Spaarblog

Officieel ben ik nu dus werkloos. En tot nu toe is het heerlijk. Toegegeven, het moet natuurlijk geen maanden duren, maar het is erg fijn om eens de tijd aan mezelf te hebben. Het woord ‘werkloos’ dekt trouwens niet de lading. Werkloos duidt op een situatie waarbij je op zoek bent naar een baan. Ik wil helemaal geen baan, ik wil een nieuwe opdracht. Ik zit gewoon tussen twee opdrachten in. Kijk, dat klinkt meteen al heel anders.

Ik ben flink aan het opruimen en schoonmaken in huis. Ik doe klussen waar ik normaal niet zo snel aan toe kom. Ik heb al flink wat kasten opgeruimd en schoongemaakt. Het huis is overdag leeg en dat geeft mijn gedachten de ruimte, en ook niet onbelangrijk, het geeft mijn muziek de ruimte. Ik draai de hele dag door lekker hard muziek in huis, alsof niet mijn kinderen maar mijn ouders weg zijn.

Muziek is net als geur; het brengt herinneringen terug en je bevindt je opeens weer in lang vervlogen tijden. Dat is soms even slikken (als ik me realiseer dat sommige liedjes al bijna 30 jaar oud zijn) maar het werkt vooral verhelderend. Want wat ik vroeger leuk vond vind ik over het algemeen nog steeds leuk. Het luisteren naar muziek werkt als een soort therapie om er achter te komen wat ik nou precies wil gaan doen de komende paar jaar. Ik hou van afwisseling, dat vind ik zelfs cruciaal in mijn leven. Dankzij mijn luidruchtige therapie weet ik het nu zeker: voorlopig wil ik freelance webredactie en projectmanagement gaan doen.

Ellen

Het zal niemand ontgaan zijn dat er in ons financiële systeem veel aan de hand is.
De economische gevolgen daarvan zijn voor een gedeelte van de bevolking inmiddels goed merkbaar. Voor onze generatie en die na ons, zal de crisis die is ontstaan ongetwijfeld zijn nasleep hebben.

Wat ik altijd opvallend vind is dat de schuld vooral bij de banken wordt gelegd. Zij verdienen astronomische bedragen door te goochelen met kredieten, geldstromen en financiële producten. Vooral in Amerika natuurlijk. De Amerikanen met hun decadente levensstijl en casinokapitalisme hebben er een potje van gemaakt. Zij hebben een groot gedeelte van hun problemen verpakt en geëxporteerd naar het buitenland. Dat is althans vaak de toon als het over de kredietcrisis gaat.

Maar als Nederlander zou ik wel oppassen met snel naar een ander wijzen. De kredietorgie die hier heeft plaatsgevonden zou een hoop Amerikanen wit doen wegtrekken. Een hele generatie huizenbezitters heeft jarenlang hun woning gebruikt als pinautomaat. Door hypotheken te verhogen op bijna dertig jaar lang stijgende huizenprijzen, kon men keukens, badkamers, dakkapellen, auto’s, boten, caravans, sabbaticals en weet ik wat nog meer gewoon uit de lucht toveren. Op een gegeven moment gingen de hypotheekschulden zelfs harder omhoog dan de huizenprijzen. Heel veel burgers hebben meegedaan en flinke lol gehad van dit piramidespel.

Het is dus allemaal minder simpel dan het lijkt. Wat mij betreft ligt de schuld niet alleen bij banken, politici of een ander land.

Goed, problemen staken de kop op en overheden hebben dit geprobeerd op te lossen door nog meer schulden te creëren. De belastingbetaler gaat hier nu voor op draaien. Het financiële systeem hervormen naar iets duurzaams, daar is nog niemand aan toe gekomen. Er lijkt nog geen grote druk om het anders te doen. En gelaten laat iedereen het over zich heen komen.

Waar is de woede? Zo heet een Tegenlicht documentaire over ons financiële systeem en mensen die zich hier op creatieve wijze tegen willen verzetten.

Niet allemaal even serieus te nemen, maar ik vond het erg mooi om te zien dat er wereldwijd kritiek wordt geleverd en mensen proberen met iets anders op de proppen te komen.

Arthur

Update:
Zelf iets willen doen? Bekijk hier de, overigens lang niet zo nieuwe, mogelijkheden en initiatieven.

Dit weekend heb ik een lezing bekeken van Elizabeth Warren, docente aan de Harvard universiteit. Ik had de lezing al eens eerder gezien, maar hij lijkt wel actueler te zijn geworden dan twee jaar geleden. Elizabeth Warren hield een lezing over het instorten van de middenklasse in de Verenigde Staten. Warren heeft onderzoek gedaan naar de financiële positie van gezinnen in 1970 en in 2003. De uitkomsten zijn inzichtelijk en zorgwekkend. Het komt er op neer dat de cijfers, voor inflatie gecorrigeerd, vertellen dat gezinnen met kinderen in 2003 minder geld besteden aan kleding, eten en huishoudelijke apparatuur dan in 1970, maar wel 75% meer aan woonlasten, 80% meer aan gezondheid en 100% meer aan kinderopvang. Daardoor is het besteedbare inkomen gedaald ten opzichte van 1970, en dat met twee inkomens in plaats van één in 1970.

De situatie van de middenklasse in de V.S. is niet hetzelfde als in Nederland, maar er zijn wel een aantal overeenkomsten. De lezing is in het Engels.

Ellen

In de linkerkolom hier op Spaarblog staat een poll met de vraag ‘ga jij voor gloeilampen, spaarlampen of ledlampen?’ Ik had gedacht dat de meerderheid voor ledlampen zou gaan, maar tot mijn verbazing heeft 66% gestemd op spaarlampen. En dat terwijl ledlampen veel zuiniger zijn en ook langer meegaan dan spaarlampen. Het is wel een hele investering, een ledlamp is niet goedkoop in aanschaf.

Deze week las ik in de krant dat Philips een nieuwe manier heeft verzonnen om geld te verdienen: ze verstrekken ledlampen met een lening aan gemeenten. Door de ledlampen te financieren kunnen gemeenten de investering over een paar jaar uitsmeren, terwijl de besparing direct ingaat. Philips heeft de constructie zo opgezet dat de besparingen groter zijn dan de kosten voor de lening. Het mes snijdt dus aan twee kanten.

Voor het aanschaffen van ledlampen thuis moet je zelf in de buidel tasten. Maar ook hier geld dat de besparing groter is dan de kosten. Op Wikipedia vond ik dit tabelletje voor de kosten van verlichting. Helder toch?

Ellen

Bij de audities van X-factor deed een man mee van in de vijftig. Hij was pas werkloos geraakt en deed mee om eindelijk zijn droom te verwezenlijken. Hij was erg emotioneel, van deze auditie hing alles af. Hij vertelde dat hij jarenlang een saaie kantoorbaan had gehad en hij wilde nu beginnen aan ‘zijn echte leven’. Treurig. Dom ook, dat zo’n man pas op die leeftijd en pas na een ontslag zijn droom gaat verwezenlijken. Dromen moet je niet al te lang uitstellen, voor je ’t weet ben je (te) oud, of nog erger, ben je er helemaal niet meer.

Op zulke momenten realiseer ik me weer eens goed dat ik heel tevreden ben met mijn leven. Ik ben nooit teruggedeinsd voor uitdagingen en onzekerheid als het gaat om de dingen die ik graag wil. Sterker nog, ik zou doodgaan van verveling als mijn leven er elke dag hetzelfde uit zou zien, dus ik zoek het risico en de onzekerheid bewust op. Dat heeft nadelen, maar vooral veel voordelen. Ik heb geen spijt van dingen die ik niet gedaan heb, en als ik in de vijftig ben hoef ik niet alsnog mijn grote droom na te jagen.

Geld vind ik geen argument als het gaat om het najagen van je droom. Ik weiger af te zien van dromen vanwege geld, daarvoor vind ik geld en materieel bezit veel te onbelangrijk. Ik snap dan ook niet dat zo’n man bij X-factor jarenlang in zijn kantoorbaan blijft hangen terwijl hij eigenlijk zanger wil worden. Waarom heeft hij het niet eerder geprobeerd, zijn baan opgezegd, het huis verkocht en dan maar zien waar het schip strandt? Waarom blijven hangen aan de schijnzekerheid van een baan? Geld is een middel, geen doel. Gebruik het dan ook voor iets waar je hart sneller van gaat kloppen. Mijn motto is simpel: dromen moet je niet dromen, maar doen.

Ellen

Als ik de consuminderblogs en vrekkentips op internet moet geloven zijn de meeste vrekken ouderwetse filterkoffie-drinkers. Ik ook. Senseo-koffie vind ik ronduit smerig, espresso is mij te sterk, en die glimmende cupjes-koffie vind ik gewoon te duur. Daar komt bij dat ik nooit reden heb gehad om naar een ander koffiezetapparaat te kijken. Toen ik echtgenoot leerde kennen had hij het Philips apparaat al dat nog steeds in de keuken staat. Onze Philips zet al meer dan 20 jaar elke dag koffie, een ongelofelijke prestatie vergeleken met Senseo’s die volgens mij allemaal binnen 5 jaar kapot gaan.

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een heel artikel over koffie, en wat blijkt: filterkoffie wordt weer helemaal hip. Zijn wij als vrekken toch maar mooi trendsetters! Wie zelf koffiebonen maalt is helemaal vooruitstrevend, want echt lekkere koffie moet je blijkbaar zetten met versgemalen bonen. Hippe vrekken halen nu dus oma’s oude koffiemolen van zolder en installeren ‘m in de keuken om vrienden en familie de ogen uit te steken. Vooral onder jongeren kun je scoren met een goed koffiebeleid in huis, want koffie is onder stadse tieners een ware cultus. Eens kijken hoe snel die trend bij ons in de provincie doordringt. Ik wacht in spanning het moment af dat mijn kinderen de cola in ruilen voor koffie.

Ellen

Het was even slikken, maar het is voor alle partijen beter: ik stap uit ons nieuwe bedrijf. Echtgenoot en ik zijn een partnerschap aangegaan met een derde partij, en die heeft het er moeilijk mee om tegenover twee echtelieden te staan. Daarnaast twijfelde ik over mijn rol binnen het bedrijf, ik vroeg me af of ik wel goed tot mijn recht zou komen.

Het voelt als een opluchting om er uit te stappen. Het lijkt leuk, een eigen bedrijf, doen wat je leuk vindt, maar zo werkt het niet. In het begin run je een bedrijf, maar na een tijdje runt het bedrijf jou. Je doet niet het werk wat je leuk vindt, maar het werk dat gedaan moet worden. Het bedrijf is als een organisme dat een eigen leven gaat leiden en als eigenaar hobbel je zo goed en zo kwaad als het gaat mee. Je doet best om alle ballen in de lucht te houden en iedereen tevreden te houden. Maar goed, echtgenoot neemt mijn aandeel in het bedrijf over en ik ben nu een vrij vrouw. Dat wil zeggen, we hebben nòg een bedrijf, maar daar zit niet zoveel werk in. Dat bedrijf is vooral een handig vehikel om van alles in onder te kunnen brengen.

Ik heb nu dus de tijd om na te denken wat ik de komende tijd wil gaan doen. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik heel bewust nadenk welke kant ik uit wil. Ik weet nog niet precies wat ik wil, maar ik weet wel wat ik níet wil: een vaste baan of weer een bedrijf starten. Ik ga in eerste instantie als freelancer webprojecten doen. Ik wil bij allerlei bedrijven binnen kijken, allerlei branches leren kennen en overal een kijkje in de keuken nemen. Ik wil vooral veel afwisseling en verandering!

Ellen

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van romantiek. Een lief gebaar, een lekker etentje: heerlijk! Maar die opgeprikte, min of meer verplichte romantiek van Valentijnsdag hoeft van mij niet zo.
Ik dacht altijd dat Valentijnsdag was uitgevonden door de middenstand, maar er blijkt nog een heel verhaal achter te zitten. Volgens Wikipedia komt het Valentijnsfeest voort uit het Romeinse (en misschien nog wel oudere) vruchtbaarheidsfeest Lupercalia. Wikipedia:

Voor de Romeinen was dit destijds een belangrijk feest. Het feest werd hoogstwaarschijnlijk gevierd in de buurt van de grotten waar Romulus en Remus, de stichters van Rome, waren opgevoed door wolven. Volgens het verhaal werden de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. Tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner. Toen in Europa het Christendom opkwam, werd dit heidense feest door de kerk verboden en verving men Lupercalia door Valentijnsdag.

Kijk, dat verandert de zaak. Een Romeins vruchtbaarheidsfeest, dat is hele andere koek dan die kleffe kaartjes en knuffels uit de winkels. Met de oude Romeinen in gedachten vind ik deze Ja/Nee sticker van moeder wel toepasselijk, als tegenhanger voor al die commerciële nepromantiek.

Ellen