erg lachen. Er is namelijk altijd wel iets in of om het huis wat ik zelf heb gerepareerd met tape, paperclips of elastiek. Reuze handig vind ik zelf, maar mijn moeder ligt altijd krom van het lachen bij het zien van mijn geïmproviseerde oplossingen. En na het zien van deze website vol knullige doe-het-zelf projecten begrijp ik eindelijk waarom: There, I fixed it.
‘Lenen is niets anders dan achteraf sparen’ zei Dirk Scheringa vaak. Als je het zo hoort klinkt het nog niet eens zo gek, maar het is natuurlijk niet waar. Ik zou deze uitspraak willen veranderen in ‘lenen is omgekeerd sparen’. Niet alleen koop je eerst en spaar je dan pas, de rente gaat ook de andere kant op gaat: je betaalt rente in plaats van het te ontvangen. Die paar procentjes lijken niet niet zo veel uit te maken, zeker nu de spaarrente zo laag is, maar het verschil wordt duidelijk met een flink bedrag over wat langere tijd.
Stel nou dat je per maand 100 euro overhoudt. Dat geld kun je sparen, maar je kunt ook een flink bedrag ineens lenen en dan ‘achteraf gaan sparen’, oftewel je lening afbetalen. Als je 5 jaar lang elke maand netjes 100 euro opzij zet, dan heb je met de huidige 2,5% rente na 5 jaar € 6.279 bij elkaar gespaard.
Maar als je 5 jaar lang elke maand 100 euro afbetaalt heb je lang niet zo’n groot bedrag bij elkaar ‘gespaard’. Er moet elke maand rente worden afgedragen, geen 2,5% maar gemiddeld 7%. Als je 5 jaar lang elke maand 100 euro ‘achteraf spaart’ heb je na 5 jaar pas 5000 euro bij elkaar ‘gespaard’. Een verschil van 1200 euro.
Los van het eindbedrag heeft ‘achteraf sparen’ nog een groot nadeel: je mist de voorpret. Als je aan het sparen bent voor iets leuks, bijvoorbeeld een mooie reis, ben je je al tijden aan het verheugen op die reis. Elke maand dat je geld opzij zet denk je er aan, dat sparen is een stukje voorpret. Als je eerst op reis gaat en achteraf nog 5 jaar voor die reis ‘spaart’ is dat alleen maar vervelend. De reis heb je al gemaakt maar je moet er nog wel jarenlang elke maand voor betalen. Niet alleen de voorpret, maar ook de motivatie om te sparen valt daarmee weg.
Dus let op: lenen kost niet alleen geld, het kost je ook de voorpret.
Ellen
In het laatste nummer van het tijdschrift Genoeg vraagt François de Waal zich af hoe vrijwillige zuinigheid zich verhoudt tot gedwongen zuinigheid. Hij vermoedt dat het totaal verschillende werelden zijn. Ik denk dat hij daar gelijk in heeft.
Doordat wij ons nieuwe bedrijf zelf hebben gefinancierd heb ik de afgelopen anderhalf jaar mijn vrijwillige zuinigheid ingeruild voor gedwongen zuinigheid. Al ons geld en onze tijd zaten in het bedrijf. Ik ken beide varianten dus uit eigen ervaring. Het stomme is dat het verschil vooral tussen de oren zit. Ons uitgavenpatroon is grofweg hetzelfde gebleven, ik heb alleen wat kleine wijzigingen doorgevoerd. En toch voelt het heel anders. Er is een heel groot verschil tussen een keuze hebben of geen keuze hebben.
Het vervelendste aan de gedwongen zuinigheid had niet eens betrekking op mezelf, maar op anderen. Ik vond het jammer voor de kinderen dat we die kleine extraatjes niet konden doen, zoals een keer een terrasje pakken, naar de bioscoop of een DVD’tje kopen. Met verjaardagen moest ik mezelf in allerlei bochten wringen om met een betaalbaar cadeautje voor de dag te komen en we hebben ook wel eens een verjaardag afgezegd omdat de reis en het cadeautje te zwaar op ons budget zouden drukken. Daar voelde ik me niet prettig bij, zelfs schuldig naar de jarige toe.
De laatste maanden komt er weer een beetje ruimte in ons budget, en ik merk dat het heel prettig is om te dromen over bijvoorbeeld een weekendje Londen. Ook al ga ik geen weekendje naar Londen, ik zou het wel kúnnen doen als ik zou willen. Als je gedwongen zuinig moet leven heb je die keuze niet. Ervoor kiezen om iets niet te doen is heel iets anders dan iets niet kunnen doen, ook al is het resultaat hetzelfde. En dat verschil is cruciaal.
Ellen
Op de website van het Nibud stond weer een mooi stukje over het leengedrag van studenten. Dat is nogal zorgwekkend.
“Bijna de helft van de studenten leent, gemiddeld bijna 400 euro per maand. Van de eerstejaars studenten heeft een kwart al een rentedragende lening aangevraagd (startjaar 2009) en maakt één op de drie gebruik van het collegegeldkrediet.”
En waarom?
“De belangrijkste reden waarom studenten lenen is dat hun ouders hen financieel niet of te weinig kunnen ondersteunen, maar ook omdat zij ‘gewoon’ geld tekort komen. Nibud denkt dat dit laatste vooral wordt beïnvloed door hun levensstandaard. Ruim een kwart van de studenten geeft namelijk aan te lenen om relaxed de studietijd door te komen.”
“Gewoon geld tekort komen”. Ik heb er 10 minuten om zitten lachen.
Ik heb destijds trouwens ook geld geleend om te studeren, al was het bedrag niet zo hoog. Ik woonde op kamers en het ging vooral op aan dagelijkse dingen, maar ik had genoeg om op vakantie te gaan en leuke dingen te doen. Ik had ook vrienden die maximaal leenden en gewoon thuis woonden. Het geld ging op aan grammofoonplaten en CD’s, computerspelletjes, stappen en kleding. Er waren mensen die al 7 jaar studeerden en hun studieschuld ging al over de halve ton guldens heen. Ik ben benieuwd of ze dat ooit hebben afbetaald.
Schulden moeten namelijk afbetaald worden en als je klaar bent met studeren wil je ook van alles dat heel veel geld kost. De vraag is of het verstandig is om je in de schulden te steken om je hobby’s te kunnen betalen. Het gaat wel erg gemakkelijk als het om een studiefinanciering gaat.
Als je klaar bent met studeren wil je meestal ook op vakantie, een mooie woning, wellicht een auto, een relatie, kinderen en andere geldverslindende zaken. Wanneer de schuld groot is hangt dat als een molensteen om je nek, ook al is het een zogenaamde ‘zachte lening’. En die spullen waaraan je een paar jaar eerder je geld hebt verkwanseld liggen voor het overgrote deel al weer op de vuilnishoop…
Arthur
Update: Volgens de Telegraaf vindt het NIBUD registratie van studieschulden bij het BKR noodzakelijk, aangezien de schulden van studenten uit de klauwen lopen.
Zit ik hier op Spaarblog net op te scheppen over onze lage energierekening, belt mijn schoonzusje op. Hun overburen gaan voor vier jaar naar Australië (ik ben jaloers!) en verkopen een heleboel spullen. Of we interesse hebben in een auto en een wasdroger. De auto willen we niet, maar de wasdroger wel. Het is een koopje: een drie jaar oude Bosch voor 100 euro.
Toen onze wasdroger een paar jaar geleden kapot ging besloten we om geen nieuwe te kopen. We gebruikten de wasdroger alleen maar voor de handdoeken en het beddengoed en we hadden geen zin om veel geld aan een nieuwe te gaan uitgeven. Aan het rekje droogden ze ook wel. En dat is natuurlijk ook wel zo, maar het duurt wel een week voordat je het beddengoed van vier bedden weer in de kast hebt.
Nu hebben we dus weer een droger. We gaan niet al ons wasgoed er in stoppen, dat vind ik zonde van mijn kleren, maar de handdoeken en het beddengoed gaan voortaan weer in de wasdroger. Om het stijgende energieverbruik een beetje in de hand te houden ga ik nog deze maand een paar lampen in huis vervangen door Ledlampen. Wie weet hoe de energierekening zich gaat ontwikkelen, omlaag zal ‘ie wel niet gaan, maar misschien kunnen we de stijging beperkt houden.
Ellen
De Nederlandsche Bank (DNB) maakte woensdag bekend dat Nederlandse huishoudens in oktober en november meer van hun spaarrekeningen opnamen dan dat ze inlegden. De toezichthouder zoekt de verklaring voor de haperende spaardrift in de opleving van de effectenmarkten. Een deel van de besparingen heeft zijn weg gevonden naar de aandelenmarkten. Zo kochten Nederlandse huishoudens in oktober en november in totaal voor 750 miljoen euro aandelen, aldus DNB. Een andere verklaring zou volgens DNB kunnen zijn dat door de stijgende werkloosheid veel werkzoekenden op hun spaartegoeden interen.
DNB tekent daarbij aan dat in de laatste twee tot drie maanden van het jaar door de feestdagen meestal minder gespaard of zelfs ontspaard wordt. Daarnaast speelt de lagere spaarrente een rol.
Bron: De Telegraaf
Onthoud dat woord voor als je eens scrabble gaat spelen. Voor de rest betekent het niet zo veel.
Woekerpolissen zijn beleggingsverzekeringen voor bijvoorbeeld het aflossen van een hypotheek of opbouwen van een pensioen. Van de inleg gaat soms 40 tot 60 procent op aan kosten. Die kosten worden onduidelijk of niet vermeld en zelfs de adviseurs weten niet alles. De rendementen vallen bovendien tegen en het geld had beter in een sok gestopt kunnen worden. Er zijn 7 miljoen van deze polissen verkocht, dus de schade is gigantisch.
In 2006 werd het zaakje aan het rollen gebracht en kwamen er belangenbehartigers als Stichting Verliespolis en Stichting Woekerpolis Claim. Zij hoopten al dan niet bij de rechter een regeling te kunnen treffen met de verzekeraars om de gedupeerden tegemoet te komen. De zogenaamde Financiële Ombudsman is met een advies gekomen en op basis daarvan is dan een compensatieregeling bedacht.
Helaas lijkt het er op dat polishouders blij zijn gemaakt met een dooie mus. Niet zo gek natuurlijk, want het geld dat de verzekeraars hebben geroofd is uiteraard gewoon weg. Wat de Financiële Ombudsman bedacht heeft, is dat er nu c.a. 2.8% aan kosten mogen worden ingehouden. Dat klinkt nog niet eens zo bizar hoog. Maar waarop worden die kosten ingehouden? En waarom had je het geld nog steeds beter in een sok kunnen stoppen?
Dat valt te zien in deze uitzending van Radar.
Zelf had ik ook een dergelijke polis voor mijn pensioen, al was dat een spaarconstructie en geen beleggingspolis. Ondoorzichtige rommel, niet flexibel, onduidelijke en torenhoge kosten. Daarbij zat nog een pak met clausules, met allerlei redenen om niet te hoeven uitkeren of mij anderszins een poot uit te draaien. Bovendien was de service van de verzekeraar waardeloos.
Ik kreeg hem ooit aangesmeerd bij mijn vorige werkgever. In die tijd dacht ik dat het de enige manier was om voor je zelf te kunnen zorgen op je oude dag. Toen ik me een paar jaar later realiseerde wat voor vlees ik in de kuip had, ben ik er mee opgehouden. Ik heb gelukkig nog tijd over om te sparen, maar veel mensen hebben dat helaas niet meer…
Kapitaal opbouwen voor een pensioen of hypotheekaflossing kan ook gewoon bij een bank. Fiscaal aftrekbaar op een geblokkeerde rekening of in Box 3, dus een ordinaire spaarrekening of een deposito.
Dat laatste lijkt op het eerste gezicht onvoordelig, maar je hebt alle vrijheid van de wereld en met andere regelingen moet je uiteindelijk ook afrekenen met de fiscus.
Het loont in ieder geval de moeite om de alternatieven eens door te rekenen. Wat je nodig hebt voor je huis of pensioen, kun je gewoon uitrekenen en als je een kapitaal wilt verzekeren doe je dat gewoon apart.
Er zijn verschillende boeken, zoals “Het nieuwe sparen” van de Consumentenbond of “Vergeet je pensioen niet” op OnLibri (gratis). Met een beetje handigheid en websites als Independer en Berekenhet.nl, kun je trouwens ook makkelijk inzicht krijgen in wat je nodig hebt en wat je moet sparen.
Vertrouw in ieder geval niet te veel op een ander…
Arthur
Een dinsdagavond in januari. Ik had een lekker stuk gewandeld met de hond. Toen ik thuis kwam had echtgenoot al thee gezet, ik nam een kop thee en ging aan tafel zitten.
De kinderen fladderden nog wat rond, de TV stond zachtjes aan en echtgenoot zat met zijn laptop op de bank nog wat te werken. Ik pakte een stuk papier en een fineliner, zette mijn MP3 speler aan en begon wat te tekenen. Gewoon, een beetje schetsen voor de lol. ‘I have all I want, is that simple enough?’, klonk het in mijn oren.
Volmaakt geluk.
Ellen
Loading ...
